Het leek even een scène uit Jaws; er werd gefloten, iedereen moest het water uit, van alle kanten kwam de safeguard in oranje zwemkleding aanrennen en gingen in een rijtje de zee in, wat er nu precies aan de hand was, kon ik net niet zien. Het strandleven hervatte weer. Voor mij was eerst nog veel ruimte, voor wat voetbal, maar toen kwam de vloed, o, ja, die is er hier, en die pakte zeker wel vijf meter strand, ik ben een paar keer verkast, naar achteren, het ging snel.
Ik keek op uit mijn boek; een vrouw lag pal naast mij aan de ene kant en een jongetje in Spider-Man-zwempakje lag zowat op mijn badlaken aan de andere kant.
Ik waande me even op het strand in India; al gingen deze vrouwen helemaal niet het water in, ze stonden er alleen maar, hun kinderen stevig vasthoudend. Voor je ogen zie je dan hoe cultuur wordt overgedragen. Water en strand is er niet om in te zwemmen en te spelen, en de oudere dochtertjes hebben al donkere kleding aan, als ze nog geen sluier hoeven te dragen.
Fijn tot de avond gebleven met een maaltje uit het Russische buffet. Die oude vertrouwde geur in die winkel, dezelfde vrouw die de prijsjes op de bakjes doet nadat ze het gewogen heeft, iets ouder geworden sinds vorig jaar. De meeuwen zijn nog niet zo brutaal als dat ze in Venetië zijn geworden, die vliegen meteen naar je toe, als ze eten bespeuren. Deze meeuwen zijn nog niet zo op mensen gericht.
In de metro een grote familie met baby die huilde en tevreden gesteld moest worden. De man leek op Obama, hij en zijn vrouw lachten veel, zij haakte, het babietje ging van de ene naar de andere, het huilen stopte uiteindelijk met een flesje melk, de zoon had muziek en liet het zijn vader horen en die leek soms met verbazing te luisteren, waar moeder hem dan mee plaagde. Leuk zo’n warme groep die een familiedagje aan het strand hebben beleefd, gezien hun bagage met opgezette strandtenten.
