Sprokkelaars

 Een móói boek gelezen, dat je niet zomaar kan vergeten, omdat het verhaal zo eenvoudig is. Een afgestudeerde student in de economie gaat werken in de loods bij zijn oom. Die loods zit vol met alle overschot en afgeschreven artikelen uit winkels, die daar voor bijna niks worden verkocht. Het gaat over zijn contact met zijn oom, een vrouw die de langslopende geliefde is van de oom, een andere werknemer. En dus ook over ‘familie’: die oom is het buitenbeentje en de eigenwijze zonderling; want wie slijt nu zijn bestaan in een loods temidden van een rommel aan spullen en is daar nog trots op ook?

De ik-figuur; ‘Jong’ genoemd door zijn oom, zweeft tussen schaamte dat hij daar is gaan werken en een noodzakelijk deel ervan wordt , én geïntrigeerd zijn. Wie is hij zelf, wie wil hij zijn, bij wie wil hij horen…?

Een trigger om dit boek te gaan lezen was de geciteerde zin: 

Bloed is een te dunne lijn voor familie; om te hechten moet het binden met liefde, zorg en trots.

Heel uitgebreid en filmisch worden de spullen in de loods beschreven. Als lezer heb je de keuze: waarom toch, waarom is dit interessant? Voor mij riep het meteen herkenning op: ik loop zelf graag over rommelige markten, kringloopwinkels en door goedkope winkels, en kijk graag naar al die gekke spullen op elkaar gestapeld: tandpasta naast kattenkorrels, naast kerstspullen, naast opblaasbare zwembadjes, de onderbroeken naast de chocola in een gangpad verder. Ik voel mij thuis op zulke plekken. 

En ik weet dat dit iets te maken heeft, dat ik meer ‘leven’ ervaar tussen de scherven, de brokstukken, het bijna kapotte, dan tussen het perfecte en glanzende en gladgestreken dure. 

Het eerste is overal aanwezig: zó is de wereld en het leven: niét af, niét perfect, niét harmonieus… Zo is het ook in vele families. De uitzonderingen zijn voor mij altijd een bron van troost.

De hoofdpersoon vindt zijn weg, en weet dat het half jaar dat zijn leven bestond uit het universum van die loods vol ongerijmde spullen bij elkaar, hem voorgoed hebben veranderd. Hij zegt daarover op een van de laatste bladzijden: 

Stakkers vond ik het, maar het waren sprokkelaars; mensen die met al hun kracht en tekortkomingen hun bestaansrecht bijeen sprokkelen.

De roman nodigt uit om meditatief te lezen. 

Elke beschrijving van een voorwerp of interactie verwijst tegelijk naar dat ondoordringbare woud én de gekleurde bewegelijke kaleidoscoop, die het leven zelf is.

Driekoningen

Ik werd  vanochtend wakker en ik dacht : Er waren eens drie koningen. Zij zagen een ster. Ze gingen op reis. Ze brachten geschenken mee. 

En daarna werden Jozef en Maria en Kindje vluchtelingen.

Dit zijn de vrolijkste drie koningen die ik ken, op een mozaïek in Ravenna. Ze dansen een beetje. Alhoewel er geen eentje zwart is, dat staat wel in het oorspronkelijke verhaal.

Sporen van een vos; die loopt dus nog altijd langs mijn huisje in de nacht; een beetje oorsprong gebleven. 

Er zijn te weinig rijken, die hun eigen huis verlaten om spontaan geschenken te brengen naar de armen. Wanneer er genoeg waren, dan was de hele wereld van honger en armoede verlost.

Vluchten voor de macht is van alle tijden gebleken. 

Dan kun je, stichtelijk verwoord, alleen maar zelf proberen om een koningskind te zijn.

Een ster volgen…

Hallo sneeuwpop (2)

 Gisteren, vlak voordat het helemaal donker was, hoorde ik buiten een zachte plof. Sneeuwpop was omgevallen. Achterovergeklapt, zag ik nu. Ik overwoog haar meteen weer te laten herrijzen, maar daarvoor werd het toch écht te snel niet te overzien. Dus vanochtend, met de ochtendkoffie op de drempel van mijn voordeurtje, er is verder nergens plek wegens de dikke sneeuw, is ze weer aanwezig. Wat een genoegen, als pensionado in een boshuisje, dat dit je eerste activiteit kan zijn, in plaats van bijvoorbeeld in een ochtendspits vastzitten.

Ze is wel een maatje kleiner nu, én ‘kubistisch’. De verse sneeuw is poederig, maar die van de sneeuwpop op sommige stukken, hard als ijs.

Ik dacht aan het verhaal van Raymond Briggs; De Sneeuwman uit 1978, volgens mensen in de graphicnovel-wereld, de eerste echte. Graphic Novel, dus. Geheel zonder woorden vertelt het over een jongetje die een sneeuwman maakt, niet kan slapen van opwinding, s’nachts weer naar beneden gaat om de sneeuwman te bekijken. Die komt tot leven, en hij laat hem zijn huis zien. En dan gaan ze vliegen over een besneeuwde wereld.

Het verhaal is een klassieker geworden en wordt standaard met de kerst voorgelezen, of het nu sneeuwt of niet. Er is ook een film van gemaakt.

Het jongetje komt weer thuis en kan nu rustig gaan slapen. Tja, ach, het einde… is een beetje anders dan hoe ik vanochtend wakker werd. Van sneeuwman lag er nog een zielig hoopje sneeuw, met een das en hoedje erbovenop. Zo is het binnenkort hier, ook. Vooralsnog ben ik ingesneeuwd; dus voorraden aanspreken.

Hallo sneeuwpop

 Het meest rare is, dat ik in mijn herinnering hier vroeger úrenlang mee bezig was, en er nu maar een half uurtje verstreken is. Ik kan het bijna niet geloven. Alsof ik ergens letterlijk in kindertijd was.

Uitzicht!

 Wauw! Het uitzicht van mijn slaapkamerraampje.

Terwijl ik met mijn hoofd onder de deken de wetenswaardigheden ontdekte over de jurk van Rama  tijdens de inauguratie van Zohran, vol Palestijnse symboliek.

En dat Zohran negen jaar geleden rapper was, o.a.in de soundtrack van een film van zijn moeder, die regisseur is.

En nu opstaan, een winterwandeling roept!

Mijn gezicht gewassen met sneeuw.

PS

Het lijken wel zwart-wit foto’s, maar niet allemaal, dus.

Inauguratie Zohran Mandani

 Zohran Mandani heeft twee keer de eed afgelegd voor zijn nieuwe burgemeesterschap. De eerste keer was de officiële: vlak na middernacht in het metrostation onder de City Hall. Het is niet meer in gebruik, je kunt het wel zien als je in de metro blijft zitten van lijn 6, want hier draait deze weer om. De locatie is symbolisch: het station is 112 jaar geleden gebouwd toen men er van uit ging dat alles voor alle inwoners van New York er ook móói uit moest zien. Mandani hecht waarde aan het publieke transport en wil alle bussen in NY gratis maken. Ter vergelijking: de vorige burgemeester liet zich inwijden op Times Square, vlak na de jaarwisseling.

De vrouw die hem inwijdde komt uit Brooklyn, ze zit voor de democraten in het congres, ik heb haar in het echt gezien tijdens een muziekfestival, waar ze uitte zó blij te zijn om weer even thuis te zijn, in plaats van alle nep waarmee ze zich in Washington omringd weet.

De volgende dag was de inauguratie voor en met het publiek. Het begon met een gebed van zes geestelijk/spirituele leiders uit NY, alle godsdiensten waren dus aanwezig, uitgesproken door een imam. Voor het eerst werd er gezworen op de Koran.

Trotse ouders in het publiek, Bernie Saunders deed het. ‘Ik ben gekozen als democratische socialist en zo zal ik deze stad ook leiden’, zei Mandani in zijn toespraak. Hij bedankte zijn vrouw Rama Duwaji, zijn ‘beste vriend en degene die mij elke dag de schoonheid van dagelijkse dingen laat zien’. Rama is kunstenaar en graphic designer. Ook trendy en moderne vrouwen hebben veel hoop in haar gevestigd, als een stijlicoon en dat ze haar eigenzinnige zelf zal blijven; ze droeg gothic zwarte laarsjes.

Een bekende acteur, zoon van Russisch-Joodse immigranten, die al vroeg een videoboodschap maakte voor de campagne van Mandani, ook bekend om zijn activisme, geldinzamelingen en pleitbezorger voor de Palestijnen, zong Zohran toe met een koor van kinderen van Staten Island, een voorbeeldproject waar kinderen zonder geld wel toponderwijs krijgen; zo moet het in heel NY, is de boodschap.

Een oud strijdlied werd teder gezongen door een artiest die opkomt voor abortus-wetgeving en die zich ‘queer’ is gaan noemen, ze heeft nu een relatie met een man.

Een veel gelauwerde dichter en professor in de literatuur, Cornelius Eady, sprak deze woorden uit: This Moment is Our Proof. Hij heeft zich levenslang ingezet voor de ‘zwarte zaak’.

Zoveel hoop en enthousiasme en geloof dat er nu werkelijk andere tijden zullen komen. Zoveel optimisme en gezamenlijke consensus ‘in the greatest city of the world’ te wonen in ons ‘diversiteits-mozaïek’ en dat NY een voorbeeld gaat worden voor die wereld: dat links wél kan regeren ten bate van élke inwoner…

Ja, deze geest wens ik Nederland ook toe.

Ik had alles bekeken en opende mijn voordeurtje. De wereld weer even als een onbeschreven blad.

Het is 2026

In de wijk pal naast de mijne in de stad is met de jaarwisseling een dode gevallen. Dus als ik daar was geweest, had ik alleen maar sirenes gehoord en dreiging gevoeld. Hoe anders hier in het bos. Voor het eerst heb ik geen enkel vuurwerk gezien, het was bewolkt en het is hier vuurwerkvrij. De hele avond stilte en in de verte het knallen uit Apeldoorn. Ik had nog wat sterretjes van vorig jaar, die ik eerst liet drogen op de kachel.

 

De jaarwisseling wordt wel relatief, als je tegelijk weet en ziet dat het in NY nog niet zover is. Daar viel dit jaar op Times Square een nieuwe bal naar beneden, met nóg meer lichtjes, met daarop een lichtspel dat Amerika haar 250 jarig bestaan viert. Het geheel is dus gemaakt van unieke kristallen glaasjes, die iedereen nu voor het eerst zelf mocht bevestigen. 

Nu afgelopen jaar, de IPad nog meer een deel geworden is van mijn eigen lichaam, weleens leuk om te registreren wat ik allemaal eet in mijn hol in het bos. Oudejaarsavond begint voor mij bij de eerste warme knapperige baksels met poedersuiker omgeven met olielucht op mijn tong. En nu, de volgende ochtend begint het jaar natuurlijk met het Nieuwjaarsconcert.

 

Voor het eerst twee stukken van vrouwelijke componisten: o.a. Florence Price; afro-Amerikaans met de Rainbow Walz. Nu is het nog wachten op de eerste vrouwelijke dirigent in dit Weense bolwerk van traditie. Deze dirigent blijkt wél homo. Hij heet Yannick Nézet- Séguin en is dirigent bij het operakoor van de Met in New York. De sfeer heeft speelsheid en opgewektheid, de orkestleden zingen ook. Ineens zie je dan ook zijn oorbelletje en zijn gelakte nagels.