Toen ik weer bovengronds uit de Subway kwam, bleek de lucht stralend blauw. De Oculus, een van de duurste gebouwen van de wereld, was even die neergestreken vredesduif, die het ook symboliseert na 9/11.
Weer een vernieuwing: wat vorig jaar nog gewoon een doorgang was, is nu een nieuw zitgebied, met tafeltjes en stoeltjes, eventueel op barhoogte.
Met educatieve decoratie.
Er bleken eettentjes te staan met voedsel uit de hele wereld. Ik zag bekende bamboestengels in een blauwe ton, maar niet de grote Indiase bamboepersmachine, om er sap van te maken. Het blijft een rare gedachte dat het hier ooit vol gebouwen stond, even hoog als degenen die het nu omringen en dat het die bomen zijn op de begraafplaats die het kerkje beschermt hebben tegen het neerdalend puin.
Ik wandelde langs een favoriete boekhandel, ging er niet naar binnen, want de East River lokte, zag wel bij de opruiming een boek dat zich in Mumbai afspeelde: weer die sensatie om in een andere stad te lezen over eentje waar je ook geweest ben, misschien ga ik het boek toch kopen, het is gebaseerd op 2700 brieven die de auteur vanuit Amerika naar zijn moeder schreef, die in een krappe ruimte woont, die bedreigd wordt door Real Estate Agents, die er nieuwbouw willen plegen, hij gaat terug naar Mumbai om zijn moeder te overtuigen, ook te emigreren, hij is gay, wat zij ook nog niet weet.
Bij Seaport een evenement waar Guatemala zichzelf promootte, er waren lekkere hapjes, ik sprak even met een man die mij aanspoorde om nog een hapje te nemen, ze zijn zó lekker en die ooit, vroeger, zei hij lachend uit Guatemala geïmmigreerd was, maar nu was hij allereerst een New Yorker. Hij maakte een foto van zijn vrouw, die poseerde bij de vlag, helemaal links.
Heerlijk hangend en zittend, mijn boekje uitgelezen, onderwijl genietend van de boten die voorbij turfden, de zilte lucht, het uitzicht.
Toen richting Chinatown, een wandeling van 20 minuten door Pearlstreet, onder dé Brooklyn Bridge door, naar Mulberrystreet. Dit is dus de kortste weg, eerder maakte ik de wandeling in omgekeerde richting, al dwalend.
Eerst even uitbuiken en daarna speelde er een beroemde band in Lincoln Center, nummers die van een plaat van 1975 kwamen, ik zag mensen meezingen en er werd natuurlijk Salsa gedanst.
Heel fijn om in de pauze even op adem te komen in de airco, waar op grote schermen een concert te zien was, dat erachter dus live aan de gang was, daar kon ik ook heen, met het pay want you want-principe. Een heel andere sfeer, hier.
Terug naar de salsa:
En daarna Silent Disco, ik ging, alles bij elkaar, even helemaal uit mijn dak; al swingend voel ik pure levensvreugde.
