Ford Tyron Park, o.a

 Het is hier in Noord Manhattan aardig klimmen en dalen, je voelt dat de woestere natuur dichtbij is, er staan hier bomen die ouder, dikker en hoger zijn dan je in Nederland kunt vinden. Het plan was om via Ford Tyron Park te wandelen naar Met The Cloisters; een dependance van The Met, middeleeuwse Europese kunst in een klooster, gebouwd met authentieke stenen uit Europa.

Het park is dus in feite aan de oevers van de Hudson, maar NYC bouwde er wel een highway onder, die NYC met ‘de rest van Amerika’ verbindt. Bovenop die heuvel langs de Hudson, is er een prachtige bloementuin gemaakt met heel veel verschillende soorten bloemen en planten, een symphonie van kleuren en vormen.

Op het terras dat daarop volgde, had ik op een bankje mijn ‘hangmat beleving’; gewoon wat liggen onder de bomen in de schaduw; het bankje bevatte de herinnering aan een vrouw, die op jonge leeftijd gestorven is…

Toen op weg naar het klooster, dat op een volgende heuveltop lag en die bleek op Woensdag gesloten! Wat nu? Voor het eerst had ik geen kleedje mee en geen boek (altijd bij me, je weet nooit waar je terecht komt), ik was er helemaal van uitgegaan om daar beetje contemplatieverig rond te dwalen. Achteraf gezien mijn houding, zoals ik altijd naar mijn kamer in het capucijnenklooster ging; gaan doen wat er in het klooster nodig is, meestal was dat in de tuin werken, soms ook aarrdappelen en groenten in de keuken schillen en snijden. Mijn eigen plannen liet ik dan achter ‘in de wereld’.

Nu vond ik toch nog een kloosterplek in het Inwood Park, als het ware de volgende heuveltop; het was een klim naar Overlook Meadow, waar ik gras had verwacht om te kunnen liggen; als ik beter op de kaart gekeken had, had ik beter kunnen weten. Tevoren fruit op straat gekocht, ik verorberde vijf kleine sinaasappeltjes, bijna een doosje met bosbessen en twee bananen en vond nog een boekje in mijn tas dat iemand uitreikte in de metro: héél bezinnend allemaal!

Om 6 pm een dansoptreden van een vrouw in het water in de regen bij Lincoln Center, het was niet helemaal aan mij besteed, ze bewoog nauwelijks, zette een masker af, van zittend, naar staand en half liggend in het water.

Daarna werd een optreden op het grote podium uitgesteld wegens de regen. Opnieuw valt mij de rustige coördinatie en know how op: zonder enige stress wordt de vloer weer drooggedweild, gastvrouwen en een heer kletsen wat met elkaar, tafel weer uitgeklapt voor informatieverstrekking, er loopt beveiliging rond om hekken te verplaatsen…er zijn ontzettend veel mensen rondom aanwezig.

Even lekker omdat het droog is op het pleintje ernaast zitten tijdens het optreden en ik googlede dat degene die zingt non-binair is, in de Bronx is grootgebracht door een oom en tante, wortels in Puerto Rico heeft, veel rondgezworven heeft en in New Orleans een band oprichtte, een aardig avontuurlijk leven; nu wilde ik hen wel van dichtbij zien.

I ❤️ New York

 Vlakbij in de buurt staat een kerkje dat open was, klein en bijna gezellig van binnen. Het altijd louterende om ineens in een ‘heilige ruimte’ te zijn; eentje waar de aandacht gericht is op taferelen die niet materieel zijn. Elke keer word ik ook geraakt door het drama van katholiek afbeeldingen in de kruisweg; Jezus vastgespijkerd aan het kruis, enzo. Maria met droevige ogen en hier was er een zijkapel vol vrouwelijke heiligen. Elke zondag is er om 10 am een Engelse mis en om 12 am een Spaanse.

Alhoewel hemelsbreed op dezelfde hoogte als mijn plek in de Bronx, is deze metro véél sneller Downtown, omdat het een rechte lijn naar beneden is en niet via allerlei bochten heel veel lokale stations aandoet. Ik kreeg plots veel zin in de gebakken dumplings in Chinatown en aldus geschiedde.

Dit ligt ook vlakbij Elizabeth Street Garden: 

Wat is dit toch een sfeervolle plek en in vier jaar tijd heb ik het dus meegemaakt van dreigende vernietiging ten bate van een wooncomplex voor ouderen, naar dit jaar het definitieve bericht dat de tuin gered is.

Ik flaneerde nog wat rond en liep tegen een klein gratis biebje aan en nam een leeg klein zelfgemaakt notitieboekje mee en vond daarna twee boeken van elke één euro in een uitgesproken alternatieve linkse tweede handse boekhandel; waarschijnlijk paste een recente literaire thriller van Donna Leon, die allemaal in Venetië zich afspelen, niet echt in hun assortiment.

Daarna nam ik de bus voor een concert met klassieke muziek op oude instrumenten in Central Park, ik dacht dat ik daar niet meer op tijd zou aankomen, maar wél dus. Per toeval de juiste bus vinden naar de exacte plek en daarna, doordat ik twee dames volgde die naast mij bij het stoplicht stonden en ook Central Park inliepen, zó doelgericht met wat spullen bij zich. Het kón bijna niet anders en dat bleek te kloppen, zij liepen met een shortcut erheen; zelf had ik de officiële weg genomen.

  

Wat was het weer geanimeerd, vol mensen, met alle bankjes in de omtrek van het podium ook in gebruik en ,New Yorkaans, waren er velen aan het ‘dineren’.

Glaasje erbij met vreugdevocht en daarna allemaal stil luisteren; wat is dit opnieuw bijzonder, zo’n zwoele zomeravond in Central Park.

Vanuit de metro een verlichte George Washington brug en vanochtend bij het ontwaken het ochtendlicht; 

I ❤️ New York

Verhuisd

Van: 

Naar:

 

India, Azië, Amerika…er is zóveel !

 Ik zag dit beeldje van Lahksmi, een populaire godin in India, brenger van voorspoed en geluk, en ik kreeg plots even heimwee naar India, misschien ook aangewakkerd omdat ik in de metro op één stuk, vlak onder Pelhalm Bay ineens véél Indiërs zag, de vrouwen ook in hun felgekleurde sari’s uit Zuid India. Twee jongens met een fiets en die Indiase intimiteit tussen die twee.

De eerste keer, alweer bijna een maand geleden, dat ik in deze binnengalerij zat, was ik plotseling weer in de binnenplaats van het hotel in Beijing, waar ik elke dag ontbijtte, ik heb dat meer gehad de laatste tijd; dat je zó scherp en levendig weer iets uit je verleden herbeleefd; lang geleden gelezen , bij Douwe Draaisma meen ik, dat dit iets met ouder worden te maken heeft.

Sowieso bracht de gehele Aziatische afdeling mij terug naar Azië; wat is de wereld toch één groot vat vol menselijke mogelijkheden!, en wat is het geweldig dat ik er van alles in het echt heb mogen zien, een groot gevoel van dankbaarheid kwam over mij.

En toen wandelde ik weer naar Chinatown, langs de achterkant van Elizabeth Street Garden, over Mottstreet die ook door de Italiaanse wijk loopt. Vroeger was het hier een gekrioel van mensen, spelende kinderen, straatverkopers, handelswaar op karren. Robert de Niro komt hier vandaan, NY is de enige plek waar hij kan wonen zegt hij altijd en hij steunde de campagne om deze tuin te behouden, wat overigens ook gelukt is.

Daarna naar Bryant Park, voor de film, het gras was te nat door de regen en er waren stoeltjes opgesteld, ik zag de know-how van dit al vaker zo gedaan te hebben; rode kabels hielden de stoeltjes op hun plaats. Men is zó gewend om zelf met stoeltjes te gaan slepen, nu niet mogelijk, ongetwijfeld om het veilig te houden. De film was Bridget Jones Diary, ik had deze nog nooit gezien; het was érg hartverwarmend vermakelijk, met name ook doordat het publiek op de juiste momenten gaat klappen, wanneer Bridget de juiste beslissingen maakt in haar rommelige leven.

Boshuisje beleving

Al het werk komt uit de 16e - 17e eeuw, behalve het stromende water uit de steen.

Plotselinge regen

Even wat fris groen opsnuiven en vogeltjes horen fluiten, dacht ik, na twee dagen strand en een ochtend grijze regen. Nu was het droog en warm, heel af en toe een straaltje zon, maar verder zwaarbewolkt.

 En toen vielen er, volkomen onverwacht, een paar dikke regendruppels uit de hemel en pal daarop was er weer een grijs scherm van regen; gauw naar een dikke boom rennen om te schuilen, zó ken ik het niet, er was geen aankondiging via een koude windvlaag ofzo

Het had wel wat. Een soort van intensiteit, dat de weergod Regen iedereen hetzelfde laat doen.

In de Met was het barstensvol druipende mensen.

Paul Gaugin schilderde zomerse mango’s

En Rodin geeft je een kus.

De vriendelijke openbare ruimte

Terwijl in Nederland er nu tropische temperaturen zijn, zonder regen, word ik wakker door onweer en stromende regen en een grijs uitzicht en er wordt gewaarschuwd voor overstromingen. Gisteren was er een droge dag en ik ging weer naar Orchard Beach en maakte ongeveer een kopie van de dag ervoor; hetzelfde  eten mee, dus na sluiting van het strand die ergens anders in NY oppeuzelen.

Mmmm….mango! zegt een vrouw die naar zee loopt langs mij. 

In de train terug zit ik naast twee oudere stellen, die ergens uit de Cariben komen en tegenover elkaar zitten. Ze wisselen uit welk eten ze lekker vinden en waar in NY het te vinden is, afwisselend in eigen taal en Engels. Waarschijnlijk omdat het ook over de herkomst van het eten gaat, vraagt de ene, hoe ze elkaar dan hebben leren kennen. Als vijfjarigen…en tedere blikken worden uitgewisseld. Het gaat over de vreugde van lange liefdevolle verbintenissen…Op het eind geven ze elkaar  een hand; wie weet komen ze elkaar nog eens tegen?

Wat ís Nederland toch ook een ziek land, denk ik, nu ik lees dat Sire een nationale campagne begint: Een praatje maakt je dag.

Een moeder die zeer inventief met haar zes kinderen voortdurend in zee speelt, vraagt haar oudste zoon  om haar mobiel te halen zodat een vrouw een foto kan maken…twee geheel verschillende culturen en dat is geen barrière.

Ik kijk in een koelkast en zocht een blikje cola, pakte er eentje en draaide het rond, ik had al een ander gepakt, maar zocht naar eentje met een afwijkende print, die gaat mee naar huis, en hoor achter mij: Ja, dat  is cola!, ik kom de wc uit en weet even niet welke deur in het halletje weer naar de museumzaal leidt; that way, zegt iemand, all those doors look similar.

Tegelijkertijd is er de wijsheid om op het juiste moment je mond te houden. Ik wilde gaan zitten in de metro, naast een kleuter, die ruimte was er, dacht ik, zegt een heel grote man: miss, that place is not yours, en hij verordent zijn kind om te blijven zitten. Ik sta dus op en de gezichten om mij heen halen licht de wenkbrauwen op of ik zie een vriendelijke glimlach naar me, maar niemand zegt dan iets, iedereen weet dat een confrontatie zo’n man in brand kan zetten.

Net aangekomen kijk ik met genoegen naar de mensen om mij heen; allemaal anders, maar verenigd in het besef dat je wilt genieten van een dagje strand.

Die sfeer is er overal in de openbare ruimte: dat deze van iedereen is, en dat, waar het kan, je elkaar helpt of een dansje of een praatje maakt met elkaar.

In de metro kunnen kiezen in wat voor een soort sfeer ik mijn avondmaaltje zou nuttigen; en het werd Union Square, wel vaak overheen gelopen, maar nooit neergezegen. Ik kijk uit op boekhandel Strand op Broadway, naast mij is een meisje aan het tekenen, uit een hoek komt muziek en zitten schakers, er slaapt iemand…een voortdurende stroom van allerlei soorten mensen, ik hou ervan.