Telkens weer anders

 Zoveel gezien vandaag. Deze Biënnale vraagt in ieder geval van je om telkens weer anders te gaan kijken.  Telkens weer.

Het is met bus en boot aan de overkant van het water. 

Ik druk op de verkeerde knop, het plaatje gaat ergens anders heen, maar dat past wel bij het thema: Foreigners everywhere.

Palestina; South West Bank

 En dan was er in één zaaltje: South West Bank Landworks, Collective Action and Sound; Die andere brandhaard op de wereld. Klein, met weinig middelen gemaakt. Over een zonnebloemveld, uit de kale grond als teken van hoop opgekweekt. Hoe er vroeger vissen werden gebarbecued in het zand. Over  de olijfbomen als ankers in het landschap, de oudste is 4500 jaar.

Hoe de jonge generatie oude dansen leren en muziekinstrumenten bespelen, een indringende stem over heimwee, het landschap, het willen blijven, kunnen wonen…

Australische soldaten die tussen de granaatscherven aardappelen schillen, een bewerkte, samengestelde foto in lagen met drie generaties Palestijnen en schemeringen van de grond die ooit van hen was, een moestuin met de oorspronkelijke oergewassen, die er van oudsher geteeld worden, waarvan je nu niet meer weet of deze nog zo bestaat en of dit land nu geconfisqueerd is door Israël …

Wel heel goed dat deze tentoonstelling ėn Palestina dus, een plek heeft in de Biënnale.

Daring to Dream in a World of Constant Fear

 

Een heel pallazo drie verdiepingen hoog, vol. Het startpunt is de oorlog in Oekraïne, maar het strekt  zich uit over die gehele thematiek: verwoesting, dromen van herstel, de fragiliteit van wat het is om mens te zijn in een wereld van geweld.

De benedenzaal die aan het water grenst,  vol bloesem van de Baobab, van plastic, de boom wordt bedreigd, maar het is de levensboom in Afrika, waar de voorouders wonen en waar al het leven uit voorkomt.

Slapende Oekraïense kinderen; teruggehaald uit gevangenschap uit Rusland: mogen we hiernaar kijken? In schattingen vanaf 2014,  gaat het van 20.000 tot een miljoen kinderen die gedeporteerd zijn. In de mediawereld worden we dicht op de huid betrokken bij oorlog, terwijl we niks kunnen doen…

Filmpjes van twee mannen door wisselende landschappen, op een kerkhof, verwoesting ook door kapotte oliepijpleidingen, in de stille binnentuin.

Een hallucinerende SF-achtige film. Geheel Oekraïne is verwoest, het is 200 jaar later, maar het is mogelijk geworden om alles wat dood is weer tot leven te wekken, mensen leven in synthetische lichamen waar een extra orgaan is toegevoegd: die van de empathie. 

Het is bijzonder om de namen van de steden Mariupol, Bucha, Odessa nu in een andere context te ervaren dan die van oorlog en bedreiging.

Op een andere verdieping een orgel die ‘versierd’ is met afgevuurde raketten uit Rusland, verzameld in Kiev. Gedurende de Biënnale zijn er regelmatig concerten. Geflankeerd met witte beelden die het gevoel van aanraking en tederheid willen materialiseren.

Ondertussen, op elke verdieping ook beelden van een stad waar langzaam de kleuren geel en blauw verdwijnen, de vlag van Oekraïne, het resultaat is een soort van grijs en ‘bloederig’ rood. 

Helemaal boven een video van David Clearbout; Birdcage. Afhankelijk van het moment dat je gaat kijken interpreteer je een paradijselijke groene tuin vol vogels en bloemen. Maar als je dit ziet ná de explosie, dan ga je denken dat die vogels gevangen zijn in een wereld van schijn. Clearbout heeft affiniteit met het boeddhisme en zijn werk gaat over het vertragen van de tijd en wat de wereld daarin is.( Ik kende zijn naam: uit 24 November 2011 zie ik nu, in een blogje: Meer licht.)

En dan dit op een tussenverdieping, terwijl je de oude stenen trappen beklimt: een op het oog intrigerend en glanzende afbeelding…Maar het is een werkelijke bewerkte weergave van alle neergevallen drones, alles wat zwart is, in een stad.

Ook de Indiase Shilpa Gutpa is aanwezig: Haar werk vergeet je niet. Microfoons in het donker die bewegen, met sterretjes van licht die bevrijdingsliederen uit verschillende talen zingen, zoals Bella Chao. En het ratelen van die zwarte aankondigingsborden op stations en vlieghavens: hier verschijnen er boodschappen die gaan over angst, pijn, vertrouwen: het is alsof de techniek met je spreekt en je probeert te betrappen op je eigen heimelijke gedachten.

Kortom: het was een bewogen middagje, waar Oekraïne een krachtige boodschap uitzendt, de titel van deze tentoonstelling: From Ukraine: Dare to Dream

Fris Venetië

 Bloeiende klaprozen tegen een oude muur op weg naar de zee. Waar twee jaar geleden een Extinction Rebbelion-achtig zomerkamp was, graasden nu enkele geiten.

Geen enkele badgast te bekennen.Van de in de zomer bloeiende bloembakkenfontein, de dorre overblijfselen. Alles moet nog worden vernieuwd.

Overal bloeien wel grote rozenstruiken met dikke knoppen en weelderige bloemen. Leuk zulke venstertjes aan de buitenkant van een raam, een cactussen-stilleven. Het strand bezaaid met dubbele paarse schelpen, als een soort vreemde vlinders; nooit eerder gezien. In de tuin van het Peggy Guggenheim museum, haar oude woonhuis, een grappig beeld van Max Ernst.

Ja, ik ben in Venetië in een ander seizoen dan dat ik het ken. Maar alles voelt heel vertrouwd en ik geniet.

Toch internet!

 Na 15(?) jaar ofzo op deze camping blijkt er nu dan eindelijk toch wifi te zijn. Nu kan ik middels foto’s een verslag maken. 

Nog een staartje Berlinde de Bruyckere: de vier aartsengelen in de basiliek. Hoe deze middels spiegels met de hele omgeving interacteren.

TRANSCENDENCE  van Wallace Chan, ook een interactie met een kerk, zomaar buiten de Biënnale om; op het altaar Jezus en Boeddha; de mix van religie waar ik wel ‘heil’ in zie.

In de voormalige gevangenis van Venetië heeft Taiwan haar paviljoen. Vaak slaagt zij erin deze ruimte, de donkere benauwenis, ook te gebruiken. Nu: zeer grote video’s; kamers die in slowmotion exploderen, knallen op een mooi gedekte tafel, sirenes. Filmbeelden van de 561 uur waar studenten het parlement hebben bezet. Met drones over lege straten, ik dacht dat is in de Coronatijd. Maar nee: er blijken militaire oefeningen te zijn, waar de stad leeg wordt gehaald.

Berlinda de Bruyckere, o.a.

Berlinde de Bruyckere in San Giorgio was geweldig.

  

Venetië in de regen, nog nooit zo gezien

Het infopunt en boekenwinkel op de Biënnale, waar gratis wifi is, sluit zo. Dus dit is hap-snap.

Gearriveerd

Het ruikt naar bloesem langs de Riva San Nicolò de kade op het Lido. Witte Wisteria.

Ik ben de eerste en enige gast op de camping.

Het is overal zó stil! Ik heradem.