Vermakelijk, om twee mensen urenlang in de weer te zien met het maken van een beetje schaduw. De wind liet hun zeil alle kanten opwapperen. Ondertussen had ik ook alle kanten van hun gezien. Hurkend, staan, bijna blij en dan weer kreten van teleurstelling. Op het laatste werd het iets, letterlijk, laag bij de gronds en in elkaar verfrommelds; riant was het niet. Twee opklapbare stoeltjes en twee grote badhanddoeken, gezellig naast elkaar in de schaduw, zat er niet in. Ze klonken oost-Europees.
Ik had het plan om naar de Art NightVenezia te gaan, die om 18.00 zou starten bij Foscarini, de universiteit, en die de organisator is. Het wordt almaar grootser, las ik, de hele nacht alle musea en galerieën open, optredens en evenementen. De afgelopen twee jaar was ik bij de opening, geen toeristen, de incrowd van de Venetiaanse intelligentsia, die desondanks wel een gratis T-shirt, petjes, buttons, een affiche willen scoren. Je drinkt er goedkope spritz met twee chicorini’s (zo heten ze geloof ik, maar ik zal wel weer nét naast de echte naam zitten); kleine, heel lekker en kunstig belegde stukjes stokbrood.
Ik koos toch voor de rust en de natuur van Lido. Zo vaak zal ik het niet meer meemaken…
Wat ik de ‘vijftiger jaren sfeer’ ben gaan noemen, geen harde muziek, geanimeerd gekeuvel op de terrassen met parasollen, is in feite de badplaatssfeer uit mijn jeugd in Spanje; ooit was het daar zo in Torremolinos en Benidorm, dat het genoegen van mensen-met-elkaar overheerst.
Ik wilde ook graag mijn vakantieboek uitlezen, dat tegelijk ook een van de twee boeken voor de boekenclub is. Eerder heeft The Overstory van hem, aangereikt uit dezelfde club via een eigenzinnige tante van H, werkelijk mijn beleving rondom bomen veranderd. Dit boek beloofde hetzelfde te doen voor de oceanen. Maar ik had steeds de ervaring van een vage echo; ik ben mij ooit al eens bewust geworden dat de oceaan nog zoveel onbekende werelden bevat en de schoonheid en wonderlijke vreemdheid van alles wat er leeft grotendeels nog verborgen is voor de mensen.
Pas bij de verantwoording viel het kwartje: Richard Powers noemt Other Minds als één die hem beïnvloedt heeft. Ik weet nog dat ik het voor het eerst zag liggen in zo’n droom-boekenwinkel in Londen in 2018 en soms gebeurt het; dat het hele aanbod in een winkel een samenspraak met je aangaat en dat je elk boek wel zou willen gaan lezen. Je ontmoet dan als het ware het denkend en voelend brein van de boekhandelaar. Deze was gefocust op Ontdekking, op alle fronten. Razend enthousiast wilde ik dat de boekenclub dit boek ook ging lezen, maar het was er alleen in het Engels.
De spinn-off is wel My Octopus Teacher, een film die wel op Netflix te bekijken is.
