Belonging…Longing to be…
Het Britse paviljoen is stralend wit van binnen en leeg gelaten, op de vijf grote taferelen in elke zaal één, met nog wat kleiner goed eromheen. Er is een soundscape en het gaat over ontheemding en wat het is om ergens een thuis te maken. Het begint met het gesprek tussen twee architecten: wat is beter een vast huis op de grond of eentje op wielen?
Er worden vragen gesteld
De koks in de keuken koken aan een zwevende tafel, ze zijn bezig, maar welk gerecht het wordt, dat zie je niet, de tuiniers staan ook wat onhandig bij een grote cactus.
En plots hoorde ik na het zoemen van een vlieg dat aloude liedje dat bij mij, al toen ik een kind was, een groot gevoel van heimwee veroorzaakte, het eerste liedje ook, dat ik hoorde in een vreemde taal.
De woorden deden er niet toe, het was de melodie die aan mij trok, zo’n beetje als wanneer je aan je eigen haren kunt trekken, zodat je jouw hoofdhuid voelt en je de pijngrens zelf kunt bepalen. Je trekt ze ook nét niet echt uit.
Ik volgde waar het geluid het hardste was en kwam uit in de zaal van het varen.
Twee vrouwen buigen zich over een bootje op een zee die ook stekelig is, net geen vaste grond onder de voeten. Het liedje was gestopt, ik hoorde het klotsen van de zee. En plotseling zat ik in het hoofd van moeder. Dat zij wekenlang alleen maar de zee hoorde, op de boot naar Nederland, om medicijnen te gaan studeren. Zo’n jonge vrouw nog, wat was haar hoop, was zij ook bang? Ze had geen echte keus om te gaan, haar vader kwam enkele weken ervoor met het bericht: Jij gaat naar Nederland. Aangekomen vond zij de kou het ergste en dat vieze eten van elke dag aardappelen en doorgekookte groenten; zo vertelde ze het mij.
Wekenlang alleen maar dat geklots van de zee… Later genoot ze ervan om met een luchtbed de golven op te zoeken en zich naar het strand te laten dragen.
Het verlangen en de noodzaak van het zoeken waar jij kunt ademen en leven, je veilig voelen, de onmacht het misschien alleen in momenten te kunnen ervaren…het zat als levensproject in haar verweven. En het is een proces waar een ieder in staat, bitterzoet, en er elke keer ook weer anders uitziet. Wisselend aanwezig en soms ook tegelijkertijd: onderweg en thuis.
