Een waar genoegen, een dagje dierentuin op de woensdag, dan is deze vrij toegankelijk. Alleen dat al vind ik opwekkend: elke New Yorker kent de dierentuinervaring en iedereen was aanwezig: jong en oud, schoolklassen, jongeren ; van alle walkways of life. Ik rook India en hoorde allerlei talen rondom mij.
De natuur zelf was er al en Bronx Zoo heeft vanaf 8 November 1899 het pad geëffend naar het idee om dieren zoveel mogelijk daarin te laten verdwijnen, geen kooien; zelf moeten gaan zoeken waar ze zijn.
Ook zijn er verschillende gezichtspunten, waar je al wandelende achterkomt.
De beren waren actief, lekker in het water.
En de tijgers ook, deze soort houdt van zwemmen en heeft een eigen zwembadje.
In binnenruimtes is de natuurlijke omgeving nagebouwd.
De zeeleeuwen werden gevoederd, een oude jeugdherinnering werd geactiveerd; hoe oud was ik en waar was het?, die eerste kennismaking met zo’n andersoortig levend wezen, ik voelde toen ontzag.
Misschien was ik de kleuter met opa en oma erbij, die de daarna steeds herhaalde anekdote in de familie maakte omdat ik zei: ‘Die aap lijkt op mij.’
Ik heb lang nog niet alles gezien, bovendien is het in de dierentuin altijd weer anders en nieuw, weet ik door al mijn ervaringen in Burgers Zoo, dus volgende week ga ik weer, het is op loopafstand.
Ook nog twee leuke soorten van het menselijk ras.
