Een heerlijk plekje op de veranda van I. Daar zou ik rustig de hele dag kunnen zitten.
Vroeger gaf haar buurvrouw door haar raam haar baby aan I. die dan op de veranda stond om haar aan te nemen, om op te passen.Nu schalde daar ineens mijn allerliefste liedje van toen ik zestien was vanuit haar ramen, toepasselijker kon niet, daarboven in een hoekje. Al die liedjes die ik zó goed ken, het was lang geleden dat ik haar hoorde; Karen Carpenter.
Ik had een rest van het eten van gisteren uit het restaurantje aan I. gegeven en vanochtend zei ze dat ze ook eten voor mij had. Ze had mijn lievelingsmotief van ‘rood-met-witte-stippen’ aan. Ze vertelde dat ze bij de dood van haar vader, die 92 jaar was geworden de eulogie had uitgesproken en daarin gezegd had dat hij A sense of wonder had, en dat dit het enige wat je eigenlijk nodig hebt in het leven. Nou, je haalt me de woorden uit de mond, dat vind ik nou précies zo, zei ik. Dat komt doordat ik jou hoor vertellen hoe je overal rondwandelt, dan resoneert dat in mij, zei ze. Ach, wat leuk om het zo roerend eens te kunnen zijn met elkaar.
