Ik mocht weer naar de dierentuin en Bronx Zoo is er goed in om compacte relevante info te geven, ook over de eigen rol; vanaf het begin zich ingezet voor het behoud van een soort.
Het geeft elke keer een klein kickje om een nieuw dier te leren kennen of voor het eerst in levende lijve van nabij te zien.
Grappige beeldrijm; drie drukke kleutertjes bij een hek, keken naar drie gazellen.
Mensen kijken, op een bankje tegenover twee slapende leeuwen, is even leuk. Deze niet doorsnee Joodse man was heel lang bezig met zijn baby-dochtertje, terwijl zijn andere dochtertje het aanzag.
Dit zijn het soort karren, die ook mee de metro ingaan.
Een vrouw plofte naast mij met een grote zak vol waterflesjes in ijs, dat begon te lekken, en ze begon aan de man daar weer naast uitgebreid te vertellen, dat ze haar familie kwijt was, terwijl ze in haar mobieltje tegen haar dochter bleef herhalen, ‘ik weet niet waar ik ben, maar ik zit tegenover de leeuwen, en blijf nu zitten waar ik zit!’ Dit was de hereniging.
Een Oekraïense familie naast mij in overleg, uitgelaten vriendinnen, vrouwen alleen, boerka’s, groepen; het was er allemaal.
Ik zat tegen dit schild op het bankje aan.
De sneeuwluipaard, zó dichtbij in het ‘Himalaya-gebergte’
In de metro, deze werving voor orgaan-donors. Zie ik in Nederland niet zomaar voor mij: de aansporing ‘Beschouw het als jouw afterparty: er worden ongeveer acht levens gered.’
Het licht, dat als een leeuw neerdaalt en drinkt; in de mensen- en dierentuin New York.
