Dansbaar

Vervolgens wandelde ik weer de drukte in en kwam bij het 9/11 Memorial; die witte roos geeft aan dat deze persoon vandaag jarig was geweest; bijna elke dag worden er dus meerdere rozen neergelegd.

Ik dacht eerst te gaan wandelen naar Bryant Park, maar dan zou ik te laat komen, dus toch de Subway in en dit even in beeld brengen, ik had ze al eerder gezien.

Leuke opmaat naar de Picnic Performance waar de NYC ska-band optrad; voor het eerst aldaar, maar met een behoorlijke staat van dienst. Al deze optredens zijn op YouTube te bekijken. Dan zie je minder van het enthousiasme van het publiek. Er was een oudere rockende pot, die het hele optreden allerlei vrouwen ten dans vroeg. Ze deed een dansje met een man, die ook de hele tijd de voetjes van de vloer had, dat zag er uit de verte kameraadschappelijk uit, heel anders dan de energie die ze had met de vrouwen.

De rust van groen en water

Na Fearless Girl wandelde ik naar Battery Park; even de rust van groei en bloei van de moestuin aldaar en toen naar het water

Heerlijk rustig hier, de uiterste punt van Manhattan; een zilte geur en gekabbel van water.

Heerlijk bijkomen hier; New York levert je een voortdurende stroom van ervaringen… gewoon even helemaal niks, is helemaal oké.

PS:

Alle eerdere jaren aan voorbij gelopen, maar nu botste ik er zowat tegenaan: de mast die aangeeft dat het de Nederlanders zijn, die NY hebben gesticht, op de achtergrond City Hall, het stadshuis.

Fearless Girl

 Erg leuk weer, geen idee wat ik me erbij moest voorstellen, toen ik een aankondiging op Insta zag. Welnu: dit beeld van een meisje  verscheen in 2017 ineens op Wallstreet, voor de Beurs, de Stock Exhange dus, en groeide uit tot een icoon en is Fearless Girl gaan heten. Dit is een feestje van 2 uur met muziek

En je kon je eigen gedachten opschrijven.

En je laten fotograferen, waarna de foto in een omlijsting met Fearless Girl naar je gemaild werd.

Het viel mij weer eens op hoevelen er van het menselijk soort aardig klein zijn:

Er werd ruimte gemaakt voor kennelijk Twee belangrijke vrouwen; ze zullen wel medeorganisatoren en sponsors zijn van dit feestje? Ook kinderen, die door hun ouders graag op de foto’s werden gezet. Een enkele man erop, gebeurde ook, maar ze werden meestal door hun vrouwen uit het beeld geduwd.

Er werd op water in speciale blikjes getrakteerd, en op stickers en een  ijsje.

Net buiten de blockparty, was er ook weed.

Broadway, Ripley en een ijsje

 Ik maakte de openingen van het seizoen mee, van twee grote zomeractiviteiten; Broadway in Bryant Park en Movies with a View in Brooklyn Bridge Park. Bij beide de vanzelfsprekendheid dat dit alleen in ‘The most wonderful city in the world’ kan plaatsvinden ‘this  magnificent place on earth’…en ja, ik ben het er wel mee eens, waar anders zijn er zoveel gratis activiteiten;  je kunt elke dag wel ergens gratis een film (of meerderen) zien, alleen hier is er een lunchactiviteit, waar de totale casts van musicals van Broadway opdraven om hun liedjes zingen. 

Vorig jaar was het nog een beetje knullige diashow, (PowerPoint presentatie, is het exacte woord, tegenwoordig, geloof ik), nu een aardig gladde promotiefilm over de 400 gratis activiteiten die je kunt meemaken in Brooklyn Bridge Park.

The Talented Mr Ripley begint in New York, en door het publiek ging er een zachte kreet van goedkeuring, waardoor ik mij ook pas realiseerde, dat het NY was, op de achtergrond.

Wat is dit toch een steengoede film en wat voegt het toch een extra dramatische effect toe, als je zo’n film ziet met zovelen in zo’n prachtige omgeving.

Ik ben fan van Matt Demon, die nu Odysseus speelt in de nieuwe blockbuster van Christopher Nolan. Er stond bij de première ergens een gigantisch groot Trojaans Paard, niet gezien, er ís zoveel hier en wat je meemaakt is zeer beperkt in The City That Never Sleeps. Hij is dus de acteur die ik in mijn eigen real time ouder heb zien worden…De eerste keer dat ik deze film zag, was ik ook jong, iets ouder dan Tom Ripley, de film komt uit 1999. 

Ik had het plan om het boek in The Reading Room uit te gaan lezen, maar ik kon het boek niet vinden en mijn schommelstoel was ook bezet. Dus na het bladeren in tijdschriften, o.a. de Newyorker, die wekelijks uitkomt en zowel recente opiniestukken heeft van wat er speelt, als achtergrondartikelen. Veel getekende voorkanten zijn iconisch geworden, in mijn boshuisje heb ik er een heel aantal aan de muur hangen. Nu beleef ik dát ze recent commentaar bevatten; zoals die waar de metro wordt afgebeeld als in een sauna.

Daarna ging ik op het grasveld liggen, ik had gelukkig ook nog een eigen detective mee. Ineens vroeg ik mij af, of ik nou mezelf zou kunnen zien op de live webcam, die ik door het jaar heen, een paar keer in de week aanklik: éven sfeer proeven uit NY. En ja hoor, ik zag mezelf zitten, de beelden hebben een vertraging van ongeveer 20 seconden, zodat ik niet meteen zag, dat ik het tóch was, die zwaaide.

Er werden gratis ijsjes uitgedeeld, in dozen van vier stuks, zag ik later, nadat een vrouw vroeg of ik er eentje wilde, die kon in haar eentje er ook geen vier op. Ondertussen hoorde ik pianomuziek en zang vanaf het terras, onder de parasols. Hoppakee, dat was na de Broadway show, alweer een ander optreden.

Dieren (en mensen) tuin

Ik mocht weer naar de dierentuin en Bronx Zoo is er goed in om compacte relevante  info te geven, ook over de eigen rol; vanaf het begin zich ingezet voor het behoud van een soort.

Het geeft elke keer een klein kickje om een nieuw dier te leren kennen of voor het eerst in levende lijve van nabij te zien.

Grappige beeldrijm; drie drukke kleutertjes bij een hek, keken naar drie gazellen.

Mensen kijken, op een bankje tegenover twee slapende leeuwen, is even leuk. Deze niet doorsnee Joodse man was heel lang bezig met zijn baby-dochtertje, terwijl zijn andere dochtertje het aanzag.

Dit zijn het soort karren, die ook mee de metro ingaan.

Een vrouw plofte naast mij met een grote zak vol waterflesjes in ijs, dat begon te lekken, en ze begon aan de man daar weer naast uitgebreid te vertellen, dat ze haar familie kwijt was, terwijl ze in haar mobieltje tegen haar dochter bleef herhalen, ‘ik weet niet waar ik ben, maar ik zit tegenover de leeuwen, en blijf nu zitten waar ik zit!’ Dit was de hereniging.

Een Oekraïense familie naast mij in overleg, uitgelaten vriendinnen, vrouwen alleen, boerka’s, groepen; het was er allemaal.

Ik zat tegen dit schild op het bankje aan. 

De sneeuwluipaard, zó dichtbij in het ‘Himalaya-gebergte’ 

In de metro, deze werving voor orgaan-donors. Zie ik in Nederland niet zomaar voor mij: de aansporing ‘Beschouw het als jouw afterparty: er worden ongeveer acht levens gered.’

Het licht, dat als een leeuw neerdaalt en drinkt;  in de mensen- en dierentuin New York.

China in Summer for the City

 Deze vrouw naast mij, op de rand van de fontein deelde zomaar lychees uit. Bij het eindnummer uit de Titanic in het Chinees ( een grote favoriet bij New Yorkers vermoed ik, gezien het enthousiasme, dat ik mij ook van vorig jaar bij de film herinner), waren we beide op de dansvloer en we deden een soort van knielende buiging naar elkaar, alsof je je hoed afzet. Op het eind gaf ze aan dat ze ging, en we namen lachend afscheid.

Erg leuk.

Ouder nummers uit de jaren tachtig, disco-achtig bewerkt; Dancing Queen, Material Girl, Billie Jean…enzovoort in het Chinees met af en toe een Engels woord erin, door twee vrouwelijke DJ’s van CHINA TOWN RECORDS RADIO. Het is Chinese Arts Week in Summer for the City in Lincoln Center. Voor de disco werd deze geopend met dans.

Eerst een dans van de leeuwen, voor geluk.

En daarna een dans van de draak, symbool van wijsheid en samenwerking in harmonie

En toen een speciale krachtige dans vol dynamiek en vitaliteit.

Ik had ze tevoren ook al even in beeld gebracht, omdat ze zo mooi geschminkt waren met mooie kostuums, terwijl ze daar wat aan het rondlopen waren.

De groep opende met een rondgang langs het hele plein;  dansend dus, met de trommels.

Alles heeft een hoog symbolische waarde, weet ik, en vertelde de gastvrouw en ook alle kleding en attributen zijn gemaakt op de oude, traditionele manier; veel handwerk en authentieke materialen…En dan realiseer je je weer, hoe groot Chinatown in New York is. Er liepen ook een aantal sjieke hoogwaardigheidbekleders, schat ik in, rond. 

Het eindigde met een een dans van twee leeuwen, op de fontein; traditie gemengd met hiphop, want de kern van traditie is, dat het zich ook tegelijkertijd vernieuwd, dan blijft het vitaal, aldus de gastvrouw, die een hoge functie bekleedde, ik weet niet meer exact wat…maar het zijn wijze woorden.

Nick Cave : Equal all

Vanuit de uiterste noordelijke punt naar het zuiden met een overstap op Times Square. Daar weer een geinig optreden.

Times Square is de grootste overstapplek, dus er is een wirwar van gangen, op en af, soms langs een ander perron, op allerlei verdiepingen bevinden zich perrons. En nu kwam ik langs een heel groot gebied, met een doorgangspassage, die helemaal door Nick Cave was ingericht.

Ik heb hem leren kennen op de Biënnale van Venetië, waar op verschillende plekken een werk van hem was. De eerste keren liep ik er langs, maar op een gegeven moment gaan ze toch onder je huid zitten; zo’n mens met alle gedetailleerde weelderigheid om haar heen, in posities van neergevallen tot in meditatie.

Ook hier die rijkdom aan verschijningsvormen, terwijl er ook altijd een mens onder of achter zit.

Misschien werkt het ook zo voor alle New Yorkers; dat je er al tig keren langs bent gelopen en dan ineens komt er iets binnen. Wellicht denk je dan; wat is dat?, en dan lees je voor het eerst de titel van dit kunstwerk: Each One, Every One, Equal All.

Ik ging naar Chinatown, halte Grandstreet met lijn B of D, vorig jaar per toeval ontdekt, 7 gebakken dumplings en vier bapao’s voor $8,50, het is er altijd druk. Vlakbij een metrostation, weer fijn als het zou regenen. Waarschijnlijk door wat mijn oog gedurende de dag gezien had, zag ik nu ineens ook iets ‘christelijks’ en een muurschildering.

Ja, de regen viel af en toe grijs uit de hemel. De film van de avond zou zeker niet doorgaan. Vroeg terug naar mijn kamer in de Bronx.