Het laatste uur voor sluitingstijd nog even de hoofdtentoonstelling binnenlopen; dan zijn er weinig mensen. Zó is het gezicht van de curator, uit haar hoofd komen alle ideeën en zij is niet meer op de aarde…
Er hangt een bijna gewijde sfeer in de zaal, nu deze leeg is. De dieren fluisteren in hun samenkomst, de bloemen geven hun eerbetoon.
In Guardini ook een geborduurd schilderij over de Soefi.
Hier hangt ook dat werk met die intensief bewerkte ‘huid’, met draden als haren erin geweven en verf met stiksels en stoppels.
In deze zaal kom ik vast nog graag terug op dit uur.
