Raar. Deze kerk die mij dus best wel dierbaar is, waar ik zó vaak helemaal alleen even zat. Gisterenochtend wellicht voor het laatst?… Want zometeen ga ik inpakken en vanavond weer de Flixbus in.
Nog eenmaal even alles bewust in mij opnemen. San Nicolò: de enige kerk in mijn leven, die aanvoelt als een privékapel.
Het was een perfecte Venetiaanse stranddag. Nauwelijks branding, geen wind, eindeloos drijven in de zee, kijken naar het hemelsblauw.
S’avonds, uit de Conrad, voor mijn reis-eten, hing er ineens een grote grijze wolk. In de donkere tent wat gedonder, wat wind, een spatje regen.
