Broadway, Ripley en een ijsje

 Ik maakte de openingen van het seizoen mee, van twee grote zomeractiviteiten; Broadway in Bryant Park en Movies with a View in Brooklyn Bridge Park. Bij beide de vanzelfsprekendheid dat dit alleen in ‘The most wonderful city in the world’ kan plaatsvinden ‘this  magnificent place on earth’…en ja, ik ben het er wel mee eens, waar anders zijn er zoveel gratis activiteiten;  je kunt elke dag wel ergens gratis een film (of meerderen) zien, alleen hier is er een lunchactiviteit, waar de totale casts van musicals van Broadway opdraven om hun liedjes zingen. 

Vorig jaar was het nog een beetje knullige diashow, nu een aardig gladde promotiefilm over de 400 gratis activiteiten die je kunt meemaken in Brooklyn Bridge Park.

The Talented Mr Ripley begint in New York, en door het publiek ging er een zachte kreet van goedkeuring, waardoor ik mij ook pas realiseerde, dat het NY was, op de achtergrond.

Wat is dit toch een steengoede film en wat voegt het toch een extra dramatische effect toe, als je zo’n film ziet met zovelen in zo’n prachtige omgeving.

Ik ben fan van Mat Demon, die nu Odysseus speelt in de nieuwe blockbuster van Christopher Nolan. Er stond bij de première ergens een gigantisch groot Trojaans Paard, niet gezien, er ís zoveel hier en wat je meemaakt is zeer beperkt in The City That Never Sleeps. Hij is dus de acteur die ik in mijn eigen real time ouder heb zien worden…De eerste keer dat ik deze film zag, was ik ook jong, iets ouder dan Tom Ripley, de film komt uit 1999. 

Ik had het plan om het boek in The Reading Room uit te gaan lezen, maar ik kon het boek niet vinden en mijn schommelstoel was ook bezet. Dus na het bladeren in tijdschriften, o.a. de NewYork Times, die wekelijks uitkomt en zowel recente opiniestukken heeft van wat er speelt, als achtergrondartikelen. Veel getekende voorkanten zijn iconisch geworden, in mijn boshuisje heb ik er een heel aantal aan de muur hangen. Nu beleef ik dát ze recent commentaar bevatten; zoals die waar de metro wordt afgebeeld als in een sauna.

Daarna ging ik op het grasveld liggen, ik had gelukkig ook nog een eigen detective mee. Ineens vroeg ik mij af, of ik nou mezelf zou kunnen zien op de live webcam, die ik door het jaar heen, een paar keer in de week aanklik: éven sfeer proeven uit NY. En ja hoor, ik zag mezelf zitten, de beelden hebben een vertraging van ongeveer 20 seconden, zodat ik niet meteen zag, dat ik het tóch was, die zwaaide.

Er werden gratis ijsjes uitgedeeld, in dozen van vier stuks, zag ik later, nadat een vrouw vroeg of ik er eentje wilde, die kon in haar eentje er ook geen vier op. Ondertussen hoorde ik pianomuziek en zang vanaf het terras, onder de parasols. Hoppakee, dat was na de Broadway show, alweer een ander optreden.

Dieren (en mensen) tuin

Ik mocht weer naar de dierentuin en Bronx Zoo is er goed in om compacte relevante  info te geven, ook over de eigen rol; vanaf het begin zich ingezet voor het behoud van een soort.

Het geeft elke keer een klein kickje om een nieuw dier te leren kennen of voor het eerst in levende lijve van nabij te zien.

Grappige beeldrijm; drie drukke kleutertjes bij een hek, keken naar drie gazellen.

Mensen kijken, op een bankje tegenover twee slapende leeuwen, is even leuk. Deze niet doorsnee Joodse man was heel lang bezig met zijn baby-dochtertje, terwijl zijn andere dochtertje het aanzag.

Dit zijn het soort karren, die ook mee de metro ingaan.

Een vrouw plofte naast mij met een grote zak vol waterflesjes in ijs, dat begon te lekken, en ze begon aan de man daar weer naast uitgebreid te vertellen, dat ze haar familie kwijt was, terwijl ze in haar mobieltje tegen haar dochter bleef herhalen, ‘ik weet niet waar ik ben, maar ik zit tegenover de leeuwen, en blijf nu zitten waar ik zit!’ Dit was de hereniging.

Een Oekraïense familie naast mij in overleg, uitgelaten vriendinnen, vrouwen alleen, boerka’s, groepen; het was er allemaal.

Ik zat tegen dit schild op het bankje aan. 

De sneeuwluipaard, zó dichtbij in het ‘Himalaya-gebergte’ 

In de metro, deze werving voor orgaan-donors. Zie ik in Nederland niet zomaar voor mij: de aansporing ‘Beschouw het als jouw afterparty: er worden ongeveer acht levens gered.’

Het licht, dat als een leeuw neerdaalt en drinkt;  in de mensen- en dierentuin New York.

China in Summer for the City

 Deze vrouw naast mij, op de rand van de fontein deelde zomaar lychees uit. Bij het eindnummer uit de Titanic in het Chinees ( een grote favoriet bij New Yorkers vermoed ik, gezien het enthousiasme, dat ik mij ook van vorig jaar bij de film herinner), waren we beide op de dansvloer en we deden een soort van knielende buiging naar elkaar, alsof je je hoed afzet. Op het eind gaf ze aan dat ze ging, en we namen lachend afscheid.

Erg leuk.

Ouder nummers uit de jaren tachtig, disco-achtig bewerkt; Dancing Queen, Material Girl, Billie Jean…enzovoort in het Chinees met af en toe een Engels woord erin, door twee vrouwelijke DJ’s van CHINA TOWN RECORDS RADIO. Het is Chinese Arts Week in Summer for the City in Lincoln Center. Voor de disco werd deze geopend met dans.

Eerst een dans van de leeuwen, voor geluk.

En daarna een dans van de draak, symbool van wijsheid en samenwerking in harmonie

En toen een speciale krachtige dans vol dynamiek en vitaliteit.

Ik had ze tevoren ook al even in beeld gebracht, omdat ze zo mooi geschminkt waren met mooie kostuums, terwijl ze daar wat aan het rondlopen waren.

De groep opende met een rondgang langs het hele plein;  dansend dus, met de trommels.

Alles heeft een hoog symbolische waarde, weet ik, en vertelde de gastvrouw en ook alle kleding en attributen zijn gemaakt op de oude, traditionele manier; veel handwerk en authentieke materialen…En dan realiseer je je weer, hoe groot Chinatown in New York is. Er liepen ook een aantal sjieke hoogwaardigheidbekleders, schat ik in, rond. 

Het eindigde met een een dans van twee leeuwen, op de fontein; traditie gemengd met hiphop, want de kern van traditie is, dat het zich ook tegelijkertijd vernieuwd, dan blijft het vitaal, aldus de gastvrouw, die een hoge functie bekleedde, ik weet niet meer exact wat…maar het zijn wijze woorden.

Nick Cave : Equal all

Vanuit de uiterste noordelijke punt naar het zuiden met een overstap op Times Square. Daar weer een geinig optreden.

Times Square is de grootste overstapplek, dus er is een wirwar van gangen, op en af, soms langs een ander perron, op allerlei verdiepingen bevinden zich perrons. En nu kwam ik langs een heel groot gebied, met een doorgangspassage, die helemaal door Nick Cave was ingericht.

Ik heb hem leren kennen op de Biënnale van Venetië, waar op verschillende plekken een werk van hem was. De eerste keren liep ik er langs, maar op een gegeven moment gaan ze toch onder je huid zitten; zo’n mens met alle gedetailleerde weelderigheid om haar heen, in posities van neergevallen tot in meditatie.

Ook hier die rijkdom aan verschijningsvormen, terwijl er ook altijd een mens onder of achter zit.

Misschien werkt het ook zo voor alle New Yorkers; dat je er al tig keren langs bent gelopen en dan ineens komt er iets binnen. Wellicht denk je dan; wat is dat?, en dan lees je voor het eerst de titel van dit kunstwerk: Each One, Every One, Equal All.

Ik ging naar Chinatown, halte Grandstreet met lijn B of D, vorig jaar per toeval ontdekt, 7 gebakken dumplings en vier bapao’s voor $8,50, het is er altijd druk. Vlakbij een metrostation, weer fijn als het zou regenen. Waarschijnlijk door wat mijn oog gedurende de dag gezien had, zag ik nu ineens ook iets ‘christelijks’ en een muurschildering.

Ja, de regen viel af en toe grijs uit de hemel. De film van de avond zou zeker niet doorgaan. Vroeg terug naar mijn kamer in de Bronx.

Uiterst einde NY. De blouse

Ik had wel zin in een leeg hoofd, zomaar wat rondzwerven, maar ja; het zou de hele dag gaan regenen, niet echt het ideale weer om doelloos op pad te gaan. Ik was wel nieuwsgierig geworden naar de uiterste grens van de stad, de laatste metrohalte Wakefield 241th Street, wat zou ik daar zien? De vrouw uit de metro van vorige week zei misprijzend, toen de bus door Harlem reed: ik zou hier nooit willen wonen!  Bij haar, twee haltes verder dan de mijne, was er veel meer ruimte en bomen; you can breath.

Ik zag meteen wat ze bedoelde: bij haar zijn de straten breder, geen torenhoge appartementengebouwen, ik zag zelfs het torentje van een kerk tussen bomen, een bijna dorpse sfeer.

En helemaal op het einde, voorbij het laatste metrostation, is er dus niks meer aan de horizon, alleen maar groen.

Dus ik maakte rechtsomkeer, de stad weer in. Ik had me een doel gesteld: naar een vintage-winkel, die meerdere filialen heeft in NY, lekker struinen tussen oude kleren, het moest vlakbij een metrostation zijn, dus bij regen, kon ik daarna snel weer ondergronds zijn.

Ineens was de sfeer zoals vorig jaar in mijn buurtje: heel veel kleine kerkgenootschappen, op een klein oppervlakte, allemaal met klinkende namen.

Aan weerszijden van deze hoofdstraat, die gelijk opliep met het spoor van de metro, die hier bovengronds is gegaan, zag ik aan de uiteinden ervan, weer niks;  een open horizon. In Manhattan is er op het einde, de rivier, hier dus landschap.

Ja! Ik was weer in de Cariben en West-Indië en daar tussenin was ook de vintage-winkel, en nog eentje;  twee bijna naast elkaar, met een restaurantje ertussen.

Ik vond er een nieuwe blouse van Ralph Lauren, een bekende naam, gemaakt in Italië, met het label van Madison Avenue en New York, aan de binnenkant. Dat blijkt dé winkel te zijn van Ralp Lauren, hij blijkt een New Yorker te zijn.

Ik kocht de blouse niet, maar misschien ga ik toch terug… Het is wel een leuk souveniertje en het blokjespatroon, hemelsblauw, zoiets heb ik altijd wel willen ‘hebben’… anderzijds , wat moet je met zo’n hebzucht?…

Ik stapte weer op de metrohalte 233 Street, ik had dus 8 blokken gelopen, Boven bij de rails was helemaal goed te zien, dat dit de alleruiterste punt van New York is, hier houdt de stad op.

Boeken en film in Bryant Park

In Bryantpark een middag lunch gesprek tussen twee schrijvers, ik was er een uur eerder, zag de voorbereidingen en las, niet voor de eerste keer, dit gedicht vol schwung, ik zag haar tijdens de inauguratie van Biden en was toen zeer onder de indruk.

Heel aanstekelijk, wanneer je twee mensen die volledig zijn ingevoerd in de materie hoort, ze vinden hem beide geniaal. Zelf ken ik een heel aantal van de animatiefilms van hem, en nu wil ik ze allemaal nog eens bekijken, een deel heb ik op DVD en ze zijn ook op Netflix aanwezig. (Niet meer, zie ik nu…)

Ik weet nu over zijn ziekelijke moeder en zijn vader die in de luchtvaarttechniek werkte, dat hij beïnvloed is door de beeldende kunsten en meerdere religies, er zijn veel eigenzinnige meisjes en vrouwen, dat eten altijd in beeld komt, wat voor iets aards zorgt (zelf viel mij altijd al zijn zintuigelijkheid op; regendruppels die kringen in plassen water maakt bijvoorbeeld). Ja, er zit ook altijd humor in, terwijl er ook altijd ‘strijd’ is en moeite, dat personages door meerdere tijdslagen en verbeeldingslagen zich voortbewegen, met ‘onzichtbare’ vrienden, en ja, dan zijn tekenkunst, achtergronden die op impressionistische aquarellen lijken, samengestelde Europese steden…Kortom, ik snapte van mezelf beter, waarom ik even zo dol op hem was. Zijn meest recente films ken ik nog niet, het wordt tijd van wel. 

Ik had eigenlijk het plan om s’middags naar het strand te gaan en terug te keren voor de film, maar het was er zó geanimeerd en gezellig, alles nu bezet met lunchende mensen, dat ik besloot eerst pizza te gaan halen en dan verder daar te gaan lezen.

Ik verplaatste mij van een gewoon stoeltje naar een nieuwe schommelstoel, heel ideaal om daar uren op door te brengen. Ik vond een goed boek; de schrijver ontdekt dat er een naamgenoot is, van zijn leeftijd, die in de gevangenis zit, hij raakt bevangen wat voor iemand het zou zijn en hoe het kan dat hij wel goed op zijn pootjes terecht is gekomen: had hij die ander kunnen zijn? Na veel getwijfel besluit hij hem te schrijven en  krijgt een enthousiaste reactie terug, ze gaan corresponderen en ontmoeten elkaar. Het boek geeft de parallelle levensgeschiedenissen van beide, er zijn kantelmomenten waarvan je later weet dat ze doorslaggevend zijn geworden voor de loop van je leven.

Een verassing; het blijkt dat de schrijver op jonge leeftijd met zijn familie verhuisd is naar New York, in de buurt waar ik nu zelf zit, op de terugweg uit de metro ontdekte ik zelfs dat ik langs zijn straat loop. Heel leuk ook nu nog herkenbare dingen te lezen, maar het grootste verschil is, dat de Bronx toen een stadsdeel was met veel criminaliteit.

Het werd 5 pm, en dan wordt het grasveld opengesteld voor de filmkijkers. Heel grappig: een klok telt af van 10 naar 0 en mensen bestormen het gras, om vervolgens daar dus drie uur door te brengen, alvorens de film begint.

Om 18.22 uur is het al nog een  stukje drukker op het gras en ik lees door tot na half zeven, dan sluit de bibliotheek en mag je jouw boek terugzetten, ik ben ver over de helft en zal zeker terugkomen om het uit te lezen. Daarna in de rij, voor wat de mooiste openbare restroom van NYC wordt genoemd. Daarna vond ik nog een klein stukje gras voor de film.

Dat was me nog nooit gebeurd; ik voelde de voeten van mijn achterburen in mijn rug en toen viel me op dat deze mensen ook nog eens gedurende de film met elkaar bleven praten in een discussie, heel storend en het was ook nog eens Russisch, in een film die zo duidelijk anti-oorlog is. 

De twee zagen er uit als toeristen; vreemd idee; in India in Candolim aan het strand waren ze er ook in grote aantallen, en op  Bali alweer een tijdje geleden, en in Turkije alweer twintig jaar geleden; oligarchen en hun kinderen struinen de wereld af en bezitten er kleine stukjes grondgebied…Ik moest mij inhouden om ze niet aan te spreken, nou ja uit te vallen ‘egoïstisch krengen met oogkleppen op!’, tijdens de laatste weemoedige klanken en het opbreken, na de film.

De mensen rondom de wereldcup

Géén mensen…

Het leek of er twee zonnen ondergingen