Ik las als één van de eerste dingen, dit gedicht. Ja! Maar de keerzijde was, dat in deze ene wereld ook de rook van de bosbranden in Canada over New York hingen. The Met leek mij een prima plaats om te schuilen. Ik kwam in een geweldig goed gecureerde tentoonstelling, waar mode en kostuums werden gekoppeld aan kunst; Costume Art.
Allereerst viel mijn oog op dit beeldje uit Iran van 1500-1100 voor chr. Lichaamsbewust-zijn met een zweem van erotiek, Eros als bewegend principe van het mens-zijn volgens Plato: dat dit er waarschijnlijk altijd al geweest is!
Hier het moment dat Maria en Elizabeth elkaar ontmoeten, beide zwanger, te zien door een grote kristallen steen, het beeldje komt uit de 13 eeuw en is gekoppeld aan een moderne jurk.
Naast zwangerschap, was er ook aandacht voor o.a gehandicapten: aan Levi-Strauss is gevraagd om spijkerbroeken voor hen te ontwerpen. Dat de rits, dat lekkere gevoel als je een spijkerbroek aantrekt zo ook voor hen, in zittende positie aantrekkelijk is gemaakt, dit gekoppeld aan een fotoproject die zichtbaar maakt, hoe gehandicapten zich in NYC voortbewegen.
Voor het ❤️ was ruimte; de tekst erbij is evocerend.
Heel anders weer; het spel rondom de ouderdom, zo grappig, die foto gecombineerd met mode, die ook tegen kunst aanhangt.
En deze was ook herkenbaar; ik loop in mijn boshuisje ook uitsluitend in de meest sjofele kleding, heel inventief gekoppeld aan een ouder nudistenechtpaar in hun zomerhuisje.
Ook een tekening van Louise Bourgois en een jumpsuite (of heet dat anders?), een ‘uitdossing’ is wellicht een beter woord.
Ook de oorlog kwam voorbij
De nadrukkelijk aanwezige soundtrack over de gehele tentoonstelling droeg ook bij, dat je geheel werd opgeslokt, hier niet goed te horen, maar goed genoeg voor mijn herinnering.
En dan was Paul Klee er ook nog, een favoriet van mij, met een associatie naar groei en vruchtbaarheid (Ja, Frida Kahlo was ook aanwezig, haar pijnlijke lichamelijkheid gekoppeld aan een korset-jurk, maar die zette ik niet op de foto)
Het is een rijke, rijke tentoonstelling, waarschijnlijk loop ik er nog eens naar binnen.
Even bijkomen in Central Park, waar ik meende onder de bomen net wat minder last te hebben van de rokerigheid en brandende ogen, de eekhoorntjes en alle vogels leken onverstoorbaar.
Ik had mij verheugd op Summerstage met Mavis Staples, ik liep net naar binnen en toen werd omgeroepen dat iedereen haar boeltje moest inpakken, het ging niet door wegens verslechterende luchtomstandigheden; voor jullie niet goed en ook niet voor de artiesten: we are so very, very sorry…go home to your loved ones…Ik las mijn pageturner bijna uit met een restje wijn uit een blikje en pepsi-cola, die gratis bij de uitgang als troost werden verstrekt. De cola is in New York geproduceerd; o, ja zo is het: Coca-cola is va de Republikeinen, Pepsi van de Democraten.
Toch nog wat muziek, die ik al de hele tijd op de achtergrond gehoord had.
Naar het metrostation bij Hunter College, waar ik vorig jaar onder de indruk was van het mozaïek erbij.
In de ochtend opstappen bij Morris Park; er stond een rij bij de voedselbank, wel een groene binnentuin en verzorgde voortuintjes, dit beperkt zich dan tot één blok, vlak daarnaast kan het ook verwaarloosd zijn, in de buurt staan regelmatig losstaande stepjes.
Dit is New York; zoveel werelden in één wereld en zelfs als het er rokerig en mistig is, onverslaanbaar in variatie.
