De ‘ijscoman’ kwam met zijn kleinzoon voorbij, leuk die grote octopus. In je eerste vakantiedagen met opa op de kar; dat wordt vast een jeugdherinnering.
Er waren krabjes bij de onderste trede, nog niet eerder gezien.
Het paviljoen van Qatar, waar ik de dag ervoor was, bestaat uit een grote overdekte tent, waar allerlei optredens en evenementen op hun uitnodiging plaatsvinden. Net als twee jaar geleden profileren ze zich als uiterst gasvrij tegenover iedereen, wat ook past in hun politieke profiel van neutraliteit. In de tussentijd schonken ze een vliegtuig aan Trump, was hun aanbod van goedkope vliegtickets niet meer mogelijk door de oorlog in Iran, en verloren ze enigszins hun positie van intermediair.
Nu was er muziek door een vrouwelijke DJ, je kreeg een glas gekoelde limonade, met veel ijsklontjes en een lavasblad erin, en waren mensen aan lange tafels druk bezig.
Alles draaide om de olijfolie en het kruidenmengsel met sesamzaadjes dat de hele regio met elkaar verbindt, waarbij ieder land een eigen smaak heeft. Die landen werden volgens een kaart uit 1900 met vormpjes uit het brood gesneden. Ik zal nu nooit meer vergeten, dat Syrië indertijd enorm groot was, want dat waren de eerste stukken die mensen pakten. Ik nam een stukje ‘Palestina’ en ‘Jordanië’.
Mmmm… bést smakelijk en ik proefde ook de verschillen. Maar sindsdien heb ik wél last van buikloopachtige verschijnselen en gisteren heb ik nauwelijks wat gegeten. Ik denk toch dat al dat gefriemel aan dat brood met vette olie, waar meerdere handen de kleine stukjes brood ook nog eens schikten in open kistjes, een paradijsje was voor schadelijke bacteriën…
En zo gaat dat dus in het leven; goede en leuke intenties, daar komt ook vaak de klad in. ‘We zijn maar mensen’, constateer je dan, heel erg feilbaar.
