Member Metropolitan Museum of Art

De allereerste foto die ik als kersverse Member van de MET maakte, blijkt van Nederlandse afkomst, maar eentje die via zijn schilderstijl dit maskeerde.

Ik zag op een rijtje vijf schilderijen van Vermeer die ik nog niet kende. Ik dacht dat de grote Vermeer-tentoonstelling in 2023 (zie blogje Vermeer! Zó geweldig!) ze allemaal bij elkaar had gebracht, niet dus.

Het schilderij van het dienstmeisje aan een rommelige tafel, heeft iets geheimzinnigs, Vermeer blijkt eerst een gestalte in de deuropening te hebben bedacht, maar weer weggewerkt. Het meisje met de witte kap, lijkt niet helemaal af, vind ik, de contouren zijn vaag, maar het is wél prachtig! Zo’n dagelijkse handeling, betrapt in de actie, zich zelf ongezien voelend.

En dan hing er nog een hele grote, die over de katholieke kerk ging, veel complexer en drukker dan zijn overige werk, maar wel met alle beeldelementen die Vermeer overal gebruikte; een opvallende tegelvloer, een gordijn, een achtergrond die iets vertelt over de sfeer en het thema.

Er hingen ook werken van Rembrandt en deze twee vrouwen troffen mij. De ene uit een rijk milieu, behangen met juwelen, met in haar hand een bloem, die ook symbool staat voor trouw, de andere is Hendrickje Stoffels, dochter van een soldaat, zij was aanvankelijk zijn huishoudster, later moeder van zijn kind. Beide menselijk en kwetsbaar geschilderd, die gelaatstrekken, daar is hij zó goed in. De ‘arme’ lijkt tóch iets gelukkiger en dichterbij zichzelf gegrond, dan ‘de rijke’.

Eigenlijk had ik wel weer genoeg beleefd voor een dag, maar ik begon pas.

Als tegenhanger van al die Nederlandse schilderkunst, besloot ik naar een verzameling te gaan die werken van Indianenstammen van over heel Amerika had verzameld. Het begon met een moderne indiaanse kunstenaar; zij heeft een welkomsdeken gemaakt met daarop alle stammen die zijn weggewerkt, met in de sleep op de achterkant de vanzelfsprekende genocide die George Washington promootte.

Er waren kledingstukken en sieraden bewerkt met glazen kralen en deze trof mij omdat er speels om werd gegaan met de afbeelding van de Amerikaanse vlag in een tas.

Ook was er oeroud bewerkt ivoor, met zoveel expressie erin, uit de 2e en 3 e eeuw; zoiets hebben de germanen en aanverwanten niet in Europa nagelaten.

Ronddwalend, kwam ik uit bij de Egyptische afdeling, het museum bouwde een glazen zaal over de tempel heen en Giacometti bleek er wonderwel goed te passen; niet geheel toevallig, hij bleek zelf toen hij in Parijs woonde, regelmatig naar het Louvre te gaan, Egypte fascineerde hem.

Mij viel nu het levensymbool van de Ankh op; in en op de kisten waar de mummies in gelegd werden; dat mensen altijd bezig zijn geweest met onsterfelijkheid en eeuwig geluk…

In mij riep het steeds luider: Niet meer, niet méér! Letterlijk dus, ik had meer dan genoeg gezien voor een dag, ik was oververzadigd, het is overweldigend, ik had de tijd verloren, het bleek ook gewoon al sluitingstijd.

Onderweg dit verzengende schilderij.

En deze vertederende jongeman onder een struik op een flard van een zijden kleed uit twaalfde eeuws Iran.

En deze vleermuis uit de 18 eeuw uit Calcutta, India, zei ‘dag!’ bij de uitgang.

Buiten regende het nog steeds, niet echt aantrekkelijk voor een wandeling door Central Park.

Er stond een bus gereed en ik sprong er op het allerlaatste moment in en deze ging geheel over Fifth Avenue, leuke sightseeing van al die bekende plekken, die ik dit jaar nog niet gezien heb.

De eindhalte was in East Village en ik wandelde zonder na te hoeven denken, zó naar Chinatown.

Ik at er met de hand gemaakte Rice-rolls in een oud pandje met een geheel gemoderniseerd interieur, maar er werkten oudere mensen. Ik kan me zo voorstellen dat hun kinderen tot vernieuwing hadden gemaand. Er werd heel veel afgehaald en het smaakte mij ook opperbest.

Rustdag - in Bryantpark

 Geen idee wat ik wilde gaan doen, na de volle dag van gisteren; eigenlijk zo weinig mogelijk. 

Mijn stationnetje van de metro heeft wel iets nostalgisch, romantisch. Het is ook de halte om de botanische tuin en de dierentuin te bezoeken.

Ik wilde wel in een boekhandel struinen, maar had geen zin in een overstap van metrolijn.

Bij Times Square liep ik tegen een comic-shop aan en vond in de opruiming een boek vol stripjes, die ongeveer drie maanden na de aanslag op de Twin Towers gemaakt zijn., deel 1 is dit; deel 2 had ik al.

Perfect, om mij hiermee te nestelen in Bryant Park, vlakbij.

Een ieder krijgt twee pagina’s.

Het was zwaar bewolkt.

Ik bleef tot bijna sluitingstijd; om 9.00. Het vele personeel dat er werkt, was bijna klaar met het weghalen van alle vlaggen. Bij het beeld van Bryant was uit de verte te zien dat de Amerikaanse vlag in bloemen aan zijn voeten lag, dat was al weg, er was nu een lege bak. Waarom dit weghalen, misschien worden ze in de nacht gekoeld en van water voorzien? Het eerste jaar dat ik er kwam, werden s’avonds ook alle stoeltjes weer ingeklapt en weggereden, daar is men mee gestopt. 

Het gras is kakelvers en intens groen; op hun webcam heb ik gezien dat de  afgelopen weken alles ‘versteend’ was, er was een grootse tribune gebouwd. Nu is alles klaar voor alle zomeroptredens en de filmavonden. Het gras mocht nu niet betreden worden, waarschijnlijk om aan te sterken, in de lente heb ik er wel al mensen op zien liggen en zonnen, en de tweewekelijkse yogasessies bekeken, op het hele veld is er dan geen leeg plekje. Alle voorzieningen (schaken, pingpongen, bibliotheek, kranten, jeu de boules, lezingen, optredens, leren jongleren, schilderen, tai chi, etc) zijn gratis.

De fontein is feestelijk in de kleuren van de Amerikaanse vlag aangekleed met ‘kerstballen’, zometeen is deze aan het zicht onttrokken, dan is het ingekapseld in het Backstage gebied.

Zo’n geanimeerd park! 

Heerlijk vooruitzicht dat ik er nog vaak zal komen.

Bij aankomst hier, kon ik nog net taco’s uit de Mexicaanse foodcar gaan proeven, open van 10.30 -11.00 pm. Mijn vegetarische pogingen weer even aan de kant gezet; er zijn vele varianten, de ene bevatte chorizo en de ander ‘varkensbuik’. Mmmmm…komkommer, radijs, verse citroen, een gestoofd lente-uitje, twee hete sausjes; er was veel smaaksensatie;  dit is vatbaar voor herhaling.

4 July: Onafhankelijkheidsdag Amerika

 Het was heerlijk toeven, terwijl de boten voorbij voeren, languit op de bank op de pier, vlakbij water waar ik mij ook regelmatig nat maakte, er woei een koel briesje, het was 33 graden, een perfecte plek om te zonnebaden, en pas op het einde liep ik naar voren.

Ook India kwam voorbij, die boot moest nog maar wél op de foto. Er was ook een boot waar de bemanningsleden in het wit rij aan rij tot in de nok naast de zeilen stonden, die hou ik alleen vast in mijn herinnering.

Ik had het plan om langs de Hudson naar het nieuw geopende Battery Park te wandelen 

dat twee jaar omheind was waardoor je niet de onderste punt van Manhattan kon bereiken, daar waar de immigranten ooit voet aan wal zetten vanaf Ellis eiland. 

Dat kon niet, de rivier was op deze dag verder niet toegankelijk, maar ik zag wel deze mooie grafitti.

Dus ik nam de metro erheen en Houston Station bleek helemaal in onderwatermozaïk ondergedompeld te zijn.

Ook Battery Park is nu een perfecte plek, heel kindvriendelijk ook, met in de ene hoek een avontuurlijke speeltuin, en ergens anders waterfonteinen en aan de rand een moestuin. 

Wat vanuit de Bronx wat onweer was in de verte, blijkt een gigantische storm geweest te zijn met noodweer, grote takken van bomen gekraakt, bomen ontworteld en op Staten Eiland zijn festiviteiten van vandaag afgelast wegens de schade. ‘Je zat toch niet op die stoel, toen dát gebeurde?’ , grapte een voorbijganger, terwijl ik op zo’n fijne ligstoel tussen de takken zat.

En toen kwam het ritueel, waar achteraf gezien, veel New Yorkers (mijn gastheren niet, die vinden het te druk en kijken wel op tv), op 4 July, dag van de onafhankelijkheid, 250 jaar geleden, zich vrijwillig aan onderwerpen: urenlang in de rij staan om aan de kade het vuurwerk te zien, delen van de ringweg zijn daarvoor autovrij gemaakt met enkele toegangen, want iedereen moet wel langs paaltjes met een metaaldetector.

Ik kwam niet uit waar ik hoopte, vlakbij de Brooklyn Bridge, waar dansend vuurwerk was en

fonteinen naar beneden regenden; het vuurwerk begon ook meer dan een half uur eerder, omdat er opnieuw noodweer was voorspeld.

Het bleef vanaf mijn plek een geinige ervaring, zoals De Waal in Vlammen tijdens de Vierdaagse,  en die ik dit jaar dus niet zal zien, maar dan een tikje grootser.

NY; vliegtuigen en boten; 250 jaar onafhankelijkheid

Ja,ja,ja,ja!, zoemde het de hele tijd terwijl ik s’ochtends in de Subway zat, ik ben er weer en op de terugweg dacht ik: hier ben ik getuige, hoe de mensheid leeft. Want in mijn ogen zag ik zoveel verschillende soorten, maten, smaken en nu stonden ze schouder aan schouder in een propvolle train, allemaal terug van het vuurwerk.

Net weer bovengronds, deze man : Happy fourth of July!, riep hij, nu verkoopt hij deze vlaggen, met Pride de regenboogvlaggen en op Mexican- day de vlag van dat land,  en elke keer zal hij hetzelfde zeggen: Happy…!…; afhankelijk van wat er gevierd wordt. Al die landen-dagen zijn dus de onafhankelijkheidsdag van het betreffende land.

Ik was uitgestapt bij halte Christopher Street Stonewall, dat leek me wel een geschikte om bij de Hudson uit te komen, voor een grote botenparade, waar de dag mee begon. In een uithoek van mijn oog zag ik het beroemde café, waar de gay-emancipatie begonnen is; Stonewall Inn. Een mozaïek in de metro liet zien hoe Manhattan begonnen is; met de onderdrukking van Nederlandse handelaren van de oorspronkelijke bewoners. Naar de rivier onderweg, weer een favoriete kerk, waar ik als in in NY zou wonen wellicht regelmatig aan zou deelnemen, en bij een andere uitgang van de metro, was er nu een nieuwe schildering.

De eerste woorden die ik hoorde waren in de Bronx: een ochtendgroet; een zwarte vrouw die voorbij liep wenste mij een fijne dag, het was nog rustig op straat, de winkels waren nog gesloten.

Daar was de brede rivier weer en de eerste mensen waren al gearriveerd op de Christopher Straat Pier in het Hudson River Park, die de pride-vlag in haar beeldmerk heeft.

In het begin vlogen er allerlei soorten vliegtuigen voorbij, nog geen boot te zien.

Nadat voor de eerste keer de Amerikaanse vlag in de lucht getekend was, kwamen de boten. Het schijnt dat het authentieke oude boten zijn, uit allerlei landen, die de wereldzeeën hebben bevaren om hier aanwezig te zijn. De eerste boot die voorbijging kwam uit Nederland.

250 jaar onafhankelijkheid van de Britten, maar de natie begon met Nederlanders. Tegelijk was het Nederland die voor het eerst de onafhankelijkheid van Amerika erkend heeft. Of was het Marokko (!); daarover verschillen de meningen, afhankelijk van de interpretatie van oude documenten.

Vlak voor mijn vertrek had ik nog gezien, hoe een Indiaan zei dat de Nederlanders geen idee hebben hoé vervlochten ze zijn met het eerste begin van New York.

Op het einde kwam er ook nog een heel speciale vlieger voorbij, waarvan ik later vernam dat dit het meest geavanceerde was wat Amerika nu in huis heeft, met de vernietigingskracht van drie kerncentrales ofzo aan boord?

Ik vond het wel speciaal dat ik alles aanzag tussen de twee vrijheidsymbolen van New York, de Freedom Tower links en het Vrijheidsbeeld rechts in de verte.

Maar alle vrijheid heeft dus ook een keerzijde…

Ik typ dit midden in de nacht, om 4.00, wakker geworden van het vuurwerk dat hier nog gaande is; dit is de Bronx. Het regende toen ik weer hier was, bij een Deli kocht ik nog snel melk voor het ontbijt, ik kwam de winkel uit en er was een opstootje gaande en er waren ineens minstens tien politieagenten aanwezig.

Zó snel kan een sfeer dus omslaan. 

En nu ga ik toch nog wat slapen.

Room with a view

Aankomst in een bloedheet New York.

Een cozy and bright bedroom, de wervende titel klopt, in de Bronx, met veel planten, zelfgemaakte schilderijen vol vlinders en bloemen en in twee uithoeken kijkt er een Barbiepop op je neer.

De lucht kleurde intens oranje

Onweer heel in de verte te horen en af en toe een felle bliksemschicht, zo eentje als op het voorhoofd van Harry Potter.

En het allereerste proef-vuurwerk; morgen wordt het 250 jarig bestaan van Amerika gevierd.

 

PS

S’ochtends vroeg

Gekke Voetbal-Kijkervaring

Helemaal niks van het Voetbal meekrijgen, kan eigenlijk niet; daarvoor zit het te veel in mijn geschiedenis verweven, na 30 jaar lang als beheerder in wijkcentra gewerkt te hebben. Maar eigenlijk zit het niet in mijn genen, dus nu het niet meer als vanzelf wordt aangereikt, is het kwestie of het toch nog naar je toekomt.

Gisterenavond dacht ik: Wellicht nu. Laat ik mij vroeg in de avond op mijn bedje spreiden, dan val ik vast een keer in slaap en dan zie ik wel of ik wakker wordt om 3 uur voor Nederland-Marokko.

Ik keek eerst naar The Grand Budapest Hotel, wat een vermakelijke film, zo mooi vormgegeven door Wes Anderson, surrealistisch en sprookjesachtig tegelijkertijd. Daarna viel ik in slaap en ja!, om half vier werd ik wakker. Het was 0-0. 

De NPO app deed het aanvankelijk niet, dus ik ging naar You Tube. Wat een dynamisch spel zag ik, alleen zo raar dat het de hele tijd alleen maar beelden waren van bovenaf. Het duurde even voordat ik doorkreeg dat ik naar een ‘gesimuleerde video-game’  aan het kijken was. Ik snap er eigenlijk niks van, wáár keek ik naar? Het lijkt live-commentaar, het klopt ook enigszins met wat ik later parallel aan echte beelden zag. Alhoewel? Op een gegeven moment liep de videogame ongeveer één minuut voor, op de live-beelden.

Het was toen al 1-0. 

Dat Nederlandse doelpunt was bijzonder door de andersoortige emoties die ik zag: geen ultiem uitzinnig gejuich, het doelpunt was gemaakt door iemand die net te horen had gekregen dat zijn zoontje dood geboren was. 

Eerlijk gezegd, viel ik toch ook ergens enigszins in slaap, na de gelijkmaker. Ik droomde dat ik bij een stadion was in Marokkaanse en Mexicaanse sferen en ik mocht mee de kleedkamers in. Ik zag jongens trainen en eten en feestvieren en die kleedkamers en allerlei andere ruimtes werden een kasbah; ik was ineens in de buitenlucht en probeerde via kronkelige straatjes weer bij het stadion uit te komen om een glimp te kunnen opvangen van de wedstrijd. Toen bleek dat ik mijn IPad ergens in de kleedkamers had achtergelaten, ik baalde stevig, die zou ik niet meer terugvinden…En toen, hoera!, ik werd weer wakker en de IPad lag gewoon naast mij.

Het was al penalty-time, zonder te kijken hoorde ik de spanning stijgen, ik besloot weer te kijken en zag de winnende schop van Marokko, die hiermee won. Terecht, leek mij, ze speelden beter en Oranje deed in het geheel geen aanvallend spel.

Wat ik ervan kan zeggen met mijn zicht in brokjes. 

Het was al met al een beetje een gekke kijkervaring en ik had ook nog eens de hele tijd een liedje van Rosalía in mijn hoofd; La Perla. Daarin een mengeling van spel en felheid, dubbelzinnig. 

Dit was het waarschijnlijk wel weer voor mij omtrent het Wereld Voetbal.