Het is allemaal zó prachtig. De ingang bij Guardini zet meteen de toon.
Bij de ingang van Arsenale de mission statement, met vlak daarnaast dit:
De curator Koyo Kouoh is vorig jaar Mei gestorven aan kanker, vijf anderen hebben haar werk volbracht.
In Minor Keys, de titel van deze Biënnale, krijgt daardoor dubbele, dubbele ladingen. Het gaat over sterfelijkheid, onze onmacht, onze mogelijkheden…
Ze wordt tezamen met de schrijver Toni Morrison in een installatie met bloemen herdacht.
We wortelen in de aarde, tezamen met al wat leeft:
De dieren, de planten en zaden, in een regenbui:
Er is een heelal om je tot te verhouden:
We zijn veranderlijk als een kameleon, we hebben minstens twee gezichten:
Dat bleek ook, toen ik om 19.00 weer buiten stond en ik kon zien dat het geregend had, maar de koestering van de zon was alweer aanwezig.
Teruggekomen op de camping, bleek er noodweer geweest te zijn. Een soort van windhoos, met hagel. Aan mijn tent zag ik niks, alles stond er nog, maar binnen bij de voortent stond het vol water.
Het voorste gedeelte was losgewaaid, twee andere campinggasten hadden het voor mij hersteld.
In de opmaat naar deze Biënnale ook veel oproer; de landenpaviljoens van Israël en Rusland doen weer mee. De jury voor de uitreiking van de Gouden Leeuwen, besloot als protest om zich terug te trekken. Er is ook veel spektakel en doe-activiteit in meerdere paviljoens.
Maar het deel dat gecureerd is; is genezing voor je hart en je ziel: er is louterende rust en reflectie en alles ademend, scheppend, organisch herstel.
