Hier en nergens anders.

 Ik dacht dat dit het laatste beeld was vanaf het strand in de avond, ook nog eens met volle maan.

Ik had ook voor het eerst op het strand zelf gegeten, als afscheidsmaaltje, ook voor het eerst weer met substantieel vlees: kip tikka uit de tandori-oven; heel smakelijk. Mijn vage idee dat ik door India wellicht toch vegetariër zou worden, deed ik hiermee de das om.

Overdag was de sfeer uitbundiger dan tevoren. Groepjes mannen waren expressiever. Er flaneerden meer Indiërs langs het strand; misschien is het een vakantieweek omdat het zaterdag Holi is?

Een groep ging lang en uitgebreid in zee en het bleek dat ze LOVE in het zand achterlieten.

Mijn laatste dag op het strand (dacht ik) begon ook leuk, met een groep die Holi met elkaar vierde. Het begon eerst voorzichtig door bij elkaar wat poeder op het gezicht te smeren terwijl ze ‘Happy Holi’ tegen elkaar zeiden. Allengs werd de sfeer uitgelatener. Flessen gekleurd zeewater naar elkaar spuiten, een ‘sneeuwbalgevecht’ sfeer. Daarna handig, om je in de zee weer schoon te wassen.

Tja, en toen…gisteren voor het slapengaan gaan nog niks aan de hand. Het grootste gedeelte van mjn bagage al ingepakt. Mijn vlucht maakte ook geen tussenstop in het midden oosten en zou direct van Mumbai naar Amsterdam vliegen.

Maar in acht uur tijd is de situatie aldaar dus verhevigd, zie ik nu. Want bij het ontwaken bleek de vlucht dus gecanceld… Ook vluchten naar Kazachstan gaan niet door, hoorde ik, terwijl je vanaf de kaart zou denken dat deze helemaal niks met het MiddenOosten te doen heeft. 

Het luchtvaartverkeer is dus geheel ontregeld.

En ik zit voor de tweede keer vast in India. Ik baal vooral, omdat ik mij verheugde om mijn Boekenclub weer te zien. En het weekend in een huisje met de Bivrouwengroep ook aan mijn neus voorbij gaat.

Hoe lang dit gaat duren, niemand weet het.

Troost is, dat ik wél een fijn huisje heb;

 Hier.

Panjim Market: Kleurige ordening

 

Ik kocht dat ene rode schenkkannetje voor mijn regen-buitenbak: 

Binnenkort is het weer Holi:

Indiërs houden van kleur

Bijna naar huis

Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland, dus nu even een evaluatie van  het strand hier, met de foto’s die ik gisteren nam. Ik vind het hier zó fijn, dat ik me makkelijk kan voorstellen hier te overwinteren. Dat komt omdat het tegelijk ruim en wijds is, ik hoor alleen maar de branding als ik op het strand lig. Tegelijkertijd is het er geanimeerd: er zijn ook overal mensen, die ieder hun eigen ding doen.

Het is bijna volle maan, of ik die als geheel zal meemaken, weet ik niet.

Er zijn al met al meer Indiërs, ook fijn. Van alle witte mensen maak ik niks mee, want die liggen overdag bij elkaar op apegapen op hun ligbanken, heel zelden zijn ze echt bij of in zee.

Er zijn masseuses, waarvan ik niet weet of zij, wanneer ze s’avonds ook rondhangen, ze dan ook andere diensten aanbieden.

Er zijn ook vissers die hun eigen ding blijven doen. 

En dan wandel ik terug naar mijn verblijfplaats, vlakbij de hoofdweg. De afgelopen drie weken wás het al een beetje overwinteren, (‘contemplatief’ aan zee, in plaats van in het bos), ik las een geweldig dik boek dat ook precies paste en verwerkte de vele ervaringen en belevingen.     

Bloeiende tuin en zeekoeien

Het is een groot genoegen om hier in de groene tuin te zitten, het resultaat van vijf jaar. Elrika was terug, na een maand afwezigheid, ze blijft twee weken en gaat dan weer een maand weg. Zo herkenbaar dat je dan s’ochtends eerst de tuin in gaat, lekker sproeien en alles bekijken.

Nu weet ik dat de vogels die ik hier zie Sunbird heet en ze komen voor de nectar uit de bloemen en die dus  speciaal daarom hier geplant zijn.

En dat het geen eekhoorns zijn in de grote mangoboom, maar civets. Een familie van vijf woont verderop en ze komen nu voor de mango’s die rijp zijn.

Ze komen vooral s’nachts, misschien had ik ze wel gehoord op het dak van mijn huisje?

Ik weet nu ook dat er zes verschillende kikkers leven in de tuin, waaronder een zeldzame boomkikker, die zich vastkleeft aan het blad dat rond de boomstam groeit, ook speciaal daarom daar geplant.

Elrika is maritiem bioloog en doet onderzoek op de Andaman Eilanden naar zeekoeien. Vier maanden is ze daar, van Januari tot April, ze woont er met haar team in houten huizen en volgt er ongeveer honderd zeekoeien. Ze zwemt dus regelmatig tussen de zeekoeien en ja, het is haar droombaan, ze was er ook op gepromoveerd.

Het koraalrif is op sommige plekken geheel verbleekt, maar er zijn ook ongeschonden plekken, afhankelijk van de plaatselijke temperatuur door de koud waterstromen.

Ik vertelde dat de zeekoe zo ongeveer wel mijn lievelingsdier is in de dierentuin die ik regelmatig bezoek en dat deze ook een uitwisselingsprogramma had met een project ergens in Zuid Amerika, ik kon niet op de naam van het land komen, nu wel; Belize. Ze vroeg welke dierentuin? Burgers Zoo, dus. 

Ze zei meteen dat dit een andere soort zeekoe is, dan die zij onderzoekt. Beide soorten zijn wel sociaal, die bij haar over het algemeen wel verlegen, al had ze met sommigen contact. Als er meer mensen zijn, worden ze socialer. Leuk dat de dierentuin dus bekend is! Het bevestigt mijn mening dat een dierentuin meer is dan alleen maar een plek waar dieren opgesloten moeten leven. Het gaat ook over natuurbehoud en wetenschap.

Zee, zee, zee

 Alles in de voormalige gevangenis van Goa is nu stralend oogverblindend wit geschilderd, zodat het bij mij de associatie opriep van Griekse huisjes aan zee.

Maar het waren natuurlijk slechte omstandigheden, waar je geen idee hebt hoeveel mensen er in een ruimte werden opgesloten. Er waren ook éénmens-cellen, een hoekje waar je je nauwelijks kon omdraaien.  De ligging is zoals bij de klassieke film Papillon ; aan zee, geen ontsnapping mogelijk.

Gisteren aan zee hoorde ik plotsklaps, behalve de branding, zacht hijgen. Er bleek een hond bij me te liggen!

Heel apart, hij bleef ook poosje. Ook spreiden anderen voor het eerst in mijn blikveld hun handdoek in het zand.

De cliché zonsondergang, waar ik dol op blijf: De zon die langzaam zakt in zee.

Goa onder het juk van Portugal

Ik wandelde naar het Fort Aguada Jail Museum. Eeuwenlang de gevangenis van Goa geweest. Nu een soort van nationaal monument, zo bleek. Moeder India verwelkomt je met opgeheven armen.

 Alle vrijheidstrijders van Goa, die in de tweedaagse actie waar India in 1961 Goa bevrijdde van de Portugezen, werden herdacht.

Het blijkt dat Portugal met zeer harde hand Goa heeft onderworpen en christelijk heeft gemaakt.

Alle hindoeïstische tempels en alle moskeeën verwoesd, gedwongen huwelijken, gedwongen naamsverandering naar Portugese namen, een Inquisitie met martelingen… Ik fotografeerde enige sleutelmomenten.

That’s the way I like it

Toch nog snel naar zee gelopen omdat ik de lucht zo mooi zag kleuren.

Na een lekkere thali met inktvisringetjes gegeten te hebben.

This is Goa and I like it!