Poort naar de Hemel

 Ik dacht aan de dahlia’s van broeder Janus in de kloostertuin van Velp-Grave, dat hij mij leerde ze te dieven, om een zo’n groot mogelijke bloem te krijgen. Voordat hij broeder werd in het kapucijnenklooster heeft hij vele jaren met een medebroeder in Amsterdam gewoond, in de Spaarnerdambuurt.De andere was een intellectueel, maar hij werkte dagelijks in het Cultuurpark in de buurt, bij de Westergasfabriek.

Als hij broeder was geweest in New York, dan had hij wie weet in de Conservatory Garden kunnen werken. En in de nieuwe tuinen rondom het zwembad.

De ‘Poort naar de Hemel’ , wat voor mij zoiets is, als ‘verder willen dan het harde materiële’ kan allerlei vormen aannemen…Zijn medebroeder Jan studeerde vooral binnen, Janus was voornamelijk buiten: de groei, bloei, verval en weer opnieuw beginnen van de natuur, gaf hem alles; het koorgebed vond hij vaak sleur.

Er vlogen ook veel vogels in de wijdse ruimte, boven. Ik meende kraanvogels te herkennen en er waren ook grote roofvogels met een flinke spanwijdte aan vleugel. De vrouw die iets verderop zat, en die net als ik haar dag op het gras besteedde, had ook een verrekijker.

Ver kijken, om iets dichtbij te halen, en zo vrijheid ervaren; dat is ook ‘De Poort naar de Hemel’.

I will (not). Thanks

Even geen zin in veel beelden en woorden; daarom maar enkele plaatjes.

Er was wel regen voorspeld, maar die bleef waar ik was, overdag uit.Rond 6 pm:  Helder aan de horizon, maar wolken boven Manhattan…de film in Bryant Park ging op het laatste nippertje niet door.

De Conservary Garden en een spiksplinternieuw zwembad, één van de vijftig, die gratis te bezoeken zijn. Drie jaar geleden was dit noordelijk gedeelte van Central Park een grote bouwput; de andere jaren heb ik het gemeden.

Ook hier was het twee jaar lang een bouwplaats en nu het af is, lijken de vrouw en de fontein er altijd al geweest te zijn.

Ik lag de ganse lieve dag in het gras, het equivalent van liggen in mijn hangmat. 

Tegenover mij ging een vrouw mediteren.

Tot twee keer toe zag ik dit wagentje: zo wil New York graag dat je met elkaar omgaat.

Ik wandelde dus van de uiterste noordelijke punt van Central Park, er geheel doorheen, en vandaar naar Bryant Park, Het bankje waarop ik even neerplofte had deze woorden. Ik vroeg mij af, of het favoriete woorden waren van iemand die na de dood met dit bankje herinnerd wordt, of dat het de favoriete woorden zijn van alle ondergetekenden aan een ieder die hier gaat zitten.

Ik ben vóór: Bij voorkeur altijd blijven dansen.

PS

Ik bracht een groet aan mijn geadopteerde boom.

Festival

 Het was een sfeervol optreden; van Susana Baca, een ster uit Peru, met een sterke, waardige presentie, grijs haar met een rode streep in het midden. Ze blijkt zeer invloedrijk in haar land te zijn, is even minister van cultuur geweest en heeft gepubliceerd. Ze sprak geen Engels.

Tevoren een optreden van Lineker, zij blijkt een transvrouw uit Brazilië en haar leven en zang staat ook in het teken van activisme voor trans en lhbtq+ rechten, ze werd door het publiek zeer enthousiast verwelkomt.

Het begon met een optreden van een andere singer-songwriter uit Brazilië met een heel warme stem, maar de eerste helft van haar optreden bleef ik toch gewoon op de grond zitten voor mijn avondmaaltje uit het Russische buffet, erg smakelijk, ditmaal met dingen die van boekweit waren gemaakt. Voor een jongetje in  een kinderwagen, was ik zijn enige zicht.

Op het einde was iedereen op het podium, de artiesten leken zelf geraakt door iets van een momentum; deze samenkomst van muziek met Afrikaanse wortels in Latijns Amerika, beluisterd door zo’n divers publiek.

Onderweg

 De weg naar de metro; Ja!, de mango’s waren er nog steeds, dat wordt weer smullen op het strand

Lekker zonnen en niksen en daarna met de Qlijn naar Centralpark, de uitstaphalte rook nog nieuw, met zeer realistische mozaïeken en een hele lange roltrap naar boven.

Bovengronds, moest ik mij oriënteren, welke kant op, de juiste is, dan zie je een scène van een vrouw die een praatje maakt met de doorman en met wie je vervolgens bij het stoplicht staat. Ik maakte een foto van een andersoortige plantenbak onder een boom; watch out! , zei een vrouw achter mij, om al doorlopend te zeggen: yes, it is beautiful. Opmerkelijk: iemand die de moeite neemt voor een bord bij de voordeur: Proud to be a jew.

S’avonds, rond 11 pm is het bijna volle maan in mijn straatje. Ze zijn thuis, mijn gastheren, te zien aan de vele planten bij het raam. Zometeen gaat daarnaast dus het licht aan, het kleine raampje ertussenin is de badkamer.

Veelvoudig leven

Twee vliegen in êén klap: ik leerde een nieuwe community garden kennen en ik zag een voorstelling van Shakespeare, uitgevoerd door een professioneel theatergezelschap, die sinds 2012 een eigen theater in de buurt heeft, in een grote onderverdieping van een huis (dit is de West End met sjieke huizen van vier verdiepingen en een downstairs). Haar roots liggen in deze tuin, waar de oprichter en sommige leden elkaar hebben leren kennen.

Tevoren was ik in het Joods Museum ( de laatste keer om nog een keertje naar Paul Klee te kunnen kijken) en zag op een schilderij het uitzicht ervan op Central Park, het pand was ooit een woonhuis. Daar zie je nog jonge bomen, zodat je nog zicht hebt op The Reservoir,  de grote waterplas met vers water uit de bergen; de drinkwatervoorziening van NY.

Even later liep ik erlangs, op weg naar de tuin, de meeuwen op het schilderij blijken er te broeden

Ik at er vier mango’s, dezelfde als uit de tuin in Candolim en die in India heel zeldzaam en duur zijn, maar hier kennelijk uit Mexico niet goed verkocht worden; dat is een beetje als de zoete rijstebrijberg uit luilekkerland, onbeperkt mogen smullen.

Ik kwam nog langs een grappige speeltuin vol met nijlpaarden en hier wonen dus ook moderne Joden, ze zaten ook in het publiek bij de voorstelling.

Ik liep na de voorstelling over Columbus Avenue richting Lincoln Center, maar nam toch voor de laatste meters de bus, de afstanden zijn groter dan ik telkens denk.

Zo kon ik bij een streetfood car nog een gyrosplatter halen en die bij het water verorberen.

Om op tijd de Silent Disco mee te maken.

Hè, hè, het was weer een tjokvolle dag, dacht ik staande bij een mozaïek in de metro. Bij elk ‘programmaonderdeel’ schiet er door mij heen: zal ik dit nog gaan doen, of het maar laten? Maar de energie van NY stuwt mij voort, waardoor het er toch van komt.

Een schilderij waar ik lang naar heb gekeken, de laatste die Paul Klee schilderde en nog vers op de ezel stond, ik kende het al omdat het de kaft is van een kunstboek dat ik al heel lang van hem in bezit heb.

Het veelvoudige leven; zoals zijn beroemde engel, die tegelijk naar het verleden kijkt, en vooruit, naar de toekomst. Ik vond de ogen ineens koe-achtig trouw.

Dansbaar

Vervolgens wandelde ik weer de drukte in en kwam bij het 9/11 Memorial; die witte roos geeft aan dat deze persoon vandaag jarig was geweest; bijna elke dag worden er dus meerdere rozen neergelegd.

Ik dacht eerst te gaan wandelen naar Bryant Park, maar dan zou ik te laat komen, dus toch de Subway in en dit even in beeld brengen, ik had ze al eerder gezien.

Leuke opmaat naar de Picnic Performance waar de NYC ska-band optrad; voor het eerst aldaar, maar met een behoorlijke staat van dienst. Al deze optredens zijn op YouTube te bekijken. Dan zie je minder van het enthousiasme van het publiek. Er was een oudere rockende pot, die het hele optreden allerlei vrouwen ten dans vroeg. Ze deed een dansje met een man, die ook de hele tijd de voetjes van de vloer had, dat zag er uit de verte kameraadschappelijk uit, heel anders dan de energie die ze had met de vrouwen.

De rust van groen en water

Na Fearless Girl wandelde ik naar Battery Park; even de rust van groei en bloei van de moestuin aldaar en toen naar het water.

Heerlijk rustig hier, de uiterste punt van Manhattan; een zilte geur en gekabbel van water.

Heerlijk bijkomen hier; New York levert je een voortdurende stroom van ervaringen… gewoon even helemaal niks, is helemaal oké.

PS:

Alle eerdere jaren aan voorbij gelopen, maar nu botste ik er zowat tegenaan: de mast die aangeeft dat het de Nederlanders zijn, die NY hebben gesticht, op de achtergrond City Hall, het stadshuis.