Helemaal niks van het Voetbal meekrijgen, kan eigenlijk niet; daarvoor zit het te veel in mijn geschiedenis verweven, na 30 jaar lang als beheerder in wijkcentra gewerkt te hebben. Maar eigenlijk zit het niet in mijn genen, dus nu het niet meer als vanzelf wordt aangereikt, is het kwestie of het toch nog naar je toekomt.
Gisterenavond dacht ik: Wellicht nu. Laat ik mij vroeg in de avond op mijn bedje spreiden, dan val ik vast een keer in slaap en dan zie ik wel of ik wakker wordt om 3 uur voor Nederland-Marokko.
Ik keek eerst naar The Grand Budapest Hotel, wat een vermakelijke film, zo mooi vormgegeven door Wes Anderson, surrealistisch en sprookjesachtig tegelijkertijd. Daarna viel ik in slaap en ja!, om half vier werd ik wakker. Het was 0-0.
De NPO app deed het aanvankelijk niet, dus ik ging naar You Tube. Wat een dynamisch spel zag ik, alleen zo raar dat het de hele tijd alleen maar beelden waren van bovenaf. Het duurde even voordat ik doorkreeg dat ik naar een ‘gesimuleerde video-game’ aan het kijken was. Ik snap er eigenlijk niks van, wáár keek ik naar? Het lijkt live-commentaar, het klopt ook enigszins met wat ik later parallel aan echte beelden zag. Alhoewel? Op een gegeven moment liep de videogame ongeveer één minuut voor, op de live-beelden.
Het was toen al 1-0.
Dat Nederlandse doelpunt was bijzonder door de andersoortige emoties die ik zag: geen ultiem uitzinnig gejuich, het doelpunt was gemaakt door iemand die net te horen had gekregen dat zijn zoontje dood geboren was.
Eerlijk gezegd, viel ik toch ook ergens enigszins in slaap, na de gelijkmaker. Ik droomde dat ik bij een stadion was in Marokkaanse en Mexicaanse sferen en ik mocht mee de kleedkamers in. Ik zag jongens trainen en eten en feestvieren en die kleedkamers en allerlei andere ruimtes werden een kasbah; ik was ineens in de buitenlucht en probeerde via kronkelige straatjes weer bij het stadion uit te komen om een glimp te kunnen opvangen van de wedstrijd. Toen bleek dat ik mijn IPad ergens in de kleedkamers had achtergelaten, ik baalde stevig, die zou ik niet meer terugvinden…En toen, hoera!, ik werd weer wakker en de IPad lag gewoon naast mij.
Het was al penalty-time, zonder te kijken hoorde ik de spanning stijgen, ik besloot weer te kijken en zag de winnende schop van Marokko, die hiermee won. Terecht, leek mij, ze speelden beter en Oranje deed in het geheel geen aanvallend spel.
Wat ik ervan kan zeggen met mijn zicht in brokjes.
Het was al met al een beetje een gekke kijkervaring en ik had ook nog eens de hele tijd een liedje van Rosalía in mijn hoofd; La Perla. Daarin een mengeling van spel en felheid, dubbelzinnig.
Dit was het waarschijnlijk wel weer voor mij omtrent het Wereld Voetbal.
