vrijdag 20 november 2026

And so it goes ?


 Op het einde van de dag besloot ik toch maar naar de documentaire van Zembla te kijken op YouTube over neonazistische groepen. Eng, hoe ik zélf na een half uur al wat gewend was geraakt aan de aanvankelijk heel schokkende beelden van mannen die kooigevechten houden in tenten of in een dart-lokaal, die Heil Hitler! roepen met uitgestoken arm, die bij brandend vuur in het het bos de verjaardag van Hitler vieren. Er blijken hele, aan de oppervlakte, ‘gewone’ mensen mee te doen: een docent wiskunde, een HBO verpleegkundige, een GGZ psychiater, een tandarts. Uit zorg-beroepen dus en het onderwijs, plekken in de samenleving waar je je veilig waant. Ze nemen hun vrouw en kind mee naar deze gevechten, die er vooral toe dienen om geweld en agressie tot de dingen van alledag te laten lijken; als onvermijdelijk, wil je iets van je eigen idealen waar maken.
Ineens is een ludieke actie bij de klimaattop, waar de zon vecht tegen fossiele energie ook een beetje luguber…Hoezeer is agressie en daarmee alleen het eigen perspectief en gelijk in ere houden, niet overal een afbrokkelende en chaos gevende energie? Is dat in milde vorm niet evenzeer aanwezig bij Jesse Klaver en zijn high-five met glimmende ogen omtrent de miljoenairsbelasting en bij Yisilgöz en haar partij, die alvorens het kabinet in actie kwam, meteen,  terwijl ze al vicepremier is, billboards plaatst over haar overwinning? …
Wanneer er niet iets van kalmte en zelfreflectie en een perceptie die wijdser is dan het eigen belang, ook wel Landsbelang geheten,  gaat groeien, dan … somber, somber, somber.


Dit was de hartversterker, eerder op de dag. In deze ruimte komen waarover gezongen wordt…Wat zou Nederland dan een prachtig land kunnen worden, in no time!
Mij doet het goed, om al die verschillende mensen, die diversiteit te zien en te weten dat elk uit een eigen cultuur komt, met een eigen achtergrond en geschiedenis en ze op dat moment elkaar vinden in het samen zingen. Ja, dit is dus New York: elk ritje in de Subway gaf me datzelfde gevoel. Wees wie je bent, nee we zijn niet dezelfde, leven en laten leven, en tezamen zijn wij deze stad.


Heel even scrollen op Insta levert dit op: Er zijn New Yorkers die zich nu verheugen dat de grootste kerstboom van de wereld weer is gearriveerd, of over de nieuwe lichtshow in Bronx Zoo. De blauwe nijlpaard uit een kinderverhaal die in 1931 sneuvelde in de Thanks Giving Parade is terug, als eerste te zien in de feestelijke onthulling van de etalages bij Macy, het grootste warenhuis van de wereld. Er is een nieuwe skatebaan ontdekt bij een stukje ingang, naar beneden de tunnel in, naar de metro. Er is een alternatieve triomfboog in Washington Square Park onthuld met vrouwen daarop die een emanciperende impact hebben gemaakt en ja, er wordt in de metro gelezen, evenzeer als dat er velen op hun mobieltje bezig zijn, met elkaar praten of voor zich uit kijken… En dit alles zou je op één dag kunnen meebeleven omdat de Subway je razendsnel naar alle delen van NY brengt.
Opbouwende energie, het vermogen om boven jezelf uit te stijgen, in gezamenlijkheid; het kan wél.

donderdag 19 november 2026

Dat rare brein


Ik fietste tussen twee regenbuien door (dacht ik, maar op de terugweg werd ik er toch door overvallen), naar een verassingspakket van TooGoodToGo; wat is de weg erheen toch een plaatje, dat ik dit allemaal zo dichtbij mij heb! 


Ja, en dan ben ik verheugd, dat ik er grootmoeders gehaktballen in vind, want nu eet ik dit vlees zonder het zélf gekocht te hebben; dat is een van mijn ‘leefregels’ om toch een beetje bewuster met vleesconsumptie om te gaan. Want rationeel vind ik de hele vleesindustrie volstrekt verwerpelijk, maar O! mijn (onder)buik roept heel iets anders. Het maakt mij ook wel nederig rondom andersoortige onderbuikgevoelens die mensen naar extreem rechts brengt: In dat geval wint mijn ratio het met gemak, maar voor velen is die weg niet zomaar begaanbaar; wellicht is hun emotionele huishouding veel sterker ontwikkeld dan de mogelijkheid tot een rustige analyse.


Ik blader met veel voldoening in een boek dat ik zelf vergeten was, maar door dit blog weer in mijn herinnering werd gebracht; ik beschreef het in een blogje uit 2015 en het gaat over de grote wandschilderingen in gebouwen in New York. Wat toen een wens was, is werkelijkheid geworden; zeker meer dan de helft, heb ik nu in het echt gezien.


Ik verwonder mij over het ook, in zekere zin, tijdloze van mijn eigen rare brein: Dit boek van Will Eisner; The contract with God, heb ik dus al in 2012 aangeschaft en toen al wist ik over graphic novels, maar dat werd pas een serieus onderzoeksproject in de covidtijd…En pas dit jaar was ik zelf een maand in de Bronx en waardeer nu veel tekeningen extra; zoals de skyline van Manhattan die ik ook zag vanuit het raam van mijn kamer. De Bronx was héél lang het armste stadsdeel van New York, en die keken dan dus ook allemaal naar dat gebied aan de andere kant van de regenboog, waar wellicht een pot goud gevonden kon worden; The City: Manhattan.


Zo zat het leven van de stad New York, alsof ik mezelf daarmee geïnjecteerd heb, al in mij voordat ik er zelf was geweest. Als met ‘shotjes’ heb ik mezelf wellicht verslaafd gemaakt. 
Ik woon met veel plezier in het bos maar wordt onrustig als ik niet dagelijks even kijk wat er in New York speelt en wat ik gedaan zou hebben, als ik er was. Hooked? 
En in welke mate? …


dinsdag 17 november 2026

RAYE. Lucas Rijneveld


Regen en wind tikt en loeit rondom; het heeft iets knus om dit in mijn boshuisje mee te maken, zo héél anders dan in een stenen huis in de stad, waar zo’n weer buiten je ook een beetje een gevangen gevoel geeft; hier ben je meer een deel van de elementen. Gisteren in het uurtje dat de zon doorbrak, te voet twee pakjes bij de receptie opgehaald. Het ene een echt herst-en winterattribuut, een elektrische omslagdeken, en twee nieuwe fietstassen, dezelfde als de oude, die na vijf jaar niet meer te repareren waren met duc-tape bij loszittende naden, ze zijn nu rood gekleurd.


Na de persconferentie van de doorstart van het kabinet, hoera!, ga ik op zoek naar RAYE, die een record aantal Grammy nominaties heeft, volgens het journaal. Ik vind een Britse vrouw met muziek waarin allerlei stromingen aanwezig zijn, poppy en jazzy, soul en klassiekerig; en ik noem deze algemene termen omdat ik al die andere differentiaties niet ken. Hoe erg je toch alleen maar in je eigen bubbel leeft, want ik had nog nooit van haar gehoord.


Het is bemoedigend om te zien hoeveel levenskracht er in jonge generaties zit, die allemaal helemaal niks meer hebben met een traditionele God of vormen van religie, maar waar de ervaring van transcendentie, het kunnen uitstijgen boven je eigen ego, wel àlles doordesemd. Het nieuwe vind ik, dat dit tegelijkertijd gepaard gaat met een sterk zelf-besef; dat je zélf de moeite waard bent en daarbij door jou heen, je opgenomen wordt in iets groters; een stroom van Leven.


Op een heel andere wijze zie ik dit ook bij Lucas Rijneveld. Ik heb deze video al vier keer bekeken; hoe in nog geen zeven minuten er hele universums opengaan en worden aangetikt…Het bla-bla-bla van de ‘grote-mensen-wereld’ is futiel; er is zóveel te zeggen als je bewust bij jezelf blijft.
Ook vandaag met al dat natte weer buiten, ga ik weer wonen in werelden binnen.

maandag 16 november 2026

Naar KM


 Sinds ik in mijn boshuisje woon, loop ik met een zekere regelmaat langs de schilderijen van Van Gogh en weet dan dat er altijd wel weer eentje is die mij extra raakt. Door de insteek van deze tentoonstelling in Kröller Müller zag ik duidelijker waarom; Vincent van Gogh was eerst van plan om predikant te worden, daarna pas kwam zijn roeping voor het kunstenaarschap. Onder al zijn werk zit dus een existentiële laag, ofwel het is de motor: Het gaat over geloof, hoop en liefde die hij vond in de natuur en de mensen om hem  heen. 


Alles is dus geladen met emotionaliteit, in de hele waaier en het spectrum van hoop en wanhoop, donker en licht… Ik wist niet dat hij het liefst een gezin met kinderen had gehad, maar veel troost en voldoening haalde uit de mensen om hem heen, die hij ook vereeuwigde.
Twee kinderen moesten van moeders gaan staan bij een schilderij waarover hij zelf schreef dat deze voor hem een grote harmonie uitbeeldt. Ik dacht bij een schilderij van louter gras en wat bloemetjes ineens aan het  grünen van Hidergard van Bingen: 

Ik vertelde M dat ik een keertje héél erg geraakt werd door het portret van een vrouw en zelf helemaal niet begreep waarom. Ze zei: ik begrijp het wel…jij kunt ook zo kijken als die vrouw, die blik…verstild en in jezelf gekeerd…vlak voordat je dan iets zegt. 


We wandelden door de beeldentuin; het was een ideale dag voor binnen in een museum, desalniettemin gaf de wat nevelige herftskou ook wel een eigen sfeer.



zaterdag 14 november 2026

48 jaar gekend

 

Het is leuk om met mijn oude studiegenoten door mijn eigen omgeving te wandelen.

De gesprekken gingen, zoals te doen gebruikelijk, alle kanten op. Ik leerde een nieuw woord: ‘Levenstestament’. En ik heb mij altijd verre gehouden van geldzaken, maar geld dat naar je toegekomen is, kan na mijn dood toch voor ellende zorgen, als ik mijn wil daaromtrent niet in de kluis van een notaris bewaar. Ook ik moet eraan, dat het niet verstandig is om te vertrouwen op de welwillendheid van anderen…


Eentje was door de griep geveld, maar werd via de groepsapp regelmatig op de hoogte gehouden.
The Long and Winding Road…



donderdag 12 november 2026

Bontebal en Jetten en een briesende stier


 Nou, vandaag gaan we het meemaken; of de VVD het kabinet laat vallen omdat zij te beroerd zijn om in te gaan op de snak in het land naar een breedgedragen stabiel beleid. Bontenbal en Klaver en D’66 en Volt; ze doen me denken aan Sjors en Sjimmie die allemaal niet op avontuur mogen gaan omdat er een personage dit tegenhoudt, in naam van de economie van de allerrijksten; de rest mag sneuvelen. Ik denk aan de stier die in het begin van Wallstreet in NY staat, waar alle toeristen in een rij staan om de ballen vasttepakken, voor geluk. Niemand hoeft een weldenkend mens uit te leggen, dat je dan in een sprookje gelooft.


Het lied in Even tot Hier, met Floor Jansen als een kreten slakende Dilan Yisilgöz, terwijl de twee jongens  Bontebal en Jetten haar tot redelijkheid en samenwerking willen manen, is zo raak. En nu hebben ze zich uit haar ban weggetrokken, in een open huwelijk en tja, dan kun je weten dat er onverwachte wendingen kunnen volgen. Mij lijkt het de arrogantie van de VVD, al zo lang aan de macht, die iets dacht van; ga maar wat buiten spelen jongens, stoom afblazen , het lukt jullie toch niet. Zoals de waard is vertrouwt zij haar gasten; gespeend van elke constructiviteit en te blind zijn om het concept ‘over je eigen schaduw heenspringen’ te kunnen zien, laat staan te begrijpen.


Ik dans al een paar dagen op What if I told you. Lekkere beat en energie in mijn Silent Disco. Ook twee jongens met een prima samenwerking.


woensdag 11 november 2026

De twist bij Matisse


Het mooie van het werk van Matisse is dat kleurige spel dat hij speelt met oppervlakte en diepte, vormen en patronen, vensters die naar binnen en buiten verwijzen. Toen ik de tentoonstelling Chez Matisse opliep, in het H’ART museum in Amsterdam zag ik al die elementen al in een jeugdwerk van hem.Een chocolademaker op een tafeltje en een boek, stippeltjes op de vloer, een diffuus rood en blauw naar buiten? Wat je exact ziet, doet er niet toe, er zit een soort van innerlijke logica in het schilderij zelf.


Toen viel zij mij op, zijn oudste dochter. Dat contrast tussen de donkere kleuren en de achtergrond, ook in contrastkleuren én dat dit dan terug komt in haar gezicht. Dan de zwarte kat, waar alle kleur ingezogen wordt, terwijl haar zwarte kapsel haar blik versterkt. Tegelijk die speelse witte streepjes op haar jurk en in haar blouse.


Het raadselachtige van een huidkleurig lichaam dat naar model en schilderij kijkt, in een vlakverdeling met zwart en wit, terwijl je door het balkonraam ook een blik naar buiten wordt gegund.

Een ander spel met patronen; hier ben je binnen, je wordt aangekeken en het rode-roze achter haar heeft de suggestie van een poort, maar ja, er is ook het idee van een donkere gang ernaast: tenminste als je wilt kijken met perspectief, het kan ook vooral een spel met kleuren zijn, en misschien staat ze naast een blauw-wit gestreept kamerscherm?


En hier ligt een vrouw bijna laveloos in een bespikkelde ruimte, met een boekje voor haar waar je latere patronen in kunt zien, die Matisse ging gebruiken, in zijn knipsels.

In dit kleine werkje vloeien alle vormen, ze zwemmen als het ware, maar wel op een blad met daaronder zwart-witte geometrie.

Zoveel rood…zoveel dubbele afbeeldingen, zo duidelijk en onduidelijk tegelijk, een kamer, met dieren, tafeltjes, bloemen, schilderijen…

Een poging of bestudering naar abstractheid, maar dan tóch een pluizig of korrelig ornament in een andere kleurstelling aan haar zwarte halsband.

En dit lijkt heel realistisch, maar die vrucht buiten de schaal, op een vreemd gevouwen doek als een stropdas én die kastdeurtjes die een beetje open staan, het heeft iets intrigerends.

Een Algerijnse vrouw met bloterige sensualiteit, maar ze poseert wel voor een Matisse-achtig schilderij.


Het laatste werk op de tentoonstelling, ongesigneerd. Zou hij het zelf tentoonstellingswaardig hebben gevonden? Het is een grote rol gaan spelen in de kunstgeschiedenis. Te bedenken dat hij ook zeer groots gewerkt heeft, met knipsels.


Ik zie bij Matisse altijd een twist, een spel met de werkelijkheid, een kleurig en speels spel en een nieuwsgierigheid om telkens wat anders te proberen. Vreugdevol. Eigenlijk zoals ik zelf wel in het leven probeer te staan; het is nooit af, nooit eenduidig, er is altijd de mogelijkheid voor een dans.