4 July: Onafhankelijkheidsdag Amerika

 Het was heerlijk toeven, terwijl de boten voorbij voeren, languit op de bank op de pier, vlakbij water waar ik mij ook regelmatig nat maakte, er woei een koel briesje, het was 33 graden, een perfecte plek om te zonnebaden, en pas op het einde liep ik naar voren.

Ook India kwam voorbij, die boot moest nog maar wél op de foto. Er was ook een boot waar de bemanningsleden in het wit rij aan rij tot in de nok naast de zeilen stonden, die hou ik alleen vast in mijn herinnering.

Ik had het plan om langs de Hudson naar het nieuw geopende Battery Park te wandelen 

dat twee jaar omheind was waardoor je niet de onderste punt van Manhattan kon bereiken, daar waar de immigranten ooit voet aan wal zetten vanaf Ellis eiland. 

Dat kon niet, de rivier was op deze dag verder niet toegankelijk, maar ik zag wel deze mooie grafitti.

Dus ik nam de metro erheen en Houston Station bleek helemaal in onderwatermozaïk ondergedompeld te zijn.

Ook Battery Park is nu een perfecte plek, heel kindvriendelijk ook, met in de ene hoek een avontuurlijke speeltuin, en ergens anders waterfonteinen en aan de rand een moestuin. 

Wat vanuit de Bronx wat onweer was in de verte, blijkt een gigantische storm geweest te zijn met noodweer, grote takken van bomen gekraakt, bomen ontworteld en op Staten Eiland zijn festiviteiten van vandaag afgelast wegens de schade. ‘Je zat toch niet op die stoel, toen dát gebeurde?’ , grapte een voorbijganger, terwijl ik op zo’n fijne ligstoel tussen de takken zat.

En toen kwam het ritueel, waar achteraf gezien, veel New Yorkers (mijn gastheren niet, die vinden het te druk en kijken wel op tv), op 4 July, dag van de onafhankelijkheid, 250 jaar geleden, zich vrijwillig aan onderwerpen: urenlang in de rij staan om aan de kade het vuurwerk te zien, delen van de ringweg zijn daarvoor autovrij gemaakt met enkele toegangen, want iedereen moet wel langs paaltjes met een metaaldetector.

Ik kwam niet uit waar ik hoopte, vlakbij de Brooklyn Bridge, waar dansend vuurwerk was en

fonteinen naar beneden regenden; het vuurwerk begon ook meer dan een half uur eerder, omdat er opnieuw noodweer was voorspeld.

Het bleef vanaf mijn plek een geinige ervaring, zoals De Waal in Vlammen tijdens de Vierdaagse,  en die ik dit jaar dus niet zal zien, maar dan een tikje grootser.

NY; vliegtuigen en boten; 250 jaar onafhankelijkheid

Ja,ja,ja,ja!, zoemde het de hele tijd terwijl ik s’ochtends in de Subway zat, ik ben er weer en op de terugweg dacht ik: hier ben ik getuige, hoe de mensheid leeft. Want in mijn ogen zag ik zoveel verschillende soorten, maten, smaken en nu stonden ze schouder aan schouder in een propvolle train, allemaal terug van het vuurwerk.

Net weer bovengronds, deze man : Happy fourth of July!, riep hij, nu verkoopt hij deze vlaggen, met Pride de regenboogvlaggen en op Mexican- day de vlag van dat land,  en elke keer zal hij hetzelfde zeggen: Happy…?…; afhankelijk van wat er gevierd wordt. Al die landen-dagen zijn dus de onafhankelijkheidsdag van het betreffende land.

Ik was uitgestapt bij halte Christopher Street Stonewall, dat leek me wel een geschikte om bij de Hudson uit te komen, voor een grote botenparade, waar de dag mee begon. In een uithoek van mijn oog zag ik het beroemde café, waar de gay-emancipatie begonnen is; Stonewall Inn. Een mozaïek in de metro liet zien hoe Manhattan begonnen is; met de onderdrukking van Nederlandse handelaren van de oorspronkelijke bewoners. Naar de rivier onderweg, weer een favoriete kerk, waar ik als in in NY zou wonen wellicht regelmatig aan zou deelnemen, en bij een andere uitgang van de metro, was er nu een nieuwe schildering.

De eerste woorden die ik hoorde waren in de Bronx: een ochtendgroet; een zwarte vrouw die voorbij liep wenste mij een fijne dag, het was nog rustig op straat, de winkels waren nog gesloten.

Daar was de brede rivier weer en de eerste mensen waren al gearriveerd op de Christopher Straat Pier in het Hudson River Park, die de pride-vlag in haar beeldmerk heeft.

In het begin vlogen er allerlei soorten vliegtuigen voorbij, nog geen boot te zien.

Nadat voor de eerste keer de Amerikaanse vlag in de lucht getekend was, kwamen de boten. Het schijnt dat het authentieke oude boten zijn, uit allerlei landen, die de wereldzeeën hebben bevaren om hier aanwezig te zijn. De eerste boot die voorbijging kwam uit Nederland.

250 jaar onafhankelijkheid van de Britten, maar de natie begon met Nederlanders. Tegelijk was het Nederland die voor het eerst de onafhankelijkheid van Amerika erkend heeft. Of was het Marokko (!); daarover verschillen de meningen, afhankelijk van de interpretatie van oude documenten.

Vlak voor mijn vertrek had ik nog gezien, hoe een Indiaan zei dat de Nederlanders geen idee hebben hoé vervlochten ze zijn met het eerste begin van New York.

Op het einde kwam er ook nog een heel speciale vlieger voorbij, waarvan ik later vernam dat dit het meest geavanceerde was wat Amerika nu in huis heeft, met de vernietigingskracht van drie kerncentrales ofzo aan boord?

Ik vond het wel speciaal dat ik alles aanzag tussen de twee vrijheidsymbolen van New York, de Freedom Tower links en het Vrijheidsbeeld rechts in de verte.

Maar alle vrijheid heeft dus ook een keerzijde…

Ik typ dit midden in de nacht, om 4.00, wakker geworden van het vuurwerk dat hier nog gaande is; dit is de Bronx. Het regende toen ik weer hier was, bij een Deli kocht ik nog snel melk voor het ontbijt, ik kwam de winkel uit en er was een opstootje gaande en er waren ineens minstens tien politieagenten aanwezig.

Zó snel kan een sfeer dus omslaan. 

En nu ga ik toch nog wat slapen.

Room with a view

Aankomst in een bloedheet New York.

Een cozy and bright bedroom, de wervende titel klopt, in de Bronx, met veel planten, zelfgemaakte schilderijen vol vlinders en bloemen en in twee uithoeken kijkt er een Barbiepop op je neer.

De lucht kleurde intens oranje

Onweer heel in de verte te horen en af en toe een felle bliksemschicht, zo eentje als op het voorhoofd van Harry Potter.

En het allereerste proef-vuurwerk; morgen wordt het 250 jarig bestaan van Amerika gevierd.

 

PS

S’ochtends vroeg

Gekke Voetbal-Kijkervaring

Helemaal niks van het Voetbal meekrijgen, kan eigenlijk niet; daarvoor zit het te veel in mijn geschiedenis verweven, na 30 jaar lang als beheerder in wijkcentra gewerkt te hebben. Maar eigenlijk zit het niet in mijn genen, dus nu het niet meer als vanzelf wordt aangereikt, is het kwestie of het toch nog naar je toekomt.

Gisterenavond dacht ik: Wellicht nu. Laat ik mij vroeg in de avond op mijn bedje spreiden, dan val ik vast een keer in slaap en dan zie ik wel of ik wakker wordt om 3 uur voor Nederland-Marokko.

Ik keek eerst naar The Grand Budapest Hotel, wat een vermakelijke film, zo mooi vormgegeven door Wes Anderson, surrealistisch en sprookjesachtig tegelijkertijd. Daarna viel ik in slaap en ja!, om half vier werd ik wakker. Het was 0-0. 

De NPO app deed het aanvankelijk niet, dus ik ging naar You Tube. Wat een dynamisch spel zag ik, alleen zo raar dat het de hele tijd alleen maar beelden waren van bovenaf. Het duurde even voordat ik doorkreeg dat ik naar een ‘gesimuleerde video-game’  aan het kijken was. Ik snap er eigenlijk niks van, wáár keek ik naar? Het lijkt live-commentaar, het klopt ook enigszins met wat ik later parallel aan echte beelden zag. Alhoewel? Op een gegeven moment liep de videogame ongeveer één minuut voor, op de live-beelden.

Het was toen al 1-0. 

Dat Nederlandse doelpunt was bijzonder door de andersoortige emoties die ik zag: geen ultiem uitzinnig gejuich, het doelpunt was gemaakt door iemand die net te horen had gekregen dat zijn zoontje dood geboren was. 

Eerlijk gezegd, viel ik toch ook ergens enigszins in slaap, na de gelijkmaker. Ik droomde dat ik bij een stadion was in Marokkaanse en Mexicaanse sferen en ik mocht mee de kleedkamers in. Ik zag jongens trainen en eten en feestvieren en die kleedkamers en allerlei andere ruimtes werden een kasbah; ik was ineens in de buitenlucht en probeerde via kronkelige straatjes weer bij het stadion uit te komen om een glimp te kunnen opvangen van de wedstrijd. Toen bleek dat ik mijn IPad ergens in de kleedkamers had achtergelaten, ik baalde stevig, die zou ik niet meer terugvinden…En toen, hoera!, ik werd weer wakker en de IPad lag gewoon naast mij.

Het was al penalty-time, zonder te kijken hoorde ik de spanning stijgen, ik besloot weer te kijken en zag de winnende schop van Marokko, die hiermee won. Terecht, leek mij, ze speelden beter en Oranje deed in het geheel geen aanvallend spel.

Wat ik ervan kan zeggen met mijn zicht in brokjes. 

Het was al met al een beetje een gekke kijkervaring en ik had ook nog eens de hele tijd een liedje van Rosalía in mijn hoofd; La Perla. Daarin een mengeling van spel en felheid, dubbelzinnig. 

Dit was het waarschijnlijk wel weer voor mij omtrent het Wereld Voetbal.

Wespennest onder stoel

Er bloeit ineens Duizendschoon in mijn achtertuintje. Vorig jaar had ik alle zakjes met zaad die ik gewonnen had bij de Sinterklaasdobbel er uitgestrooid, die zomer kwam er niks op, maar nu dus dit. Dat zaad heeft dus een jaar lang liggen rijpen en bedenkt dan eens boven de grond te komen.

Ja, dit is een antropomorfische wijze van spreken, net zo waar als zeggen dat alle speeltjes eromheen lol hebben van deze bloemetjes.

Ik was er de hele dag ‘druk’ mee; toen ik aankwam met de fiets en deze neerzette was er ineens een zwerm met wespen bij het achterwiel, waar kwamen die vandaan?

In mijn afwezigheid hebben ze een nest gemaakt onder een stoelpoot.

Tja, dat kon ik niet laten zitten, dus met een hark de stoel gekanteld, het nest op afstand ervan afgehaald. Omdat wespen toch zeer nuttig zijn, met name in het eten van ook muggen en dat is fijn voor iemand die altijd muggen aantrekt, zoals ik zelf, hoopte ik het nest nog te kunnen sparen, door het naar de rand van de tuin te harken.

Gaaf nestje, met een kleine opening… 

Maar al doende, bijna de rand van de tuin bereikt, verloor het al de eerste papier-maché achtige schil en uiteindelijk lag het open en bloot. Wel een fascinerend zicht op de inhoud, al die eitjes in de raten.

 De wespen bleven de hele dag onverstoorbaar, zo leek het, actief, ook nog steeds bij de stoelpoot.

Ze zien dus niet dat daar geen nest meer is; alles op de geur. Maar de eitjes leken langzaam te verschrompelen.

Vanochtend blijkt er niks meer van over…in de nacht moet een ander dier zich ertegen aan hebben bemoeit. Een flard met een enkele wesp erbij, aan het treuren of met ongeloof?, onder de laurierkers, een ander stukje slingert leeg op het terras…Aan natuurbehoud heb ik dus niet kunnen doen.

Om half elf s’avonds was er nog licht tussen de bomen.

Vandaag ga ik nog een dagje van de stilte genieten, want binnenkort zit ik weer in een ander perspectief.

Code Rood en andere kleuren

 Een heerlijke fietstocht, overal bloemen en grassen in de berm; roze klaver, klimwinde als kleine kelkjes, veel geel, wit, lichtpaars…de mais na drie weken geheel met dat groene brede blad uit de grond, boven Arnhem de oranjekleurige oerrunderen allemaal in de schaduw onder oude bomen, het water van twee rivieren, blauwe slootjes en zelf je koele briesje genereren omdat je fietst. Rijtijd is 2.26 van deur naar deur, vroeg vertrokken, en ik ben één keer afgestapt om een halve liter water tot mij te nemen met twee eierkoeken. 

De tweede dag van code rood in Nederland; zo’ n kaartje dat het land midden in de hittekoepel zat, heeft door dat grijze as- geblakerde ook iets onheilspellends. Zal onze generatie het gaan toestaan dat volgenden in de hitte zullen wegschroeien?

En nu schommel ik nakend in mijn hangmat, hier in het bos is 31 graden goed te doen. Af en toe gaat er door de bomen ook een koele zucht.

Gisteren de hele dag bij de Berendonk, zó vaak heb ik mezelf nog nooit ten water gelaten. Ik zwom langs het riet en zag twee zwarte meerkoeten met witte snavels en ze haalden twee kwetterende jongen uit het riet op, die oranje met gele snaveltjes hadden,  ze gingen achter de ouders zwemmen. Ze zijn er dus nog altijd, ze hebben zich niet laten verjagen door de mensen om hen heen. 

Ik zag ook zes jonge bruine eendjes die als groep bij elkaar bleven. Het kon niet anders dan een spel zijn: luid snaterend hun kop op en neer in het water bewegen, wat golfslag veroorzaken en de ander nat willen maken, in een kringetje met elkaar. Ik zag ook grote helikopter-libellen en twee blauwe;  zwevend boven een rietstengel. Dan denk ik altijd aan Broer: dat wij vroeger, kleuter &lagere school leeftijd, in de tuin van het Goffertpark naar ze op zoek gingen. Hoe kwamen we erop dat we beide zo dol waren op die Blauwen?…En dat we samen, zonder begeleiding, dit avontuur ondernamen? 

‘Smakelijk eten, dat ziet er voedzaam uit!’ , zei een passerende jongeman. Ja, ik was aan het genieten van een pond asperges in boterjus met ei. Het toetje waren stukjes ananas, zó uit het blikje, waarbij ik overdag al het ananassap had gedronken. 

Dat is vrede: als er dorst is, dat je die kunt lessen.

Van Venetië naar stadstuintje

Met rolkoffer en overige bagage vanuit de frisse airco-Flixbus in het bloedhete Nijmegen…poeh! Even als rustpauze in het buurtbibliotheekje kijken en vind daar mijn ideale zomerdetective, een al jarenlange traditie, eentje nu van Elisabeth George. Dat is goed toeven in mijn schaduwrijk oerwoudtuintje, op een nieuwe zitplaats, helemaal achterin, naast het Boeddahbeeldje, op een rieten stoeltje nog uit mijn ouderlijk huis. Zéér krakkemikkig maar om sentimentele redenen nooit weg kunnen doen; heel vroeger toen ik nog een kleuter was, zat ik hierin, samen met Broer.

Er is overal altijd ergens … schaduw, is nu het criterium met code oranje, tot nu toe was het criterium dat er overal altijd wel ergens zon is. Nu is er de regelmatig terugkerende advertentie op de TV om een groene  tuin te creëren, ik was de tijd dus ver vooruit met mijn stadstuintje. Géén mussenkolonie meer, maar ergens in de laurierkers moet een nest van koolmeesjes zitten, ik hoor af en toe jong getjilp en ik zie ouders met eten in hun snaveltjes.

Ook al is de berkenboom weggesaneerd en de kastanjeboom gemillimeterd, ook de voortuin blijft beschut.

 

Bij de halteplaats in Dortmund, valt voor het eerst deze beeldenpartij op, waarschijnlijk door het geluid van klaterend water. Merkwaardig beeld, die vrouw, waarom is het geen man?, vrouwelijk naakt lijkt de buitenruimte weer te moeten versieren.

Ik was in Venetië zoveel bloeiende struiken gewend: de Duitse steden bevatten langs de weg en in de plantsoenen alleen maar getrimde groene struiken,; Ordnung muss wesen.

In Nederland is het al gewoon geworden om in de bermen overal wilde bloemen te zaaien en ook de parken hebben een gevarieerde aanplanting.

Bij de grenscontrole, ook een korte blik op het aangeharkte Oostenrijk, vroeg in de ochtend.

Het heeft ook wel wat, 21uur onderweg zijn en de veranderingen in het landschap ondergaan. Je overgeven aan almaar zitten, het vertraagt.

Dit was mijn laatste blik vanaf het Lido, de vaporetto kwam aanvaren.