Rondje in de buurt

Er zou op het einde van de straat een groente-en fruitmarkt zijn, tijd voor een wandeling in de buurt, de weg daalde wat, een man had zijn elektrische grasmaaier gepakt om het stukje gras rondom een boom te kortwieken, er bleken sjiekere en mindere appartementencomplexen te zijn en ook een wijkcentrum.

Onder de railway van de metro door: ik zag nergens een markt, alleen een rotonde met wegen, er was de afdeling van een ziekenhuis en scherp naar links, woonwijken.

Aardig vruchtbaar hier, een appelboom en vijgenboom, oudere bomen en men had een uitsparing in de stoep gemaakt om de zaailing van een dennenboom te laten groeien.

Huizen van verschillende soorten en maten, een Mariabeeld, een klein bankje voor, maar niet zoals in Brooklyn van die grote houten huizen met ruime tuinen.

Ik kwam langs, wat in Nederland een voedselbank heet, mannen brachten op een trailer kartonnen dozen vol groente naar binnen, het is overal op en af, vroeger moet dit een wat woest natuurgebied zijn geweest, denk ik. De winkels beginnen onder de appartementencomplexen en velen zijn Mexicaans. Rommeliger van binnen dan die van eigenaren uit de Cariben, waar ik vorig jaar was, of in Little India, van het jaar daarvoor.

Ik kwam weer bij mijn appartementencomplex, die redelijk sjiek is, met uithangbord en gesnoeide struiken. Ik kijk uit op de speelplaats van een lagere school.De hele wandeling was ongeveer 2 km, schat ik in.

Twee geheel verschillende soorten van tuintjes rondom een boom. De druk versierde markeert de ingang van Holland Drive, als ik van de metro Pelhalm Parkway naar hier wandel.

Van alles wat. Avery Wilson

 Het ziet er zo aantrekkelijk uit, al die vers gekweekte groenten in turquoise bakjes. Er was een nieuw tijdelijk kunstwerk op de stoep bij Union Square met een mooi motto en een nieuw kunstwerk op de toegangsweg, University road, naar Washington Square, omdat in die buurt ook veel gebouwen van de universiteit staan.

Na de reuring op het plein ging ik op weg naar Chinatown en las eerst een opwekkend gedicht op de muur, daarna langs wat iron-cast buildings en via  het kijken naar markante wolkenkrabbers, ronddwalend , uitkomen bij Mott Street Eatery, bij mijn aller-aller favorietste maaltje: pekingeend met botervet krokant vel op witte rijst. Door dit weet ik dat ik nóóit vegetariër kan worden…

Daarna naar een optreden in Bryant Park. Avery Wilson, zelf natuurlijk nooit van gehoord en als dit zo is, dan woon je niet in New York, zei hij zelf, grappenmakend, maar misschien was je bij het vuurwerk, ik was ook degene die de national anthem zong. Heb ik óók niet gehoord, stond daarvoor te ver ervandaan. Ik kon zien dat hij erg populair en geliefd is.

Ik vond hem aanvankelijk nogal een mannetjes maker en een showman.

Maar halverwege deed hij een boodschap van liefde en het lukte hem het hele publiek dingen te laten zeggen in de trant van: I promise to be good and kind, I know love will heal the soul, terwijl hij ertussendoor zong; een zelfgemaakt lied. Als laatste lied een heel persoonlijke intro, over iemand waarvan hij veel houdt, waarvan hij afscheid heeft moeten nemen, en daarom dit lied…Af en toe was het publiek muisstil.  I will always love you.

PS

Reuring in Washington Square Park

 Ik liep Washington Square Park op, het alternatieve park van New York, waar het naar hasj ruikt en zag een tafeltje met jonge orthodoxe Joden. Wat deden zij daar? Het staat iedereen vrij om daar eigengemaakte kunst, zelfgeteelde hasj, een gedicht-ter-plekke voor je gemaakt etc. te verkopen, de tarot kan je laten lezen, de toekomst laten voorspellen, enzovoort.

Ik ging op het bankje vlakbij zitten en het bleek dat ze mensen aanspraken met: Excuse me, are you a Jew? Het kan niet anders dan dat ze in gesprek willen met seculiere of progressieve Joden, om deze te ‘bekeren’ naar hun eigen richting…En toen kwam er een man bijzitten en die zei: wat doen jullie hier?! Jullie voelen je beter dan alle andere mensen, maar dat zijn jullie niet, snap je niet dat dit de reden is waarom mensen een hekel aan jullie krijgen?

Eigenlijk was ik het wel met hem eens. Daarna ging er een man pal tegenover hun tafeltje zitten en deed een puntmuts op en zette alles klaar; een lezer van Tarotkaarten, zo bleek.

Er ontstond iets van wat een vreedzaam gesprek leek tussen een Joodse jongen die naar hem toeliep, en hem; bij de roepende man was het gehele groepje weggelopen.

Het resultaat leek, dat man met puntmuts toch ging verkassen, naar een eindje verderop.

Ik besloot ook te verkassen, een rondje om de waterfontein maken, en verhip, het bleek dat Extinction Rebellion er ook met een tafeltje stond.

Ik maakte me bekend als ex-lid. Op mijn vraag hoeveel leden er in New York City waren, leek het antwoord veel op de Nederlandse situatie…dat hangt ervan af hoe je kijkt, naar de mailinglist of naar degenen die werkelijk actie voerden. 

Eén van de redenen waarom ik geen lid meer ben: rondom Apeldoorn was er een mailinglijst van 200 mensen, die ik allemaal had aangeschreven voor een bijeenkomst en er reageerde er maar één…Hij schatte dat het alles bij elkaar een paar honderd waren. Erg weinig zou ik denken in een stad met meer dan 8 miljoen inwoners.

Maar ik denk niet zoveel en hij ook niet, hij stond er om misschien een nieuwe lid te maken en hij hield de gele vlag met de bij nog even voor mij omhoog, nadat ik hem verteld had dat ik had gehoopt een ecologisch bee-café te starten, met maandelijkse lezingen en om de twee weken ruimte om met elkaar van gedachten te wisselen over de toestand van de wereld en wat je zou kunnen doen. Ook dit idee was als een mooie wishful thinking soufflé in elkaar gezakt. In het logo had ik al een bij en een honingraat ontworpen…

We deelden dezelfde ervaring dat de allereerste actie waaraan we meededen, bij een bank was en zeiden bijna tegelijkertijd hoe moeilijk het is to maintain. En dat was dat. We vonden het leuk om met elkaar gepraat te hebben.

Gezien de stickers is deze groep niet erg blij met AI, ik vraag mij af of dit de Nederlandse afdeling bezig houdt. Onlangs zag ik een foto van een bekende, die door drie agenten van de snelweg werd gehaald.Geplaatst op haar eigen Facebook pagina. Extinction Rebellion is geen landelijk nieuws meer en ook de Rode Lijn richting Israël is verdampt. 

Op Washington Square park is even reuring omdat die ene man zijn stem laat spreken. Reuring, letterlijk, voor míj́n ogen alleen, bijna, want degenen aan wie het gericht was liepen weg en verder was iedereen op het plein bezig met?…Zichzelf?…

Boeken, muziek, de metro

 Ik weet niet of ik het ooit in een roman ofzo gelezen heb en dat het zich in mij genesteld heeft, of dat het eigen fabricage is, maar dit voelt als OER en in het hart van New York zijn: met motregen overdekt struinen tussen de boeken van Strand, boekhandel sinds 1927.

Dampend, broeierig weer, dus best aangenaam warm, de auto’s die voorbij komen, het geroezemoes van mensen, de paraplu’s die je vanuit een ooghoek ziet, maar zelf opgaan in de werelden die via de boeken ontsloten worden.

Het aanbod in de boekenmassa is onvoorspelbaar en omspand kris-kras alles wat maar mogelijk is, dus je duikt van het ene in het andere. Sommigen boeken blader ik van voor naar achteren uit, wetend dat ik het niet zal kopen. Al is het alleen al om het gewicht van oude gebonden exemplaren van foto- en kunstboeken. Als ik in New York zou wonen, dan zal waarschijnlijk het grootste deel van mijn boekenkast uit Strand komen, zoals ook nu veel van wat ik heb van boekenmarkten en uit het antiquariaat komt.

Het heeft iets zinnenprikkelends om in het hart van deze geliefde stad, een fotografische ode te zien van die andere stad die mij zo lief is: Venetië. De verrukking dat al die oude foto’s, uit de zestiger jaren ofzo, onveranderlijk hetzelfde Venetië laten zien, de blik van de fotograaf is ook de mijne. En dat in het dynamische New York, waar elk jaar weer nieuwe toevoegingen en veranderingen plaatsvinden. (Ja, er stond ook een middelgrote wolkenkrabber op instorten aan de Eastside, waar de oudste gebouwen staan, kreeg ik als berichtgeving mee vanuit Nederland; hier merk je daar natuurlijk niks van, al is Sifat die bijna elke dag door NY wandelt, wel poolshoogte gaan nemen. Maar die ziet dan ook niks, omdat andere wolkenkrabbers in het afgezette gebied het zicht ontnemen.) 

Uiteindelijk nam ik een tas vol boeken mee, voor ongeveer 19 dollar, inclusief de tas van een dollar en de belasting.

Twee vakantie-detectives, twee boeken waarvan ik in Nederland al heb gedacht of ik deze niet wilde bestellen, én de klassieker van Barbara Tuchman. Het was, denk ik, de docent geschiedenis van de faculteit die dit boek geweldig vond en zei: ‘wanneer je denkt dat we nu in verschrikkelijke tijden leven, lees dan dit boek, dan weet je dat de mensheid toch gewoon overleeft en kan voortbestaan, we zijn er nog.’ Het gaat over de 14 e eeuw toen de pest over Europa kwam en alle instituties eromheen van kerk en staat wankelden en verkruimelden, ook door corruptie en machtswellust. Héél toepasselijk voor deze tijd, dus. Ik heb al vaker met het boek in mijn handen gestaan, maar de uitvoering; een lelijke pocket of vervelend lettertype, niet fijn in de hand, stond mij dan tegen. Nu heb ik het volmaakte exemplaar; handzaam en in leer gebonden, gemaakt in Amerika zelf, door de eerbiedwaardige uitgeverij Alfred A Knopf uit New York de wereld in gebracht, 1978, misschien is het de eerste druk. Barbara Tuchman is zelf in New York geboren.

Mijn eigen wolkenkrabbertje van boeken, leesvoer voor de komende tijd. Ik ben wel toe aan een dag stil liggen of zitten, op het strand of anders in een park.

Daarna ging ik naar Lincoln Center, voor een avond met  Braziliaanse thema, ik zeeg neer, de motregen was definitief gestopt, en liggend maakte ik het filmpje, wel vermakelijk die interactie die zich onverwacht boven mij afspeelde.

Uiteindelijk had ik toch de puf niet meer, voor Silent Disco met Braziliaanse DJ.

Ik wist ook dat er nog een ingewikkelde terugreis kwam; ze zijn aan het werken aan het onderhoud van het spoor vanaf 9.30pm en de hele nacht. De dag ervoor kwam ik in een propvolle shuttlebus terecht die bovengronds dus, langs de metrostations ging die nu onbereikbaar waren, om je naar het station te brengen waar je de reis kon vervolgen. Deze route wilde ik nu vermijden en meende een alternatieve omweg gevonden te hebben, maar ook hier was onvoorspelbare chaos, natuurlijk toch door die werkzaamheden. Een vertrekperron stond vol met goederen en de hele meute moest via smalle trappen ( dat worden ze vanzelf, ‘smal’, door de massa ‘mens’ die zich erdoorheen propt) rechtsomkeer, naar de andere kant, de temperatuur was als in een sauna.

Maar dan zit ik uiteindelijk in de laatste train naar mijn bestemming, en daar is weer airco, ik kijk om mij heen naar al die verschillende soorten mensen en denk dan: hier hoor ik bij, dit is mijn natuurlijke leefomgeving.

Wat  een onzin die Nederlandse redenatie dat er een scheiding van kerk en staat is en ambtsdragers daarom maar hun geloofssymbolen thuis moeten laten, dat is privé. Waarom niet de omgekeerde redenering: we nemen altijd onszelf mee in de openbare ruimte, wees jezelf en doe tegelijkertijd ook jouw werk en natuurlijk op professionele wijze.

Hier in NY kun je jezelf niet camoufleren; de diversiteit is daarvoor te groot. Dus het adagio is: laat jezelf zien, ook in het uniform van je ambt.

Voortaan neem ik ook een boekje mee.

Summerstage & FIFA

 Via een leuk stationnetje weer naar Summer Stage in Central Park, dat nu veertig jaar bestaat; gratis muziekoptredens in meerdere parken door New York heen.

Ik snap zelf niet, waarom en wanneer het gebeurd dat ik ga meedeinen.

Eerst bij Ratboys uit Chicago, grappige naam, want de lead-singer is een wat verlegen vrouw.

Zó prettig, gewoon tussendoor wat picknicken op je kleedje en dan al dan niet opstaan om mee te doen. Wat zeker meespeelt is, dat het gehele publiek niet door alcohol bedwelmd is, sommigen zag ik reageren, terwijl ik met de iPad ze filmde. Iets van de filosofie erachter door City Parks, de organisator uitgedragen, er werd omgeroepen: It’s crowded tonight, full house, make space, everywhere you can, it is your neighbour!

Later op de avond ging ik weg uit de drukte en luisterde en bekeek het geheel onder de koelte van bomen.

Om vervolgens over Fifth Avenue naar lijn 2 te wandelen, bij Rockefeller Center is het nu afgezet, alles in het kader van het voetbal, dat op grote schermen te zien is, groots opgezet als evenement, door FIFA gesponsord. Heel anders dan bij de Olympische Spelen een paar jaar geleden, dat door de TV netwerken die daar hun domicilie hebben, werd verzorgd, ik heb toen een aantal keren liggend bij Prometheus naar de hoogtepunten van de dag gekeken. Nu is de straat eromheen afgezet, er zijn dranghekken en vanuit de bus zag ik eerder in een glimp een kolkende massa mensen; misschien was het toen Amerika -België.

Zó veel lijkt afhankelijk van de organisatie, hoe mensen bespeeld worden en zich gaan gedragen, zo lijkt het; de FIFA is een en al macht en commercie, Summerstage is non-profit en heeft als doel om New Yorkers bij elkaar te brengen.

Bronx Zoo

 Een waar genoegen, een dagje dierentuin op de woensdag, dan is deze vrij toegankelijk. Alleen dat al vind ik opwekkend: elke New Yorker kent de dierentuinervaring en iedereen was aanwezig: jong en oud, schoolklassen, jongeren ; van alle walkways of life. Ik rook India  en hoorde allerlei talen rondom mij.

De natuur zelf was er al en Bronx Zoo heeft vanaf 8 November 1899 het pad geëffend naar het idee om dieren zoveel mogelijk daarin te laten verdwijnen, geen kooien; zelf moeten gaan zoeken waar ze zijn.

Ook zijn er verschillende gezichtspunten, waar je al wandelende achterkomt.

De beren waren actief, lekker in het water.

En de tijgers ook, deze soort houdt van zwemmen en heeft een eigen zwembadje.

In binnenruimtes is de natuurlijke omgeving nagebouwd.

De zeeleeuwen werden gevoederd, een oude jeugdherinnering werd geactiveerd; hoe oud was ik en waar was het?, die eerste kennismaking met zo’n andersoortig levend wezen, ik voelde toen ontzag.

Misschien was ik de kleuter met opa en oma erbij, die de daarna steeds herhaalde anekdote in de familie maakte omdat ik zei: ‘Die aap lijkt op mij.’

Ik heb lang nog niet alles gezien, bovendien is het in de dierentuin altijd weer anders en nieuw, weet ik door al mijn ervaringen in Burgers Zoo, dus volgende week ga ik weer, het is op loopafstand.

Ook nog twee leuke soorten van het menselijk ras.

Musical Bodies

 Het was bewolkt en ik had nog wel ruimte voor een lichte tentoonstelling; het tweede bezoek aan de Met, bij de volgende heb ik mijn lidmaatschap al weer terugverdiend. Ik ging naar Musical Bodies, maar het eerste wat ik zag was net buiten de tentoonstelling, metaforisch gesproken: in dit lichaam van een jonge Griek uit ongeveer 470 voor Christus, zit muziek!

Ik zag lichaamsvriendelijke muziek instrumenten.

Een luit, geheel gemaakt van menselijk haar van verschillende generaties uit 1870, in Vicoriaans Amerika even in, om zo de dood te associëren met een hiernamaals, waar engelen op luiten spelen.

 Een gitaar, die tegelijk een kruk is.

Dit gold voor mij ook, in mijn tienerjaren; ik hield van countrymuziek en dat was indertijd echt niet cool. Ik herinner me wat een feestje ik het vond dat jaren later,  hier in Amerika er radiozenders waren die alleen maar country draaiden en hoe wij dat in de auto door Zuid West Amerika en eerder langs de West-Coast richting Vancouver, de hele tijd op hadden staan, het paste érg bij rijden door Amerika.

Nooit geweten dat de hemelse citer, ook door engelen bespeeld, bewust ook aan de vorm van het kruis herinnert; hoe via muziek dus, als het ware de dood wordt overwonnen, opmaat naar verrijzenis.

Hier hetzelfde thema

Grappig om ineens gewaar te worden, dat de fluit ook een erotische connotatie heeft! Vast dus ook bij Krishna en zijn fluit, een klassiek motief in het Hindoeïsme, in dit porseleinen beeld krijgen alle tierelantijnen ook een soort van hijgerigheid.

Er werden ooit banjo’s gemaakt door witte mensen met bovenop als versiering een zwart hoofd: eigenaren van plantages die dit instrument dan bespeelden, waarmee dus ook gezegd wordt: jij bent helemaal van mij. Dit object in de vorm van een harp, is daar een reactie op; we zijn geborgen in Gods hand.

Er was ook een thema over muziekinstrumenten die zowel mannelijk als vrouwelijk waren, ik begreep de pointe niet geheel, het leek mij een kwestie van decoratie. 

Dit bruidspak vond ik wél léuk, in zoiets zou ik wel willen trouwen.