Regen en wind tikt en loeit rondom; het heeft iets knus om dit in mijn boshuisje mee te maken, zo héél anders dan in een stenen huis in de stad, waar zo’n weer buiten je ook een beetje een gevangen gevoel geeft; hier ben je meer een deel van de elementen. Gisteren in het uurtje dat de zon doorbrak, te voet twee pakjes bij de receptie opgehaald. Het ene een echt herst-en winterattribuut, een elektrische omslagdeken, en twee nieuwe fietstassen, dezelfde als de oude, die na vijf jaar niet meer te repareren waren met duc-tape bij loszittende naden, ze zijn nu rood gekleurd.
Na de persconferentie van de doorstart van het kabinet, hoera!, ga ik op zoek naar RAYE, die een record aantal Grammy nominaties heeft, volgens het journaal. Ik vind een Britse vrouw met muziek waarin allerlei stromingen aanwezig zijn, poppy en jazzy, soul en klassiekerig; en ik noem deze algemene termen omdat ik al die andere differentiaties niet ken. Hoe erg je toch alleen maar in je eigen bubbel leeft, want ik had nog nooit van haar gehoord.
Het is bemoedigend om te zien hoeveel levenskracht er in jonge generaties zit, die allemaal helemaal niks meer hebben met een traditionele God of vormen van religie, maar waar de ervaring van transcendentie, het kunnen uitstijgen boven je eigen ego, wel àlles doordesemd. Het nieuwe vind ik, dat dit tegelijkertijd gepaard gaat met een sterk zelf-besef; dat je zélf de moeite waard bent en daarbij door jou heen, je opgenomen wordt in iets groters; een stroom van Leven.
Op een heel andere wijze zie ik dit ook bij Lucas Rijneveld. Ik heb deze video al vier keer bekeken; hoe in nog geen zeven minuten er hele universums opengaan en worden aangetikt…Het bla-bla-bla van de ‘grote-mensen-wereld’ is futiel; er is zóveel te zeggen als je bewust bij jezelf blijft.
Ook vandaag met al dat natte weer buiten, ga ik weer wonen in werelden binnen.

