In de kloostertuin van de Carmelieten: met een koptelefoon op met bijdragen van 24 artiesten, zo weet ik wel weer waarom ik zoveel gewerkt heb in een kloostertuin. Mest kruien, onkruid wieden, appels plukken, de dahlia’s dieven.
Bij de Mariakapel een indringende bijdrage van Patti Smith. Ze kruipt in de huid van Maria en vertolkt al die gevoelens; vanaf die rare boodschap dat zij de zoon van God zal baren, zien dat het een speciaal jongetje was, ze was vrouw en moeder en soms als een klein meisje even verliefd.
Het is de bijdrage van Vaticaanstad; De Heilige Stoel. Twee jaar geleden scoorden ze ook heel goed, toen was er een samenwerking aangegaan met de vrouwengevangenis op Guiddeca.
De vitale werking van godsdienst, wanneer het inbreekt in een dolgedraaide wereld rond macht en geld. Paus Leo is op dit moment ook ongeveer de enige wereldleider die vrijuit zand in dit mechaniek strooit, een tegengeluid.
Als ik priester had kunnen worden, dan was dit wel een kazuifel, waarin ik mij oké zou voelen. In deze kerk hingen er velen van verschillende kunstenaars.
Dat blijft het unieke van Venetië: hoe ook kerkruimtes gebruikt worden voor de kunsten. Dit was in een kerk waar een grote brand had gewoed. Overal die zwarte blakering; de finaliteit van het einde en dat wat het overleeft. Dit ging over een grote industriële waterdam die het oorspronkelijke leven van mannen op de steppe op een paard teniet deed.
En verder blijft Venetië zó prachtig. Ik raak er losgeweekt van de tijd.
