Omgekeerd bosmuisje, hoefijzer

 Pats! Boem! Een radicale illustratie van sterfelijkheid, door mezelf veroorzaakt… Er scharrelde een bosmuisje op het aanrecht, dat is al járen zo, meestal onzichtbare ‘vriendjes’ waarvan ik ondertussen weet dat alleen maar heel consequent alles wat eetbaar is onbereikbaar houden, misschien wat helpt. Regelmatig moet ik dan toch glimlachen en wat vloeken, want ze zijn zó inventief met een zeer goed reukvermogen; bijvoorbeeld toch geknabbel aan de kurk van een portfles, kaarsen en zeepjes zijn in uiterste nood, ook niet veilig.

Maar nu dreef ik het muisje naar de uiterste hoek van het aanrecht en deed het klapraam naar buiten open, in de hoop dat het naar buiten zou springen. Ja, dat deed het, ik klapte het raam snel dicht en toen…bleek het ertussen te zitten. Ik weet zeker dat het een ‘zachte dood’ was, het ging zo vlug.

Vanochtend zag ik wat ervan over is, en dat zag er eigenlijk wel komisch uit. Het hele gezicht is binnenste buiten gekeerd en leek nu op een aapje, dat mij verbaasd aankeek.

Enfin, even in een tekening vastgelegd, terwijl de bromvliegen zich al tegoed begonnen te doen.

Ook dit hoefijzer opgehangen, rood geverfd voor kinderen, vertelde de boer op klompen die met zijn fiets afstapte, terwijl ik snuffelde in het kastje met spullen, georganiseerd door zijn dochter en twee vriendinnen, de opbrengst ging naar Pink Ribbon. Zijn dochter was ermee begonnen na haar diagnose, ze had een behandeling achter de rug en moest binnenkort terug voor een eerste check…’Je weet het niet hé, het blijft afwachten’, zei hij zachtaardig; hij leek sprekend op Wim Kan in zijn jongere jaren.

De hoefijzers kwamen van hem: hij is kundig in het vervangen en dit zijn de oude; ze gaan 12 weken mee op de fjordpaarden die verderop in de wei stonden. Een paard van nieuwe hoefijzers voorzien duurt voor élk been, een uur en dan ben je voor alle vier de benen 100 euro kwijt. Niét zijn dochter en zijn vrouw, dus, omdat hij het doet; ze hebben samen een paardrij-bedrijfje. Ja, ik heb hen wel zien wandelen langs de kant van de weg.

Ik moest het hoefijzer dus met de ronde boog naar beneden ophangen, dan kan het ‘geluk’ opvangen.

Ik twijfelde eerder of ik er eentje mee zou nemen, maar met het verhaal van deze man is het toch geinig.

Of het écht geluk brengt, dat doet er niet zoveel toe, gewoon zo’n handeling ten goede trouw verrichten is ook aardig. Een bosmuisje per ongeluk dood klappen is minder aardig, maar wél ook effectief. Al zou ik het anders willen beleven (Eva Meijer bijvoorbeeld, is écht vriendjes met haar dierlijke huisgenoten, waaronder muizen). Dat kan ik niet zeggen.

Dierbaar Park de Hoge Veluwe

Ik fietste door de poort, bij de ingang van Park de Hoge Veluwe, de kaartjesverkoper had me een prettige avond gewenst en ik was plotseling geëmotioneerd, tot mijn eigen verrassing. Waarom? Er was een gevoel van een lange weg te zijn gegaan en nu helemaal thuis komen. 

In New York verbaasde ik mij regelmatig dat ik mij er zó thuis voel en eigenlijk alles leuk vind om te zien en mee te maken. Ik dacht dan aan de uitspraak van A; ‘jij bent verliefd op New York’ en dacht dan erbij: zo is het en het wordt liefde en net zoals in het begin van een relatie ben je nieuwsgierig naar alles van die ander en vindt je alles leuk.

Park De Hoge Veluwe is een oude, oude relatie; ik heb er als kind gespeeld in haar zandverstuivingen, geklommen in vliegdennen, herten getekend bij een ondergaande zon en daarmee een tweede prijs winnen, achterop in het het kinderstoeltje op de fiets ‘Hansje Pansje Kevertje’ gezongen met  Broer. 

Ik zie Moeder voor mij, de allerlaatste keer dat zij er was, in de riksja aangedreven door Zus, ze tuurde over de vlakte.

En nu was ik daar, op weg naar Otterloo, om een pakket van ToGoodToGo op te halen; de Hoge Veluwe als doorgangsgebied en achtertuin, nu.

 

In New York speculeer ik weleens of ik een andersoortig persoon was geweest, als ik er geboren was, nu realiseerde ik me ineens dat ik dan nooit dit Park gekend had en hoe dierbaar het me is. Misschien veroorzaakte dat die emotie bij de ingang, alsof mijn lichaam mee herinnert: Ooit was ik een kind in de auto en hield ik, een beetje gespannen, mijn broertjes in toom om onder te duiken onder het autoraampje, omdat het abonnement voor een gezin met twee kinderen was, nu ben ik een oud mens op een elektrische fiets, die relaxed, de jongen in het hokje ook een fijne avond terug wenst.

Ja, ik woon op de Veluwe, en ook dit kan alleen hier, want in NY is overal licht; in het donker zitten, met één lamp.

9/11 herdenken, wandelen tussen bos en heide

 Gisteren, vlak voor het slapen gaan zag ik een bericht dat er vier voetstappen zijn gevonden van een volwassen T-rex, 66 miljoen jaar oud.

Overdag had ik de herdenking gevolgd bij het 9/11 Memorial, die twee gigantische watervallen met alle namen van de slachtoffers, die de peilloze diepte ingaan.

Daarnaast is de Freedom Tower herrezen, waarvan ik pas de extra symboliek ontdekte: als je er op één punt onder staat, dan wordt het een driehoek, waarvan de punt naar de hemel reikt. Zó zijn mensen; we beleven de diepte en de hoogte, de afgrond van verdriet en verlies kan hand in hand samen gaan met momenten van jubel en extase…

Na de herdenking maakte ik een wandeling; de nog bloeiende heide is maar een paar honderd meter van mij af.

Er zijn ook al paddestoelen en het begon kort te regenen.

De stilte in het bos, geen enkel mens gezien, geen stemmen en geen verkeer, is weldadig en het vormt mij.

Ik zie overal de verse sporen van omgewoelde aarde door de everzwijnen, er is fijn geaderde groene varen,  zo’n rond gat gevuld met regenwater is, geloof ik, het laatste spoor van een bom die er ooit gevallen is…en het klaarde weer op. De aarde ruikt lekker; na New York is het de geur van het bos die mij het meeste opvalt; heerlijk na twee maanden.

Het pasgevallen regenwater zorgt voor kleurige contrasten: de paarse heide naast felgroen blad en de lucht met grijze flarden, blauw ertussen, en af en toe een vleugje zon, geeft ruimte en weidsheid.

Ook in de natuur is er voortdurend beweging, verandering en dynamiek, net zoals in de stad.

Een soort van constante daarin, dat ben je zélf: ik kijk, ik ervaar en deze stroom van innerlijke beleving en gedachten houdt niet op en wordt evenzeer gevoed door de metropool New York, als de Veluwe.

 S’avonds zie ik de documentaire 9/11 Life Under Attack, die ook als geheel op YouTube aanwezig blijkt. Je zit vlak op de huid van een aantal mensen, van minuut op minuut. Al deze mensen denken en doen en het meest aangrijpend is, dat jíj al weet dat die brandweerlieden die op de 77 ste verdieping, twee brandjes proberen te blussen en een lift weer herstellen, een half uur later gevaporiseerd zullen zijn, wanneer de toren als geheel instort. Een vrouw wier leven gered wordt omdat ze eerst de neiging heeft om haar spullen op straat te gaan halen, enkele seconden later komt al het puin door de straat, niemand ziet meer iets, en ze schuilt met de winkelier achterin, bij de grote koelkasten en hij was het die zei: je spullen redden óf je leven. Sommige mensen weten niet of dierbaren nog leven, blijven schuilen in hun woning met de ramen dicht, vlakbij de al ingestorte Towers, maar worden op het einde van de dag herenigd in de Upper West Side. Ja, je eigen stroom van gedachten gaat almaar door, maar is geheel afhankelijk van de omgeving en de beperkte kennis die je tot je beschikking hebt…

Nu is de rampplek ook een aangename plek, waar aan de overkant van de 9/11 Memorial, ligstoelen staan en tafeltjes en stoeltjes, er is het museum en een vierkante witachtige kubus bekleed met marmer, waardoor er een levendig en natuurlijk effect is; het gebouw van de Performance Arts; vier jaar geleden was er alleen nog het geraamte omhult met oranje plastic. Aan de jonge bomen is te zien, dat het pas 25 jaar geleden is gebeurd.

En dan uitzoomen naar 66 miljoen jaar verder… zouden er nog mensenlijke resten te zien zijn, voor degenen die dan de aarde bewonen? Zouden dat nog steeds mensen zijn? Of is de aarde zelf dan verdwenen in het eindeloze heelal? 

Streng zijn...en waarachtig.

 Ik word wakker uit een droom en hoor mezelf zeggen: ‘En nu moet ik toch écht streng zijn, we stappen in één auto en dan weet ik een plek waar we écht vlakbij zijn en kunnen lopen naar Burgers Zoo.’ In de droom was ik met een bestaand groepje vrouwen en die parkeerden hun auto’s in de buurt van het Arnhems Museum en wilden van daaruit wandelen naar Burgers Zoo, ‘om het hoekje’ volgens hen. Ik heb geen auto en was dus meegelift, dus had hierin geen eigen wil. De droom was zó levensecht dat ik bij het wakker worden op Google Maps ging kijken of ik gelijk had; dat wandelen naar Burgers Zoo nog heel ver zou zijn. Natuurlijk had ik gelijk.

Streng zijn… dat werd mij al jong verweten door Moeder. Ze zei: ‘je bent als een chirurg met een vlijmscherp mes, je ontleed alles, maar je bent zó streng’  Ze doelde erop dat ik ‘kritiek’ had op haar gedrag, vond dat dingen niet klopten en anders moesten. Eigenlijk gaf ze me gelijk, maar ik moest niet zo streng zijn, om dit te blijven herhalen. In feite werd mijn gelijk dus nooit gehonoreerd, daarvoor in de plaats kwam er een verwijt: ik was streng. Nu zie ik dat dit niet goed is voor de kinderziel, ik zat als het ware aan een niet levenwekkende tafel, ik zag het doodshoofd eronder, maar mocht daar niet over praten.

Al voordat ik naar NY ging, ergerde ik mij aan deze reclame, die nu nog steeds veelvuldig te zien is. Een vrouw ziet haar geliefde in de stromende regen, het lijkt een hartstochtelijke hereniging, maar zij heeft ondertussen haar mobieltje in de hand; eerst heeft ze last van zijn baardgroei en bestelt onderwijl een baardtrimmer, daarna voelt zij haar natte voeten en bestelt regenlaarsjes. Dat komt aan in haar knusse huisje, de suggestie wordt gewekt dat de volgende hereniging dus perfect zal zijn.

Eigenlijk vind ik het best wel walgelijk. Hoe het hier gewoon wordt gemaakt, dat je met je gedachten en gevoelens ergens anders mag zijn en mag faken, net doen alsof ; wat is er nog écht?

Ik lees dat Dilan Yesilgöz ongeveer al haar speeches door AI heeft laten schrijven. Dat ze het niet zo nauw neemt met de waarheid is allang bekend. Ze verdoezelt het liefst dat ze ooit lid was van de SP en heel blij was met de warme ontvangst in NL als vluchteling en ze heeft ook géén zicht op de werkelijkheid van mensen in de bijstand  (Ze meende dat deze €1800 krijgen ipv €1216, 62).

Voordat ik naar NY ging zag ik een speech van haar en dacht toen: oké, dit valt mij mee, ze kan dus wél empatisch zijn.

Niet dus, het was AI. Ja, ik ben streng: ik vind dit onwaarachtig en ik vind dat het verboden moet worden, maak een soort van criterium dat 10 % uit AI mag bestaan, om mooiere zinnen enzo te verkrijgen.

Maar de menselijke taal is een groot goed; taal is een voertuig om anderen te bereiken en te raken; het kan nabijheid bewerkstelligen.

Wonen in je woorden én in je handelingen…dan wordt de wereld bewoonbaar.

Dus ja; ik moet het zelf ook nog leren: niét twijfelen als de meerderheid van een groep de ene kant op wil, terwijl je weet dat dit de verkeerde kant op is. Niet bang om streng gevonden worden, maar je eigen koers kenbaar maken, waarachtig zijn.

Kennelijk had ik een droom nodig, om dit nog eens voor mij te articuleren.

Disco hangmat en dans in het bos

 

Onlangs een paar keer ChatGPT gedaan, ten bate van zelfinzicht omtrent dit blog, en nu kwam er een suggestie om een afbeelding te upgraden in een bepaalde stijl. Nieuwsgierigheid drijft mij voort, dus ik koos discostijl en maakte een foto van mijn nieuwe hangmat.

Nou! Dat is bést geinig (het valt mij overigens op, dat ChatGPT daar veel langer over doet dan wanneer het talig is, dan krijg je binnen enkele seconden resultaat), en ook wel passend bij mijn nachtelijke activiteit. 

Ik heb namelijk ook AirPods aangeschaft; de beste reclame is, als je het dagelijks voor je neus in het gebruik ziet en dat gebeurde in de metro in New York. Al die mensen die uit hun tas dat doosje openmaakten, de oortjes in hun oren stopten en vervolgens verloren raakten in hun muziek of ander geluid. Zó vanzelfsprekend en nooit zag ik ergernis dat ze niet lekker zouden zitten ofzo.

Dus gisteren, onder de sterrenhemel in de inktzwarte nacht en de bomen om mij heen, was ik aan het swingen en dat voelt óók aan als feestelijk en glimmend glitterend!

Ik begon met The Rose van Bette Middler, voor mij een dansnummer uit de oude doos, op het einde van de zelf mee georganiseerde bi-feesten in Villa Lila. Een soort van voldane afsluiting was dat.

Nu dus het begin van een nieuwe activiteit.

Vervolgens Private Dancer; héél leuk om zo privé te dansen in een geurend bos!

Gelijkheidsbeginsel: van licht paars naar roze

Het is gaan regenen en het wordt heel donker, maar ik zit hier volkomen tevreden in mijn boshuisje. Gisteren een plukje bloeiende hei geplukt, vanaf de fiets op de Krimweg, even naar Hoenderloo en dacht: Wat is het toch schattig popperig hier, al die lostaande huizen met tuintjes erom heen, die plukken bos en heide, die rust. Het soort observatie die ontstaat, na twee maanden in New York.

Eergisteren dit berichtje in de krant en dat maakt mij weer innig tevreden over New York. Dat het gelijkheidsbeginsel gecultiveerd wordt tot en met in de opleiding van kappers. Er zijn héél veel kapsalons in New York, in sommige buurten meerderen in één straat. Het gebeurt denk ik, toch het vaakste dat je in je eigen buurt naar de kapper gaat, dus als je dan in een, zeg Caribisch stadsdeel woont, je hoogstwaarschijnlijk een kapper hebt, ook uit de Cariben en die weet dan uit eigen ervaring alles over je haarsoort. Maar toch: alle wijken zijn óók gemengd, dus dan is het fijn dat je ook terecht kunt in Manhattan, bijvoorbeeld in Greenwich Village vroeger een alternatieve wijk, nu enigszins veryupt en gegentrificeerd.

Vrijdag is het 11 september, 25 jaar na de verwoesting van de TwinTowers met bijna 3000 doden en tot nu staat de teller van mensen die erna zijn gestorven aan daaraan gerelateerde ziekten, zoals kanker door de giftige dampen die nog maanden aanwezig waren, op bijna 7000.

Twee jaar geleden was ik er, er wordt uitgebreid herdacht en gerouwd, s’avonds was het bij het 9/11 Memorial, de Twin Towers in spiegelbeeld, als twee watervallen de diepte in, tjokvol, een komen en gaan van mensen met bloemen: Elke New Yorker kent uiterlijk tot in de tweede kring een slachtoffer of familie ervan of vrienden ervan. De terreuraanslag toonde een ander gelijkheidsbeginsel: er waren 92 nationaliteiten in beide gebouwen.

Dit jaar is Battery Park bijna klaar en gerenoveerd en op de grond in The Garden of Remembrance, een plakkaat: Opnieuw wordt benadrukt hoezeer mensen met elkaar in verbinding staan en hoe het zoeken naar vernieuwd optimisme en hoop, een ieder verenigt ; het zit meer dan ooit in het DNA van New York.

De kleur paars…van heide, van rouw in de de katholieke kerk, van kleding, van herfstasters en bloemen die naar roze kleuren, in de moestuin van Battery Park.

Het park speelt een belangrijke rol in het herdenken en voortleven: vanaf de kade hier, zo vlakbij de voormalige Twin Towers waar nu de Freedom Tower is, werden de eerste overlevenden per schip naar Staten Island gebracht en vonden daar onderdak, aan deze kade kwamen de immigranten aan wal, een nieuw leven tegemoet.

Veel bankjes en ligstoelen zijn gericht naar het water.

Dan kijk je naar het Vrijheidsbeeld; Vrijheid als gelijkheidsbeginsel voor iedereen, geheel haaks op de Nederlandse PVV…

Europa is bang om ‘zichzelf’ te verliezen en het radicaal rechts extremisme groeit en groeit…, New York heeft een jonge islamitische burgemeester met een vrouw die kunstenaar is, uitgesproken duidelijk over de genocide in Gaza en over Netayanu ; een oorlogsmisdadiger. Europa kronkelt en wringt zich in bochten, wil uitsluiten en tegelijk iedereen te vriend houden; een onhoudbare positie.

‘Je zelf zijn’ kan alleen met het gelijkheidsbeginsel als fundament; iedereen aan boord, iedereen overal naar de kapper kunnen, iedereen gezamenlijk rouwen, omdat helaas, verdriet en terreur iedereen treft.

Laat de wereld van licht paars naar roze kleuren: wanneer iedereen een roze bril opzet richting elk een ander, dan wordt de wereld ook roze.

 

Leer geven; Dilan Yesilgöz!

 Het zou de laatste nazomerse dag van het jaar zijn, ha!, bofte ik even dat ik die nog kon meemaken, op de eerste volle dag weer in mijn boshuisje! Ik hing de hangmat uit, wilde erin gaan liggen en toen … krak zei deze en ik voelde mijn billen op de grond. Nee! Niet nu en meteen een nieuwe bestellen had helemaal geen zin, want die komt pas de volgende dag en voorlopig is het geen hangmatten-weer. (Nu ik dit typ weet ik weer dat ik ook met vest in de hangmat lig, dus zometeen toch maar naar eentje op zoek).

Na een aantal pogingen die eerst dus mislukten, had ik uiteindelijk de eindjes van de hangmat aan elkaar geknoopt en deze een andere hoogte gegeven, zodat ik er uiteindelijk tóch in kon liggen, héél stil en weinig bewegen, wanneer ik dat de teveel deed, hoorde ik de stof scheuren.

Tevoren had ik een kinderboekje bekeken, waarvan ik in de krant las dat deze bekroond was met de Platina Boek; De mooiste vis van de zee, van de Zwitser Marcus Pfister, het is in 1992 uitgekomen en sindsdien zijn er 150.000 exemplaren van verkocht. Het gaat over een visje met hele mooie schubben in alle kleuren van de regenboog en dan vraagt een klein visje of deze er eentje mag hebben en dat weigert zij en ineens ontdekt ze dat geen enkele vis meer met haar wil spelen. Zij ontmoet de octopus

Geef je schubben weg, zegt deze, dan komt het allemaal weer goed, maar de Regenboogvis weigert aanvankelijk, geeft uiteindelijk gelukkig schoorvoetend toe en dan volgt er dus een Happy End.

Zóveel Nederlanders kennen dit boekje dus ; die krijgen heel jong, ergens in hun kindertijd mee, dat alles voor jezelf willen houden je isoleert en dat delen van jouw rijkdom je gelukkig maakt… En het kwam in mij op dat Dilan Yesilgöz met haar Turks- Koerdische afkomst toen kennelijk nog niet in Nederland was. Ze is op het nippertje binnen gekomen en Nederlandse geworden, nog met criteria die ze zelf nu wil afschaffen; dat is in zich toch al ongelofelijk, dat je zó ontrouw kunt zijn aan je eigen levensgeschiedenis en je anderen niet gunt wat je zelf wél gegeven  is door de Nederlandse staat? 

En nu gijzelt ze het minderheidskabinet door niet met Pro te willen samenwerken, ze is dat visje dat niks wil weggeven en niet ziet dat dit nodig is, om de Nederlandse samenleving weer gelukkig te maken.

In feite zit ze vast in de spanning van haar eigen jeugdtrauma: Nemen en hebben en houden wat nu van jou is en er niet aan kunnen en willen denken ook maar iets af te staan, want wanneer je dat doet, zou je alles kunnen verliezen en wordt de deur alsnog voor je neus dichtgegooid. 

En nu zit het minderheidskabinet dus vast en kan nauwelijks meer uit de in de haast aan elkaar geknoopte hangmat komen, zoals mij dít gebeurde. Want toen ik eruit wilde lukte mij dit niet; te diep weggezakt, de rand was te hoog…zeker een half uur in worsteling en tegelijk moest ik lachen om de Mr Bean-achtige situatie, hoe, hoe dan?!

Hoe het me gelukt is, weet ik niet.

Maar Dilan moet alleen een flinke octopus tegenkomen, acht flinke tentakels uit de Nederlandse samenleving zelf, waar zij nu bij hoort: alsjeblieft, geef wég, dat brengt iedereen geluk.

Wie geeft het startschot en doet haar dit kinderboek cadeau?