Zo’n simpele dag

 

Alle witte mensen en parasols weg, alleen nog Indiërs.

En ondertussen in New York…

 

Avond aan zee

 

Hier zitten alleen maar witte mensen.

Op de weg van Candolim naar MOG

 Ik wandelde naar MOG, het Museum Of Goa, door een vruchtbare vallei,waar de rivier langs stroomde.

Ook een heel christelijke weg: ik kwam geen enkel kleine hindoeïstisch gebedsplaats tegen. Een brede weg voerde allereerst naar de grote kerk op de heuvel die ik al eerder vanaf de oever gezien had.

Ook veel villa’s langs de weg, met een wit kruis verwerkt in de omheining. Ik stel mij voor dat hier rijke Portugezen woonden,met zowel een rivier, als de zee vlakbij. Ik zou het dus Portugeze architectuur noemen, maar in MOG wordt het de architectuur van Goa genoemd; oké, je wilt niet blijven verwijzen naar het verleden van de agressor…

Ik begreep wel dat de Portugezen alle bestaande hindoeïstische tempels hebben vernietigd in Goa. In Zuid Goa hebben ze een plek over het hoofd gezien; alleen daar is nu nog een grote concentratie tempels op een  klein oppervlakte. Subodh Kerkar heeft er een kunstwerk over gemaakt: Goa’s Ark, refererend aan de ark van Noah.

Onderweg zag ik twee bouwprojecten, die nooit af zijn gemaakt. Men stelde zich hier luxueuze villa’s voor. Op de ene waren twee bouwvakkers met de hand en een mand op het hoofd stenen aan het versjouwen. Op dit tempo duurt het nog een eeuwigheid.

Richting de oever zag ik wel een aantal affe wooncomplexen. Een wasserij zal het ook wel goed doen, nabij het water. Het MOG ligt op een heuvel, in de verte zag je de rivier.

Ook een moderne villa:

Pal naast de grootste witte kerk, met kloostergebouwen, een kerkhof, een kruisweg, is er nu wél een hindoeïstisch tempelcomplex. Het heeft iets van: lekker puh, jullie verliezen de macht, wij gaan bouwen.

Vlak voordat ik Candolim binnenliep, ook hier twee hindoeïstische tempels. Uit eentje kwam vrolijke muziek. Ik keek door de struiken heen, maar er was verder niemand.

Ode aan de zee

 Gemaakt van oude vissersbootjes.

Drie jaar lang in de zee achtergelaten en toen weer opgevist.

N

Allemaal dezelfde kunstenaar, Subodh Kerkar, die ook de oprichter bleek van het MOG;Museum Of Goa; Museum of Contempory Art & Storytelling.

Geluid van de branding

 Vandaag mij alleen maar verplaatst vanaf de schommelstoel buiten, naar het strand, op één plek.

Ik zag de eerste jogger voorbij rennen, maar niet echt: de jongen draaide bij de vlag weer om, draafde ongeveer vijftig meter, stopte en moest bijkomen en herhaalde vervolgens hetzelfde nog een keer.

Een familie maakte uitgebreide fotosessies.

Gisteren was dat ook twee keer, maar dan met professionele apparatuur.

Ik maakte een bordje eten klaar. Het oranje is papaya, gebakken in mosterdzaadolie.  De noedels zijn eerst voorgebakken en gekruid, alvorens ze het zakje ingingen. Tezamen met de pittige garlic pickles, smaakte het geheel echt Indiaas.

Vandaag was het dan zover: dat het geluid van de branding in mij gaat leven.

Fonteinhas o.a.

 Wat ik ook zag onderweg van Candolim naar Panaji; resten van een carnavalswagen, een kleine kopie van de stier die op Wallstreet in New York een publiekstrekker is. Opvallend hoe rijk en overvloedig het visaanbod was op de markt in Nerul.

De eerste rivier die ik overstak, vlak buiten Candolim. In de verte een aardig grote Portugese kerk op een heuvel.

.

De tweede rivier, heel breed , die uitloopt in de zee, bij Panaji. Een drukke stad, met ringwegen alom. Ik keek in een uitzonderlijk goed onderhouden groen ‘park’; het bleek een wetenschappelijk onderzoeksstation te zijn.

Aan de oever ligt Fonteinhas; de vroegere stad van de Portugezen, nu cultureel erfgoed. 

Sfeervolle straten, maar ook een beetje raar vanuit koloniaal perspectief. Woonden hier dan tot 1961 voornamelijk Portugezen? En waar woonden de vissers dan en de andere Indiërs?

Dit raampje deed mij denken aan het huisje van Ingrid op de bovenverdieping in Mumbai. Zij woont ook in een Portugees Heritage Village. 

Aan de kleurige linten langs de weg, kon je nog zien waar de Carnavalsoptocht op Zaterdag langs was gegaan. Het was nog Carnaval; een hele straat afgezet als feestlocatie.

Aan de voet van de heuvel, vlakbij de grote witte kerk, was er ook een hindoeïstische tempelcomplex. Weer bij een oude boom. Van vóór af na 1961, toen Goa bij India ging horen?

Op de rivier grote drijvende casino’s, waarvan deze de grootste is met de naam Big Daddy. Ik nam nu wel de veerboot bij de terugweg en daarna de bus.