Er bloeit ineens Duizendschoon in mijn achtertuintje. Vorig jaar had ik alle zakjes met zaad die ik gewonnen had bij de Sinterklaasdobbel er uitgestrooid, die zomer kwam er niks op, maar nu dus dit. Dat zaad heeft dus een jaar lang liggen rijpen en bedenkt dan eens boven de grond te komen.
Ja, dit is een antropomorfische wijze van spreken, net zo waar als zeggen dat alle speeltjes eromheen lol hebben van deze bloemetjes.
Ik was er de hele dag ‘druk’ mee; toen ik aankwam met de fiets en deze neerzette was er ineens een zwerm met wespen bij het achterwiel, waar kwamen die vandaan?
In mijn afwezigheid hebben ze een nest gemaakt onder een stoelpoot.
Tja, dat kon ik niet laten zitten, dus met een hark de stoel gekanteld, het nest op afstand ervan afgehaald. Omdat wespen toch zeer nuttig zijn, met name in het eten van ook muggen en dat is fijn voor iemand die altijd muggen aantrekt, zoals ik zelf, hoopte ik het nest nog te kunnen sparen, door het naar de rand van de tuin te harken.
Gaaf nestje, met een kleine opening…
Maar al doende, bijna de rand van de tuin bereikt, verloor het al de eerste papier-maché achtige schil en uiteindelijk lag het open en bloot. Wel een fascinerend zicht op de inhoud, al die eitjes in de raten.
De wespen bleven de hele dag onverstoorbaar, zo leek het, actief, ook nog steeds bij de stoelpoot.
Ze zien dus niet dat daar geen nest meer is; alles op de geur. Maar de eitjes leken langzaam te verschrompelen.
Vanochtend blijkt er niks meer van over…in de nacht moet een ander dier zich ertegen aan hebben bemoeit. Een flard met een enkele wesp erbij, aan het treuren of met ongeloof?, onder de laurierkers, een ander stukje slingert leeg op het terras…Aan natuurbehoud heb ik dus niet kunnen doen.
Om half elf s’avonds was er nog licht tussen de bomen.
Vandaag ga ik nog een dagje van de stilte genieten, want binnenkort zit ik weer in een ander perspectief.
