Ieder doet haar ding. Dee Dee Bridgewater

Weer een helemaal vol park, Tompkins Square Park in de Lower East Side, in weer een gratis concert, één van de meer dan zeventig van SumerStage. Elke keer vind ik het zo leuk om te zien hoe New Yorkers gewoon hun eigen ding doen in de massa. En iedereen laat elkaar ook vrij. Ik denk dat New Yorkers nooit denken: wat zou een ander nou van mij vinden?, want wie is die ander? Binnen zoveel diversiteit is er geen één ander. Je kunt geen oordeel vellen over wie dan ook, want iedereen is anders, dus is iedereen gewoon maar zichzelf. 

Er was een moment dat iedereen om mij heen ook aan het lezen was, tijdens de muziek.

Naast mij was dat Plato en tegenover mij De Hobbit van Tolkien.

En toen spreiden drie mensen hun kleedje en die begonnen bloedserieus en vol overgave te kleuren in een eenvoudig kleurboek met afbeeldingen uit Pokemon.

Ik vond de zangeres ondertussen zó goed, dat ik er dichterbij wilde zijn. Zij heet Dee Dee Bridgewater en ik zie op YouTube dat zij een internationale ster is. Hier is het in San Francisco, maar het was dezelfde pianist die haar nu ook begeleidt. De interactie tussen die twee is geweldig.

Het heet ‘scatten’; dat zingen zonder woorden, al improviserend. Ze is daar erg goed in. Ik voelde de betekenis van woorden verdwijnen en plaatsmaken voor een universele taal van muziek.

You have beautiful skin

 

Toen ik twee jaar geleden midden in de nacht mijn weg in de metro zocht naar mijn onderkomen voelde ik mij meteen op mijn gemak. Geen enkel gevoel van onveiligheid. Toen ik aankwam bij Nathalie, die dus op had moeten blijven, was een van de eerste dingen die ze zei: You have beautiful skin. Misschien heeft dat meteen al de doorslag gegeven om mij in New York thuis te voelen. Zo’n opmerking zou in Nederland nooit kunnen; mijn huidskleur voelde lang aan als toch een soort van stoorzender, een ruis. Oók als vrienden dingen zeggen als: ‘Wat zeur je nou. Overdrijf je niet een beetje? Ik heb nooit een moment gedacht dat je een andere huidskleur hebt.’ Juist in hun onbegrip dat ik het toch tot een onderwerp van gesprek heb gemaakt én het een gesprek wordt. Want met iemand die ook een afwijkende huidskleur heeft van wit, daarmee heb je met een half woord genoeg. Je hoeft niet uit te leggen wanneer je iets voelt van … discriminatie (?)…Dat is wellicht een te zwaar woord. 

Er zat in de metro een keer een man tegenover mij, zó zwart, dat had ik nog nooit gezien. Tot mijn verbazing werd hij op de foto lichter van kleur. Wat ik ook probeeerde met kleurcorrectie, hij kwam niet tevoorschijn, zoals hij was, want dan verdween hij en had hij geen gezicht meer.

Bijna symbolisch, zou je kunnen denken. Black Lives Matter, maar niet in de ontwikkelde techniek.

Zomaar wat willekeurige mensen uitvergroot uit mijn foto’s. Allemaal tinten bruin tot zwart, allemaal anders. Ook Alma (zie eerder blogje) zei: You have beautiful skin. Een voorbijganger riep een keer: I bet you are indegenous! Inheems dus; Indiaans. Nee, zei ik, I am Indonesian with Chinese. ‘Oké! You are beautiful, beautiful, beautiful! Lachend bedankte ik hem en dook de metro in.

Ik heb gedurende een metrorit mijn huidskleur vergeleken met die van anderen. Nu vielen me pas echt alle nuances en kleurschakeringen op. Bruin kan naar wit neigen, of kan van zwart afkomen, of is wat gelig. En de mijne? Ik zag inderdaad een héél kleine zweem van ook rood erin. Dat is waarschijnlijk gewoon verbranding van de zon op mijn bruin-gele huid. Er was maar één arm, waar ik dezelfde kleur als de mijne zag. Het bleek een jongen te zijn die stond, en toen ik zijn gezicht zag, meende ik Maori-ogen te zien.

In een Indianenreservaat, ik geloof van de Navajo, moest ik een keer vanuit de auto blijven zwaaien, het kon niet anders, want iedereen zwaaide héél enthousiast naar mij. In de winkel vlakbij bleek ik als twee druppels water op hun koningin te lijken.

Wél grappig om hier in New York helemaal nooit op te vallen. Ik voel me hier ook geen vreemdeling. Ik woon en leef hier niet, maar voel mij hier op een fundamenteler niveau meer thuis tussen de mensen.

Zomaar een dagje

 Deze familie kwam ook terug van het strand. Ik volgde ze, want ik was in een flaneerstemming; even niks om handen willen hebben. Zij bogen af, ik liep door.

Ineens was ik in een buurtje met allemaal laagbouw.

Met een Ghanees winkeltje met vlisco stoffen uit Helmond in Nederland in de etalage.

En nog meer Hollandse sporen. Dit is helemaal aan de andere kant van Bedford Avenue: vlakbij mijn eigen buurt.

Het was hier vroeger vast knus en sfeervol, met een eigen theater.

De kleuren van de kerken deden mij denken aan die op Fiji. Ik was daar ooit…wat was het, 35 jaar geleden ofzo?, en dacht: nu ben ik op een tropisch eiland en beleef hier de saaiste Zondag ooit. Het was er uitgestorven stil op straat.

Weer op de straat aangekomen, waar ik altijd de metro pak, Church Avenue, viel mij deze grappige etalage  op.

Ik haalde er Chinees: roasted pork with chinese vegatables, een bak vol, daar eet ik dan twee dagen van, voor negen dollar.

De dag begon met deze zonnebloemen.

In Central Park; Paard en wagen

Het werd wel tijd daarvoor: Bomen zien, groen meemaken; dus het werd urenlang een boekje lezen in  Central Park. Nu eens een ingang iets hoger richting The Upper West Side. Ik had gelezen dat dierenactivisten de koetsen met paarden weg willen hebben. Er is een incident geweest waar een paard door vermoeidheid door de benen zakte op het hete asfalt. Uit onderzoek blijkt dat meer dan drie kwart (!) van de New Yorkers het ermee eens is. Nu hebben de twee honderd koetsiers zich verenigd; waar moeten ze anders hun broodwinning vandaan halen?

Zo heeft alles twee kanten. Het geluid van de hoeven, de geur van paardenstront, de mooi versierde koets. Het vormt een oude, oude jeugdherinnering. We waren in Torremolinos in Spanje en ik bedelde, bedelde of wij ook zo’n ritje in een koets gingen maken. Eindelijk, op het einde van de vakantie gebeurde het. Zo’n groot genoegen op een zwoele zomeravond. En dan is er dat liedje:  Op een mooie Pinksterdag; …’ En maar schommelen en kijken naar de kont van het paard.’ Ik zie koetsiers, wegens het warme weer, hun paard met een natte doek verkoeling geven, er zijn ook grote stenen drinkbakken. Is er een mogelijkheid dat een paard het wel prima vindt om mensen genoegelijk te vervoeren? Of is het per definitie toch een soort van slavenarbeid in gevangenschap? En hoe zit dat dan met de dressuursport? Enfin.

Het was fijn liggen in het gras, kijken naar de eekhoorntjes, ik had het nog nooit gezien; hoe deze zich tegen de stam van een boom kunnen vastkleven. Het was op een plekje met uitzicht op allerlei verschillende bomen. 

Ja, ooit is elke boom, evenals alle glooiingen in het park, elk pad en de rotsen, bewust daar zo geplant en ontworpen. Er is één rotspartij die wél authentiek is, deze ligt ergens verscholen met een hekje eromheen. Hier hebben de oorspronkelijke bewoners nog op gewandeld; de indianen.

Imagine. Muziek is een immigrant

 De metrohalte bleek vlakbij het Dakotagebouw waar John Lennon woonde en voor de ingang is doodgeschoten. Er branden daar fakkels en ik heb nergens zoveel toeristen op het platform van de metro zien staan. Er was een mozaïek van wolken: dat lijkt mij een verwijzing naar de platenhoes van Imagine. In Central Park is een gedenksteen, waar altijd wel iemand Beatleliedjes speelt. Het was er nu vrij tam, eerder heb ik het meegemaakt dat alle mensen op de bankjes eromheen meezongen. 

Het thema van de grenzen die niet bestaan kwam s’avonds terug bij de muziekband die ook uitgenodigd was om het 400 jarig bestaan van New York te vieren. Eigenlijk zei de samenstelling van de band mij al genoeg; ik zag zoveel nationaliteiten. De gasten die optraden kwamen uit o.a.Columbia, Venezuela, Mexico, maar waren dus New Yorkers.

New York is immigratie, zei de bandleider in het begin; wij bestaan door de verschillen van velen.

En verder speelden ze de sterren van de hemel en het publiek, ook zó divers, was razend enthousiast.

PS

De steeds veranderende kleuren op de top van de Empire State Building, zo heb ik het nooit eerder gezien, leken mee te dansen tijdens het slotnummer.

Dominopark. Hidden Figures

En dan is daar ineens weer het zicht op de East River en Manhattan in Dominopark.

De weg naar de rivier toe:  Langs de overgebleven resten van gebouwen die laten zien dat dit vroeger een bedrijvig gebied was van de suikerindustrie. Maar nu is er een nieuwe speeltuin en een moderne architectuur.

Het is weer fantastisch ontworpen, vind ik. Het oude front van de voormalige suikerfabriek bewaard, de oude hijskranen als ornamenten, véél bankjes, zitjes, een grasveld en een lange promenade.

Met een overzichtsuitzicht van de Brooklynbridge met het Vrijheidsbeeld aan de horizon, de Manhattanbridge, Williamsbridge tot aan de Roosenveldbridge aan de andere kant.

Met de bus een stukje door het havengebied van Brooklyn, verboden verder voor buitenstaanders; vorig jaar mocht ik niet doorwandelen. Kennelijk bedoeld om mensen die in de haven werken vervoer te geven.

Uitstappen bij het metrostation waar ik vorig jaar altijd instapte. Weer een stukje gelegd aan de puzzel: Hoe aanvankelijk losstaande stukjes New York vlakbij elkaar blijken te liggen.

Bij de Deli op de hoek, aangetrokken door het woord ‘organic’, een hamburger met héél knapperige frietjes.

Om daarna af te dalen naar Brooklyn Bridge Park

 en de film Hidden Figures te zien. Waargebeurd, dat drie Afro-Amerikaanse vrouwen, nog in de tijd van de segregatie, een fundamentele rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van de Amerikaanse luchtvaart.

Twee universa aan Bedford Avenue

 Hoe verschillend mensen kunnen leven, op dit hele kleine stukje aarde. De afgelopen vier weken heb ik het aantal Joden dat ik zag, op één hand kunnen tellen. Ik ben gewend geraakt aan de slordigheid en kleurrijkheid op straat, de muziek die uit auto’s en boxen schalt, ik eet graag crackers met gembersmaak. Twee jaar geleden at ik voornamelijk bagels, want die waren er ook in de buurtsupermarkten en Deli’s te koop in de Russisch-Joodse buurt waar ik toen was. Bagels zijn een Joodse uitvinding. Waar ik nu ben zijn nergens bagels te koop. Maar natuurlijk wel een kwartier verder, met de bus.

Een totaal ander universum. De felste kleur die ik zie is roze, alle vrouwen in zwarte rokken en pruiken op, veel achter kinderwagens. Ik stapte uit de bus omdat ik veel mensen uit de grote supermarkt zag komen.

Er zijn nergens kleine winkeltjes of rommelige goedkope warenhuizen, tot de nok gevuld met allerhande waar, wél veel grote gebouwen met schoolbussen erom heen. Ik zag één kledingzaak waar duurdere auto’s voorstonden en ik een vrouw met kinderen zag instappen met aankopen in tassen. De straten zijn schoon.

Ik liep Bedford Avenue af, over de snelweg. Aan de andere kant kennelijk een reisstation of afhaalpunt, want er wachtten daar mensen met koffers. En vlak daarachter, op een hoek een community garden.

Deze markeert de overgang naar een totaal ander universum, maar het is nog steeds Bedford Avenue in Williamsburg, Brooklyn.

Graffiti, terrasjes, trendy winkeltjes. Het is een favoriet gebied van Eloise van Oranje, die hier samen met haar moeder graag op zoek gaat naar vintage kleding, voor de winkel die ze samen runnen. Misschien ook zo geliefd omdat er hier veel straten zijn met een Europese maatvoering.