Daarom ben ik zo dol op New York; dat je langs de trap naar buiten in de metro zomaar langs een mooi mozaïek klimt, dat deze bewoners de moeite hebben genomen én het geld hebben, om een sjiek verzoek te doen richting hondeneigenaren voor hun plantjes bij de boom, iets verderop ook goedkopere bordjes, dat een kerk een uitspraak van homo-voorvechter Harvey Milk als motto heeft.
Dat je een vrouw in de gerestaureerde oude speeltuin naast de Met geheel verdiept in een boek ziet lezen, dat je ernaast je brood gaat eten, dat tegenover je een man alleen zit en vijf minuten later blijkt dat hij de vader en opa is van dochter en zingend kleinkind die uit het toiletgebouwtje achter je komen, dat twee vriendinnen gezellig kletsen en dan gaan groeten naar een groepje kinderen dat uit die speeltuin komt. En ‘de zwerver’ naast hen zijn dutje doet.
Dat er bij de Met een saxofonist speelt die absoluut niet in beeld wil worden vastgelegd, sorry ik kan het niet laten dit tóch te doen, en kris kras rondrent om te duiken, dóórspelend.
Dat ik eindelijk, lopend langs de Museum Mile langs Central Park, die plek vind waar een man zijn vrouw eert met een beeldengroep van Alice in Wonderland, een soort vergroting van al die bordjes op de banken door de nabestaanden van geliefden en familie, met aan de andere kant een beeld van sprookjesverteller Hans Christiaan Anderson.
Het is een sfeervolle plek, waar een vrouw die ik per ongeluk in beeld heb gebracht, met een lage stem tegen mij zegt: I love your jacket, it’s gourgeous.
(Gisteren in de Met sprak een vrouw mij aan: Excuse me, your jacket is fabulous, where did you get it? De steward in het vliegtuig complimenteerde mij ook en het was vorig jaar bij The Frick Collection, langs dezelfde Museum Mile, dat voor het eerst een man in de regen tegen mij riep: Love your jacket!!)
Al die verhalen, al die kleine interactie, die bewegingen die zich voor jouw oog ontrollen, in een constante stroom; daarom ben ik dol op NY.
De plek gemarkeerd door ouders van Lghbtq+ kinderen, de kerk waar zij voor het eerst samenkwamen om op te komen voor hun kroost.
De bewoners van New York praten overal met elkaar, de stad praat voortdurend met jou; je zou denken dat in zo’n gigantische metropool alles geanonimiseerd is, maar dat is niet zo, overal is de schaal ook menselijk, je voelt dat er een sense of purpose is: Léven.
