Bryant-Brooklyn Bridge- Jurassic- Park

 

Het was weer musical-tijd, leuk inkijkje in van alles wat en eentje was dé New York musical met een grappige titel: Two Strangers Carry a Cake across New York.

Van schommelstoel naar onder-de-grote-parasol, het begon te regenen: 

Het heeft de gedaante van een tropische regenbui, kort en krachtig, daarna ging de zon weer  schijnen en de temperatuur is ook tropisch.

Ik ging alvast naar Brooklyn Bridge Park, waar s’avonds weer Movies with a view was; bij de rivier met een boekje, leek mij wel aangenaam op deze hete dag. Het park is nu zo goed als af, leuk dat ik de afgelopen jaren het voortgaande project heb kunnen volgen; overal waren wel ergens schuttingen of werkzaamheden, en het jaar erop zie ik dan het resultaat.

Het is zó goed vormgegeven, met zit- en ligplekken langs de hele oever van de East River en zes pieren vol met o.a. sport mogelijkheden, er is een labyrint, een meditatieweide, een ecologische bloemen en plantentuin, speeltuintjes…400 gratis activiteiten zegt hun promotiefilmpje, alles erop gericht dat je je in New York volop kan ontwikkelen, welke kant op kies jezelf, zegt de voorfilm voor de hoofdfilm.

Laat middaglicht op het water, tijd om langs de oever naar de film te wandelen, achter de ligweide, die ik dus nog gezien heb toen het gras net ingezaaid was, ligt Pebbles Beach, ik heb daar ooit nog weleens zo goed als alleen gezeten, nu was het tjokvol met toeristen. 

Goed plekje, waar ik de film liggend kon bekijken. Tevoren een lezing van een echte dinosauruskenner, die zelfs een nieuw soort heeft ontdekt, conform de missie van het park: ook aan educatie doen, als dat kan. Het was Jurrasic Park, de eerste van een hele reeks, indertijd een grote kaskraker, die pas door Titanic overtroffen is. Wetenschappelijk klopt er dus niks van, weet ik nu, maar de dino heeft door deze film wel een plek in mijn speelwereldje: ik heb drie  plastic exemplaren in mijn achtertuintje in het bos en zij hangt aan mijn sleutelbos.

Ford Tyron Park, o.a

 Het is hier in Noord Manhattan aardig klimmen en dalen, je voelt dat de woestere natuur dichtbij is, er staan hier bomen die ouder, dikker en hoger zijn dan je in Nederland kunt vinden. Het plan was om via Ford Tyron Park te wandelen naar Met The Cloisters; een dependance van The Met, middeleeuwse Europese kunst in een klooster, gebouwd met authentieke stenen uit Europa.

Het park is dus in feite aan de oevers van de Hudson, maar NYC bouwde er wel een highway onder, die NYC met ‘de rest van Amerika’ verbindt. Bovenop die heuvel langs de Hudson, is er een prachtige bloementuin gemaakt met heel veel verschillende soorten bloemen en planten, een symphonie van kleuren en vormen.

Op het terras dat daarop volgde, had ik op een bankje mijn ‘hangmat beleving’; gewoon wat liggen onder de bomen in de schaduw; het bankje bevatte de herinnering aan een vrouw, die op jonge leeftijd gestorven is…

Toen op weg naar het klooster, dat op een volgende heuveltop lag en die bleek op Woensdag gesloten! Wat nu? Voor het eerst had ik geen kleedje mee en geen boek (altijd bij me, je weet nooit waar je terecht komt), ik was er helemaal van uitgegaan om daar beetje contemplatieverig rond te dwalen. Achteraf gezien mijn houding, zoals ik altijd naar mijn kamer in het capucijnenklooster ging; gaan doen wat er in het klooster nodig is, meestal was dat in de tuin werken, soms ook aarrdappelen en groenten in de keuken schillen en snijden. Mijn eigen plannen liet ik dan achter ‘in de wereld’.

Nu vond ik toch nog een kloosterplek in het Inwood Park, als het ware de volgende heuveltop; het was een klim naar Overlook Meadow, waar ik gras had verwacht om te kunnen liggen; als ik beter op de kaart gekeken had, had ik beter kunnen weten. Tevoren fruit op straat gekocht, ik verorberde vijf kleine sinaasappeltjes, bijna een doosje met bosbessen en twee bananen en vond nog een boekje in mijn tas dat iemand uitreikte in de metro: héél bezinnend allemaal!

Om 6 pm een dansoptreden van een vrouw in het water in de regen bij Lincoln Center, het was niet helemaal aan mij besteed, ze bewoog nauwelijks, zette een masker af, van zittend, naar staand en half liggend in het water.

Daarna werd een optreden op het grote podium uitgesteld wegens de regen. Opnieuw valt mij de rustige coördinatie en know how op: zonder enige stress wordt de vloer weer drooggedweild, gastvrouwen en een heer kletsen wat met elkaar, tafel weer uitgeklapt voor informatieverstrekking, er loopt beveiliging rond om hekken te verplaatsen…er zijn ontzettend veel mensen rondom aanwezig.

Even lekker omdat het droog is op het pleintje ernaast zitten tijdens het optreden en ik googlede dat degene die zingt non-binair is, in de Bronx is grootgebracht door een oom en tante, wortels in Puerto Rico heeft, veel rondgezworven heeft en in New Orleans een band oprichtte, een aardig avontuurlijk leven; nu wilde ik hen wel van dichtbij zien.

I ❤️ New York

 Vlakbij in de buurt staat een kerkje dat open was, klein en bijna gezellig van binnen. Het altijd louterende om ineens in een ‘heilige ruimte’ te zijn; eentje waar de aandacht gericht is op taferelen die niet materieel zijn. Elke keer word ik ook geraakt door het drama van katholiek afbeeldingen in de kruisweg; Jezus vastgespijkerd aan het kruis, enzo. Maria met droevige ogen en hier was er een zijkapel vol vrouwelijke heiligen. Elke zondag is er om 10 am een Engelse mis en om 12 am een Spaanse.

Alhoewel hemelsbreed op dezelfde hoogte als mijn plek in de Bronx, is deze metro véél sneller Downtown, omdat het een rechte lijn naar beneden is en niet via allerlei bochten heel veel lokale stations aandoet. Ik kreeg plots veel zin in de gebakken dumplings in Chinatown en aldus geschiedde.

Dit ligt ook vlakbij Elizabeth Street Garden: 

Wat is dit toch een sfeervolle plek en in vier jaar tijd heb ik het dus meegemaakt van dreigende vernietiging ten bate van een wooncomplex voor ouderen, naar dit jaar het definitieve bericht dat de tuin gered is.

Ik flaneerde nog wat rond en liep tegen een klein gratis biebje aan en nam een leeg klein zelfgemaakt notitieboekje mee en vond daarna twee boeken van elke één euro in een uitgesproken alternatieve linkse tweede handse boekhandel; waarschijnlijk paste een recente literaire thriller van Donna Leon, die allemaal in Venetië zich afspelen, niet echt in hun assortiment.

Daarna nam ik de bus voor een concert met klassieke muziek op oude instrumenten in Central Park, ik dacht dat ik daar niet meer op tijd zou aankomen, maar wél dus. Per toeval de juiste bus vinden naar de exacte plek en daarna, doordat ik twee dames volgde die naast mij bij het stoplicht stonden en ook Central Park inliepen, zó doelgericht met wat spullen bij zich. Het kón bijna niet anders en dat bleek te kloppen, zij liepen met een shortcut erheen; zelf had ik de officiële weg genomen.

  

Wat was het weer geanimeerd, vol mensen, met alle bankjes in de omtrek van het podium ook in gebruik en ,New Yorkaans, waren er velen aan het ‘dineren’.

Glaasje erbij met vreugdevocht en daarna allemaal stil luisteren; wat is dit opnieuw bijzonder, zo’n zwoele zomeravond in Central Park.

Vanuit de metro een verlichte George Washington brug en vanochtend bij het ontwaken het ochtendlicht; 

I ❤️ New York

Verhuisd

Van: 

Naar:

 

India, Azië, Amerika…er is zóveel !

 Ik zag dit beeldje van Lahksmi, een populaire godin in India, brenger van voorspoed en geluk, en ik kreeg plots even heimwee naar India, misschien ook aangewakkerd omdat ik in de metro op één stuk, vlak onder Pelhalm Bay ineens véél Indiërs zag, de vrouwen ook in hun felgekleurde sari’s uit Zuid India. Twee jongens met een fiets en die Indiase intimiteit tussen die twee.

De eerste keer, alweer bijna een maand geleden, dat ik in deze binnengalerij zat, was ik plotseling weer in de binnenplaats van het hotel in Beijing, waar ik elke dag ontbijtte, ik heb dat meer gehad de laatste tijd; dat je zó scherp en levendig weer iets uit je verleden herbeleefd; lang geleden gelezen , bij Douwe Draaisma meen ik, dat dit iets met ouder worden te maken heeft.

Sowieso bracht de gehele Aziatische afdeling mij terug naar Azië; wat is de wereld toch één groot vat vol menselijke mogelijkheden!, en wat is het geweldig dat ik er van alles in het echt heb mogen zien, een groot gevoel van dankbaarheid kwam over mij.

En toen wandelde ik weer naar Chinatown, langs de achterkant van Elizabeth Street Garden, over Mottstreet die ook door de Italiaanse wijk loopt. Vroeger was het hier een gekrioel van mensen, spelende kinderen, straatverkopers, handelswaar op karren. Robert de Niro komt hier vandaan, NY is de enige plek waar hij kan wonen zegt hij altijd en hij steunde de campagne om deze tuin te behouden, wat overigens ook gelukt is.

Daarna naar Bryant Park, voor de film, het gras was te nat door de regen en er waren stoeltjes opgesteld, ik zag de know-how van dit al vaker zo gedaan te hebben; rode kabels hielden de stoeltjes op hun plaats. Men is zó gewend om zelf met stoeltjes te gaan slepen, nu niet mogelijk, ongetwijfeld om het veilig te houden. De film was Bridget Jones Diary, ik had deze nog nooit gezien; het was érg hartverwarmend vermakelijk, met name ook doordat het publiek op de juiste momenten gaat klappen, wanneer Bridget de juiste beslissingen maakt in haar rommelige leven.

Boshuisje beleving

Al het werk komt uit de 16e - 17e eeuw, behalve het stromende water uit de steen.

Plotselinge regen

Even wat fris groen opsnuiven en vogeltjes horen fluiten, dacht ik, na twee dagen strand en een ochtend grijze regen. Nu was het droog en warm, heel af en toe een straaltje zon, maar verder zwaarbewolkt.

 En toen vielen er, volkomen onverwacht, een paar dikke regendruppels uit de hemel en pal daarop was er weer een grijs scherm van regen; gauw naar een dikke boom rennen om te schuilen, zó ken ik het niet, er was geen aankondiging via een koude windvlaag ofzo

Het had wel wat. Een soort van intensiteit, dat de weergod Regen iedereen hetzelfde laat doen.

In de Met was het barstensvol druipende mensen.

Paul Gaugin schilderde zomerse mango’s

En Rodin geeft je een kus.