Het is fijn om Giardini op te kunnen lopen en zomaar enkele dingen goed te bekijken. Deze kunstenaar komt uit India; de zwarte ‘slang’ is ook Kali, de godin die leven vernietigt
en schept; het vergankelijkheidsprincipe dus, temidden van de levende natuur.
Dit is een bladzijde uit haar gebedsboek; haar kathedraal van planten uit haar eigen tuin hangt in de Arsenale.
Het Belgische Paviljoen is nu de hele dag gevuld met performance. Nu gaat het ineens over de macht en onmacht van de taal; de woorden, de mensen en muziek, ze kunnen stuk gaan aan elkaar, alle combinaties zijn mogelijk.
Deze kunstenaar koppelt gedachten rondom sterfelijkheid aan de moderne beeldcultuur:
En zij gebruikt de collagetechniek van stukjes zachte zijde:
De stad in en ik kom dit tegen, scènes uit de kruisweg:
Ik was op zoek naar een andere Indiase kunstenaar, Nalini Malani, die mij ooit op een Documenta bij de lurven plakte. Ook deze keer in een pikdonkere scheepswerf, geanimeerde bewegende beelden, die in rap tempo voortdurend veranderen, één aanklacht tegen geweld en oorlog, waar kinderen voortdurend slachtoffer zijn, tot ver in hun toekomst.
Buiten weer het licht, gewone grappigheid
Dit is dus Venetië, de gondels neem je na al die jaren aan voor wat ze zijn, maar ze blijven rank en mooi in dat blauwe water met wier in de lagune.
Ja, ja, alweer de evangelisten, bij het tuinhek van Maria de Salute, zonder christelijk geloof was er geen Venetië geweest.
Zo’n mooie ervaring: levende orgelmuziek boven het altaar met icoon.
Ineens behoefte aan oude bomen om mij heen, liggen in het gras. Dat kan bij S Elena, het park waarvoor Napoleon een hele volkswijk heeft weggehaald, want elke zichzelf respecterende stad moet een park hebben, zo redeneerde hij.
Ik bleef tot de avond, met een spritz, uit het kleine barretje in het gras aan de kade die pas om 19.00 uur openging.
Laatste zicht op de lagune, al binnen de poort van de camping.
