Toevallig lees ik het terug, omdat iemand het blogje ‘scherven’ uit 2014 las; ik nam ooit twee kilo kleine scherfjes mee terug uit Venetië! Dit jaar waren er totaal géén scherven meer. In de loop der jaren heb ik het zien afnemen en kleine fragiele veranderden de afgelopen jaren in dikke, van rode klei. Ook aan de Waal, waar ik wel al langere tijd niet ben geweest, geen scherven meer. Waarschijnlijk ook door de gehele renovatie aldaar.
Vreemd idee dat in de loop van mijn leven de scherven ‘op’ zijn geraakt. Ze spoelden maar aan uit Germaanse en Romeinse tijden, de middeleeuwen…en dan plots houdt de aanvoer op. Het verleden laat niet meer van zich spreken.
Enfin. Nu neem ik dus de laatste én enige scherf die ik hier vond, mee naar huis. Uitgestald op het kleedje met daaronder een theedoek, want vorig jaar heb ik daar dus het gat in de koffer gebrand. Ik houd graag via concreetheid mijn eigen verleden tastbaar, ik doe aan eigen archeologie.
