Het ziet er zo aantrekkelijk uit, al die vers gekweekte groenten in turquoise bakjes. Er was een nieuw tijdelijk kunstwerk op de stoep bij Union Square met een mooi motto en een nieuw kunstwerk op de toegangsweg, University road, naar Washington Square, omdat in die buurt ook veel gebouwen van de universiteit staan.
Na de reuring op het plein ging ik op weg naar Chinatown en las eerst een opwekkend gedicht op de muur, daarna langs wat iron-cast buildings en via het kijken naar markante wolkenkrabbers, ronddwalend , uitkomen bij Mott Street Eatery, bij mijn aller-aller favorietste maaltje: pekingeend met botervet krokant vel op witte rijst. Door dit weet ik dat ik nóóit vegetariër kan worden…
Daarna naar een optreden in Bryant Park. Avery Wilson, zelf natuurlijk nooit van gehoord en als dit zo is, dan woon je niet in New York, zei hij zelf, grappenmakend, maar misschien was je bij het vuurwerk, ik was ook degene die de national anthem zong. Heb ik óók niet gehoord, stond daarvoor te ver ervandaan. Ik kon zien dat hij erg populair en geliefd is.
Ik vond hem aanvankelijk nogal een mannetjes maker en een showman.
Maar halverwege deed hij een boodschap van liefde en het lukte hem het hele publiek dingen te laten zeggen in de trant van: I promise to be good and kind, I know love will heal the soul, terwijl hij ertussendoor zong; een zelfgemaakt lied. Als laatste lied een heel persoonlijke intro, over iemand waarvan hij veel houdt, waarvan hij afscheid heeft moeten nemen, en daarom dit lied…Af en toe was het publiek muisstil. I will always love you.
PS
