Zoveel klaprozen gezien op mijn fietstochten van boshuisje naar Nijmegen en weer terug. Maar als ik fiets stap ik niet snel af voor een fotootje. Dus dan nu maar, hier in Venetië, wachtend op de bus. Ik hou van ze, ze zijn mijn paddestoel-met-witte-stippen, die de herfst inluiden, van de zomer.
Er staat hier ook een heel grote paddestoel met witte stippen.
In de Arsenale hangen ook allerlei geuren. Sommigen komen van filminstallaties, wist ik al. Maar nu blijkt dat deze kunstenaar waarschijnlijk de grootste veroorzaker is; hij wil een hallucinerende, bedwelmende ervaring bezorgen.
Ik liep opnieuw het laatste uur door stille zalen en hoorde nu ook ‘muziek’; klanken die ik associeer met meditatieve tonen. Gek, dat ik dit eerder niet hoorde. Misschien maakt vijf dagen achter elkaar Biënnale-ervaring mij bevattelijk om te horen wat er tegelijk niet is? Tenslotte kun je in kunst op een valide wijze, ook van ALLES zien.
