Op de heenweg in het vliegtuig bijna vier uur lang constant gepraat met de jongen Vincent en zijn vader. Heb je wel eens een esoterische, buitenaardse ervaring gehad, vroeg de laatste. Hij vertelde o.a. dat vlak na de geboorte van Vincent hij op bed lag in zijn slaapkamer en hij droomde over zijn favoriete overleden oom en die zei, ik kom je zo bezoeken, ik wil Vincent verwelkomen. Hij ging naar zijn slaapkamertje en toen daalde er een stralende ster en die bescheen het gezichtje van de baby. Terwijl hij het vertelde kreeg hij tranen in zijn ogen. Het was lang geleden dat hij dit verhaal had gedaan.
Vincent studeert nu, na een computeropleiding, de Tibetaanse taal in Dharmsala, waar ook de Dalai Lama woont en er een zeer levende gemeenschap is van hen die zijn weggevlucht uit Tibet.Veel ondertussen al op leeftijd, met alleen een herrinering op driejarige leeftijd door ouders van het bed gelicht te zijn, niet snappend waarom, de bergen over.
Het was de Dalai Lama zelf, die hij nu vier keer gesproken heeft, die tegen hem zei dat wanneer hij de oude Tibetaanse boeddhistische teksten echt wilde begrijpen, hij toch het beste de taal kon gaan leren. Elke dag één uur les van een lama in een internationaal gezelschap en elke maand waren er grote bijeenkomsten waar meer dan duizend mensen komen rondom de Dalai Lama, die dan vanuit zijn woonhuis het pleintje oversteekt. ‘We keken in elkaars ogen, en het leek alsof ik verdween in de sterren’, zei hij.
Aan zijn rugzak dezelfde knuffelbeer als Mr Bean heeft.
Het is fantastisch om hier rond te lopen. Ik zou heel moe moeten zijn, maar wandelde urenlang tussen de mensen, de ‘ rotzooi’,de dieren, de spullen. Ordening en chaos gaan hand in hand.
Kraanvogels, een hond, en poezen en kippen en…God mag weten wat nog meer. Alles en iedereen heeft een plekje. Bij Kip, om uiteindelijk opgegeten te worden. De slachting één verdieping hoger, waar nog een geitenkopje naast ligt met een dood oog.
Onder de vlaggenmast, bloemetjes gestrooid
