Eindelijk zag ik de tuin met het kleine leeshuisje erin.
Een mooie en rijke tuin.
Ik zag er het soort stenen met groeven erin, zoals in India, maar ze vandaaruit smokkelen naar Amerika lijkt me nogal een onderneming.
Een Joodse familie lunchte er.
De andere tuin vlakbij, die vorig jaar mijn hart gestolen had, was van sfeer veranderd. Veel wilder met veel overwoekering, moestuinachtig, weinig liefelijke bloemen en niet meer open en zó publieksgericht met knusse zitplekken. Deze was nu ook alleen in het weekend geopend, zo zie je maar hoe snél iets kan veranderen… Waarschijnlijk is er nu een ander tuin-team, vorig jaar was er een uitgebreide plek waar één van de initiatiefnemers van de tuin werd geëerd die gestorven was.
Maak je na je dood vooral geen enkele illusie dat iets van wat je deed blijvend is, integendeel jouw dood kan juist paden banen naar nieuwe dingen. Raar hoor, dat je voor anderen dan eigenlijk een obstakel was.
Ik mistte vooral al die kleine sfeervolle plekjes met kleurige stenen, beeldjes, rangschikkingen met grapjes en dromerijen; deze waren de enige die nog over waren. Gezien mijn eigen neiging zulk soort dingen te verzamelen, zou ik het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om ze allemaal weg te saneren. Als ik vrijwilliger was geweest in deze tuin, zou ik bij dit nieuwe tuinbeleid dus vertrekken. Wie weet wat voor een persoonlijk drama er afgelopen jaar was; dat je afscheid moet gaan nemen van een tuin waar je ziel en zaligheid in stopte?
Een andere tuin in de Lower East End, die geheel verwaarloosd was, met beelden erin en een BBQ. Of misschien is deze laatste erin gezet, ná dat de tuin verlaten is.
Maar deze tuin is ‘voor de eeuwigheid’ bewaard.
Dat geldt ook voor alle parken in New York, waar ik me vaker gewaar word als ik er lig, dat de bomen erin veel en veel ouder zijn, dan zoals ik ze in Nederland ken. Veel dikkere stammen, hoger, een dik en duurzaam takkenstelsel.
Ik was weer in Tompkins Square Park, met het Charlie Parker Festival.
De laatste saxofonist Ravi Coltrane, zoon van John, speelde met een mild melancholie-timbre, ik pluk zomaar wat van YouTube, om het bewaren van zijn klank.
Op het einde nam Spike Lee nog even zelf het woord, na de hele dag muziek. De zwarte man met een letterlijk witte bril op; zijn perspectief is omgekeerd; zwart, recalcitrant en rebels, een oproep je te blijven verzetten, en het liedje van Michael Jackson citerend: All I really say is, they don’t care about us. Wél blijven dansen en feestvieren; zelf maakte hij ook foto’s van de menigte.
Ik zat weer innig tevreden op de bank in de metro en keek naar de gezichten van de mensheid rondom mij heen, dit zicht geeft mij een diep gevoel dat ik hier hoor, dat dit klopt, dat dit is wat de wereld is. Dezelfde ervaring, ten diepste, als wanneer ik in mijn boshuisje alleen op de bank verblijf; dan antwoordt de stilte terug: hier hoor jij.
Een mengeling daarvan de middag die volgde; op een bankje in Elizabeth Street Garden, waar de fijne dennennaalden om mij heen een kruidige geur langs mijn neusvleugels gaf. De geur dat het leven intens goed kan zijn.
Ik genoot van de mensen om mij heen, in steeds wisselende samenstellingen.
Van de musjes pal onder mij, die een zandbad namen en minieme zaadjes uit het gras plukten.
S’avonds was ik weer bij BRIC
Met hun motto van dit jaar: RadicalJoy; Partying is a fundamental principle
Er was Hip Hop, waar ik meestal niks van de teksten kon verstaan, want in het Spaans, door de landen van herkomst van twee vrouwen, Puerto Rico en Chili, maar ik kon de vechtlust en het verlangen naar bevrijding voor allen en de aarde wél voelen.
De hoofdact was Common, bij iedereen welbekend, om mij heen zag ik de mensen meezingen met de teksten.
Hij komt uit Chicago, maar noemde New York the greatest city in the world, want Humanity lives here together en natuurlijk volgde er gejuich. En toen begon hij, ongegeneerd vanuit een Nederlands perspectief, te zeggen dat God voor je is en achter je is, en boven je en onder je en in jou; de tekst had hij geleerd van een Moslim Broeder, en dat we de schepper kunnen danken en dat each one of you, een creator is.
Hij zette zijn eindlied in en iedereen zong mee:
There is a light that shines, special for you and me
Later zie ik dat The Light 25 jaar geleden een hit was en oorspronkelijk gezongen was naar zijn toenmalige geliefde, de zangeres Erykah Badu. Nu lag de nadruk dus ergens anders.
Het draait rondom het lied van Bobby Caldwell; Open your Eyes.
Het was waarschijnlijk de beste dag om binnenkamers te zijn, gezien het weer in NYC; heftige regen en een koufront.
Het was dus ook aangenaam knus om het weer langs te zien komen over de rivier; van heftige windvlagen, harde regen, helemaal geen zicht meer hebben, en dan was er weer wat te zien; kort.
Eigenlijk is binnenkamers zijn, een positie die altijd aanwezig is; je kijkt vanuit je eigen hersenpan de wereld in en daar gebeurt voortdurend van alles, alles is altijd in beweging.
Richting de avond klaarde het wat op.
Zo is het in het leven meestal niet…wanneer de avond valt; wanneer je ouder wordt, komen de gebreken en kun je er niet meer vanuit gaan, zoals in je jonge jaren, dat alles vanzelf hersteld, dat een ziekte of een gebrek wel weer over gaat, dat het weer zal opklaren. Nu denk en dacht ik dit wél over mijn buikgriepverschijnselen, het was slappe hap en overdag kwam elke slok water, een soepje en een soepstengel er zó weer uit en veroorzaakte buikkrampen. Maar zie: toen het donker was vanuit het raam nam ik weer een kopje soep en een aantal soepstengels, na een kwartier kwam de eerste kramp, na een uur weer wat, en vlak voor het slapen gaan ook weer, maar niks liep er zomaar weer uit. Dus wellicht is dit wel een voorbijgaand verschijnsel, zoals het weer.
Ondertussen was ik de hele dag ook een beetje in Dolly Parton sferen; ik bekeek interviews van haar en naar reacties over haar overlijden én zag dat ook New York zich geroerd had. Iemand heeft clandestien bij het metrostation Fulton Street, ook de halte naar het 9/11 Memorial, waar ik nu ook regelmatig in en uitstap, deze veranderd in Dolly Parton Street, misschien zie ik het nog in het echt, maar het station heeft heel veel uitgangen dus misschien mis ik het. Ook de Empire State Building kleurde gisteren in flikkerend roze.
Zij richtte in de Smoky Mountains, Tennessee, waar ze vandaan komt, een park op en noemde het Dollywood, het heeft de hele regio een uplift gegeven en zorgt voor veel werkgelegenheid. Ze helpt de kinderen van het personeel aan educatie en collegegeld, ze heeft The Imagination Library, waar kinderen, niet alleen in Amerika, maar ook o.a. Canada en Australië , drie keer in het jaar een boek naar hen toegestuurd krijgen van The Booklady, om die aan het lezen te krijgen en te houden, haar eigen vader kon niet lezen, maar had een zeer scherp verstand en een enorme mensenkennis. Ze was de vierde in een gezin met twaalf kinderen, zes broers, zes zussen, iedereen van haar moeders kant was zeer muzikaal en thuis en in de gemeenschap eromheen, waaronder de kerk, zongen ze met zijn allen en maakten muziek.
Ze is haar wortels altijd trouw gebleven. Als kind al wilde ze graag shinen, een ster zijn en al heel vroeg ontdekte ze dat ze met zelfgemaakte liedjes aandacht kreeg en daar bloeide ze van op.
Al vroeg maakte ze zich mooi, met houtskool van oude afgebrande lucifers als oogschaduw, bessensap voor het rood op haar wangen. In het dorp was er een vrouw, altijd in kleurige kleding, pruiken, waarschijnlijk een hoer, haar moeder zei: ze is trash, en Dolly nam zich voor om later ook trash te zijn.
Ze heeft één liedje geschreven, waarin ze verwoordt wie ze is en wie ze wil zijn. Van buiten als een Barbiepop, altijd in kleurige en opvallende kleding, dol op vlinders, maar vergis je niet in de inhoud…
Wat mij ook opviel, was haar vanzelfsprekend geloof in God. Ze had op een dag ook altijd even de tijd nodig, om bij ‘die daarboven’ te checken of ze wel op de goede weg zat.
De hele wereld ervaart van wel, zelfs President Trump doet de vlag halfstok; 3000 liedjes laat ze na, een pretpark, een bibliotheek en bij iedereen blijft de herinnering aan een een warm, gul, lief persoon, die de wereld echt een beetje mooier maakte en er sterk in geloofde dat iedereen op aarde mag schitteren.
Mijn dag bestond uit één boek en twee soepstengels.
Het was op Brighton Beach; in de weersvoorspelling zal er de rest van de week ook regen zijn, dus dit is waarschijnlijk mijn laatste stranddag.
Het was niet druk en toen er een wat koudere wind opstak, betrapte ik mezelf erop, liever dik ingepakt te zijn met veel kleren aan, dan alleen een bikini.
Dus uiteindelijk deed ik ook alles aan wat kon.
Dit is de eindscene van een vrouw die kraaiend het water uitkwam, uitgebreid de hond knuffelde en uitdaagde om met haar te spelen, en daarna doorliep. Ze had in het geheel geen oog voor de man die de hond aan de lijn had, ik zie de verbazing in zijn houding.
Nou…ik heb weer op een verkeerde knop gedrukt en krijg nu deze lay-out. Zo heb ik waarschijnlijk ook iets verkeerds gegeten. Ik ging uiteindelijk verder van het strand liggen, in de luwte, met minder wind dan pal aan zee en constateerde dat ik ook wat rillerig was…Dus buikgriep-achtige verschijnselen; elk slokje water voelde ik in mijn maag, de twee soepstengels waren meer dan genoeg voor deze dag.
Ik wandelde nog langs de verschillende fruitkramen, op zoek naar ‘gezond fruit’, maar moest er tegelijk niet aan denken om het werkelijk op te gaan eten, dus uiteindelijk kocht ik niks.
Ik ga maar eventjes vasten en vandaag mij ook heel rustig houden op mijn kamertje, het dondert ook, regen op komst.
Er waren weer prachtig gekleurde luchten toen de train nog bovengronds was, ha! , mooi moment om de Brooklyn Bridge in een filmpje te zetten, al vaker gedacht, dit te willen doen. De train ging ondergronds, wat zou er van over zijn? Nou niks dus, de avond was definitief aangebroken.Toch maar het filmpje gemaakt, ik zat er immers al klaar voor, bij het raam.
Ik ging nog een keer naar Rockeway Beach omdat ik vanuit de train had gezien dat er ook directe toegang is naar zee, zonder bebouwing; er bleek een brede boulevard te zijn langs de hele kust.
Ik was eerst op een stuk strand, waar er meer strandwachters waren dan mensen, dat ligt niet lekker; het stukje is nét open, begreep ik van een man op een fiets, toen ik weer op de boulevard was. Er zwemmen ook dolfijnen langs de kust, maar nu niet, want het was eb.
Het is geen sandpiper, maar déze, die ik gisteren en ook nu weer zag. Men doet over de gehele lengte aan natuurbehoud, sommige stukken zijn niet toegankelijk en men is er duinenlandschap aan het maken.
Het is vooral bijzonder, omdat ik zoveel wijdheid niet had verwacht in New York.
S’avonds naar Dirty Dancing.
Leuk, ik kon de film uit1987 nog evenveel waarderen als vroeger, het ‘dirty’ is weliswaar wel geheel verdwenen, indertijd werd er gewaagd, erotiserend gedanst, nu is het gewone middelmaat.
Het publiek doet mij elke keer weer glimlachen; meebewegen en applaus als de hoofdpersonen de juiste dingen doen en bij de lift.
PS
Dolly Parton is overleden, velen van all walks of life zijn geraakt.
Ik ken haar vanaf de middelbare school; mijn favoriete liedje was
Coat Of Many Colours, hier voor het eerst ten gehore gebracht, het was Januari 1970.
PS2
Ik blijk eerder over haar geblogd te hebben, in Januari 2008 noteer ik zelfs dat, als ik mocht kiezen wie ik zou zijn in een volgend leven, het Dolly is; héél grappig!
