Festival

 Het was een sfeervol optreden; van Susana Baca, een ster uit Peru, met een sterke, waardige presentie, grijs haar met een rode streep in het midden. Ze blijkt zeer invloedrijk in haar land te zijn, is even minister van cultuur geweest en heeft gepubliceerd. Ze sprak geen Engels.

Tevoren een optreden van Lineker, zij blijkt een transvrouw uit Brazilië en haar leven en zang staat ook in het teken van activisme voor trans en lhbtq+ rechten, ze werd door het publiek zeer enthousiast verwelkomt.

Het begon met een optreden van een andere singer-songwriter uit Brazilië met een heel warme stem, maar de eerste helft van haar optreden bleef ik toch gewoon op de grond zitten voor mijn avondmaaltje uit het Russische buffet, erg smakelijk, ditmaal met dingen die van boekweit waren gemaakt. Voor een jongetje in  een kinderwagen, was ik zijn enige zicht.

Op het einde was iedereen op het podium, de artiesten leken zelf geraakt door iets van een momentum; deze samenkomst van muziek met Afrikaanse wortels in Latijns Amerika, beluisterd door zo’n divers publiek.

Onderweg

 De weg naar de metro; Ja!, de mango’s waren er nog steeds, dat wordt weer smullen op het strand

Lekker zonnen en niksen en daarna met de Qlijn naar Centralpark, de uitstaphalte rook nog nieuw, met zeer realistische mozaïeken en een hele lange roltrap naar boven.

Bovengronds, moest ik mij oriënteren, welke kant op, de juiste is, dan zie je een scène van een vrouw die een praatje maakt met de doorman en met wie je vervolgens bij het stoplicht staat. Ik maakte een foto van een andersoortige plantenbak onder een boom; watch out! , zei een vrouw achter mij, om al doorlopend te zeggen: yes, it is beautiful. Opmerkelijk: iemand die de moeite neemt voor een bord bij de voordeur: Proud to be a jew.

S’avonds, rond 11 pm is het bijna volle maan in mijn straatje. Ze zijn thuis, mijn gastheren, te zien aan de vele planten bij het raam. Zometeen gaat daarnaast dus het licht aan, het kleine raampje ertussenin is de badkamer.

Veelvoudig leven

Twee vliegen in êén klap: ik leerde een nieuwe community garden kennen en ik zag een voorstelling van Shakespeare, uitgevoerd door een professioneel theatergezelschap, die sinds 2012 een eigen theater in de buurt heeft, in een grote onderverdieping van een huis (dit is de West End met sjieke huizen van vier verdiepingen en een downstairs). Haar roots liggen in deze tuin, waar de oprichter en sommige leden elkaar hebben leren kennen.

Tevoren was ik in het Joods Museum ( de laatste keer om nog een keertje naar Paul Klee te kunnen kijken) en zag op een schilderij het uitzicht ervan op Central Park, het pand was ooit een woonhuis. Daar zie je nog jonge bomen, zodat je nog zicht hebt op The Great Basin, de grote waterplas met vers water uit de bergen; de drinkwatervoorziening van NY.

Even later liep ik erlangs, op weg naar de tuin, de meeuwen op het schilderij blijken er te broeden

Ik at er vier mango’s, dezelfde als uit de tuin in Candolim en die in India heel zeldzaam en duur zijn, maar hier kennelijk uit Mexico niet goed verkocht worden; dat is een beetje als de zoete rijstebrijberg uit luilekkerland, onbeperkt mogen smullen.

Ik kwam nog langs een grappige speeltuin vol met nijlpaarden en hier wonen dus ook moderne Joden, ze zaten ook in het publiek bij de voorstelling.

Ik liep na de voorstelling over Columbus Avenue richting Lincoln Center, maar nam toch voor de laatste meters de bus, de afstanden zijn groter dan ik telkens denk.

Zo kon ik bij een streetfood car nog een gyrosplatter halen en die bij het water verorberen.

Om op tijd de Silent Disco mee te maken.

Hè, hè, het was weer een tjokvolle dag, dacht ik staande bij een mozaïek in de metro. Bij elk ‘programmaonderdeel’ schiet er door mij heen: zal ik dit nog gaan doen, of het maar laten? Maar de energie van NY stuwt mij voort, waardoor het er toch van komt.

Een schilderij waar ik lang naar heb gekeken, de laatste die Paul Klee schilderde en nog vers op de ezel stond, ik kende het al omdat het de kaft is van een kunstboek dat ik al heel lang van hem in bezit heb.

Het veelvoudige leven; zoals zijn beroemde engel, die tegelijk naar het verleden kijkt, en vooruit, naar de toekomst. Ik vond de ogen ineens koe-achtig trouw.

Dansbaar

Vervolgens wandelde ik weer de drukte in en kwam bij het 9/11 Memorial; die witte roos geeft aan dat deze persoon vandaag jarig was geweest; bijna elke dag worden er dus meerdere rozen neergelegd.

Ik dacht eerst te gaan wandelen naar Bryant Park, maar dan zou ik te laat komen, dus toch de Subway in en dit even in beeld brengen, ik had ze al eerder gezien.

Leuke opmaat naar de Picnic Performance waar de NYC ska-band optrad; voor het eerst aldaar, maar met een behoorlijke staat van dienst. Al deze optredens zijn op YouTube te bekijken. Dan zie je minder van het enthousiasme van het publiek. Er was een oudere rockende pot, die het hele optreden allerlei vrouwen ten dans vroeg. Ze deed een dansje met een man, die ook de hele tijd de voetjes van de vloer had, dat zag er uit de verte kameraadschappelijk uit, heel anders dan de energie die ze had met de vrouwen.

De rust van groen en water

Na Fearless Girl wandelde ik naar Battery Park; even de rust van groei en bloei van de moestuin aldaar en toen naar het water.

Heerlijk rustig hier, de uiterste punt van Manhattan; een zilte geur en gekabbel van water.

Heerlijk bijkomen hier; New York levert je een voortdurende stroom van ervaringen… gewoon even helemaal niks, is helemaal oké.

PS:

Alle eerdere jaren aan voorbij gelopen, maar nu botste ik er zowat tegenaan: de mast die aangeeft dat het de Nederlanders zijn, die NY hebben gesticht, op de achtergrond City Hall, het stadshuis.

Fearless Girl

 Erg leuk weer, geen idee wat ik me erbij moest voorstellen, toen ik een aankondiging op Insta zag. Welnu: dit beeld van een meisje  verscheen in 2017 ineens op Wallstreet, voor de Beurs, de Stock Exhange dus, en groeide uit tot een icoon en is Fearless Girl gaan heten. Dit is een feestje van 2 uur met muziek.

En je kon je eigen gedachten opschrijven.

En je laten fotograferen, waarna de foto in een omlijsting met Fearless Girl naar je gemaild werd.

Het viel mij weer eens op hoevelen er van het menselijk soort aardig klein zijn:

Er werd ruimte gemaakt voor kennelijk Twee belangrijke vrouwen; ze zullen wel medeorganisatoren en sponsors zijn van dit feestje? Ook kinderen, die door hun ouders graag op de foto’s werden gezet. Een enkele man erop, gebeurde ook, maar ze werden meestal door hun vrouwen uit het beeld geduwd.

Er werd op water in speciale blikjes getrakteerd, en op stickers en een  ijsje.

Net buiten de blockparty, was er ook weed.

Broadway, Ripley en een ijsje

 Ik maakte de openingen van het seizoen mee, van twee grote zomeractiviteiten; Broadway in Bryant Park en Movies with a View in Brooklyn Bridge Park. Bij beide de vanzelfsprekendheid dat dit alleen in ‘The most wonderful city in the world’ kan plaatsvinden ‘this  magnificent place on earth’…en ja, ik ben het er wel mee eens, waar anders zijn er zoveel gratis activiteiten;  je kunt elke dag wel ergens gratis een film (of meerderen) zien, alleen hier is er een lunchactiviteit, waar de totale casts van musicals van Broadway opdraven om hun liedjes zingen. 

Vorig jaar was het nog een beetje knullige diashow, (PowerPoint presentatie, is het exacte woord, tegenwoordig, geloof ik), nu een aardig gladde promotiefilm over de 400 gratis activiteiten die je kunt meemaken in Brooklyn Bridge Park.

The Talented Mr Ripley begint in New York, en door het publiek ging er een zachte kreet van goedkeuring, waardoor ik mij ook pas realiseerde, dat het NY was, op de achtergrond.

Wat is dit toch een steengoede film en wat voegt het toch een extra dramatische effect toe, als je zo’n film ziet met zovelen in zo’n prachtige omgeving.

Ik ben fan van Matt Demon, die nu Odysseus speelt in de nieuwe blockbuster van Christopher Nolan. Er stond bij de première ergens een gigantisch groot Trojaans Paard, niet gezien, er ís zoveel hier en wat je meemaakt is zeer beperkt in The City That Never Sleeps. Hij is dus de acteur die ik in mijn eigen real time ouder heb zien worden…De eerste keer dat ik deze film zag, was ik ook jong, iets ouder dan Tom Ripley, de film komt uit 1999. 

Ik had het plan om het boek in The Reading Room uit te gaan lezen, maar ik kon het boek niet vinden en mijn schommelstoel was ook bezet. Dus na het bladeren in tijdschriften, o.a. de Newyorker, die wekelijks uitkomt en zowel recente opiniestukken heeft van wat er speelt, als achtergrondartikelen. Veel getekende voorkanten zijn iconisch geworden, in mijn boshuisje heb ik er een heel aantal aan de muur hangen. Nu beleef ik dát ze recent commentaar bevatten; zoals die waar de metro wordt afgebeeld als in een sauna.

Daarna ging ik op het grasveld liggen, ik had gelukkig ook nog een eigen detective mee. Ineens vroeg ik mij af, of ik nou mezelf zou kunnen zien op de live webcam, die ik door het jaar heen, een paar keer in de week aanklik: éven sfeer proeven uit NY. En ja hoor, ik zag mezelf zitten, de beelden hebben een vertraging van ongeveer 20 seconden, zodat ik niet meteen zag, dat ik het tóch was, die zwaaide.

Er werden gratis ijsjes uitgedeeld, in dozen van vier stuks, zag ik later, nadat een vrouw vroeg of ik er eentje wilde, die kon in haar eentje er ook geen vier op. Ondertussen hoorde ik pianomuziek en zang vanaf het terras, onder de parasols. Hoppakee, dat was na de Broadway show, alweer een ander optreden.