Na het inpakken van mijn tent ging ik nog eenmaal het water over, naar de Kunst.
Daar gebeurde mij iets bijzonders. Ik stond oog in oog met dit, met mijn neus erbovenop, en werd heel ver mijn eigen verleden ingeslingerd.
En dit.
In mijn stadshuis kan ik het opzoeken, omdat ik er een plakboek van heb gekregen.
Wat ooit was, verdween. Deze krachtige beelden bestaan niet meer.
Om met het begin te eindigen: Ik heb mijn tent en toebehoren ingepakt in een compacte blauwe Ikeatas. Misschien zal ik deze nog eens uitpakken, misschien niet. Wat blijft is de herinnering, altijd.
