Laatste sneeuw herinneringen

 Nu die allerlaatste sporen sneeuw weldra zijn verdwenen, nog even wat plaatjes van de afgelopen tijd. O, wat was het toch mooi!

En ik maakte een filmpje, gezeten op mijn luie stoel, terwijl ik naar een film keek van Wong Kar Wai. Grappig, want nu hoor je Chinees op de achtergrond.

In deze film Chungking Express,  een hoofdpersoon die agent is en die verlaten is door zijn vriendin. Hij stelt zich een uiterste datum voor zijn hoop dat zij wellicht terugkomt. Vóór die tijd, koopt hij elke dag een blikje ananas met daar de uiterste vervaldatum, wat de dag is van de hopelijk hereniging met zijn geliefde. Die dag komt niet. En dan eet hij op deze dag alle blikjes ananas op; hij wordt er misselijk van en moet overgeven…Ik vind het zo’n teder en menselijke visualisatie. Hoe krakkemikkig je om kan gaan met rouw en verlies en je de dagen een betekenis probeert te geven.

Zo ga ik maar niet om, met de sneeuw die vertrokken is. Al zijn er berichten dat dit wellicht een van de laatste keren was, om dit zo mee te maken.

Rommeldag

 Ik fietste het straatje uit van de supermarkt in Hoenderloo, alwaar ik een ToGoodToGo pakket had opgehaald. Ik dacht: hé dat heb ik eerder gezien, dit doet mij aan Jan Mankes denken. Zou hij ook dooimist hebben geschilderd? Want nu zag ik hoe de kleurschakeringen dan zijn: intens wit tot twee meter ofzo van de grond, en daarboven is het wat grijzig en grauw.

De dooi gaf mooie vormen in mijn waterbak.

De dag begon in het donker; de elektriciteit was geheel uitgevallen en liet zich niet meer herstellen. De hele ochtend gewacht totdat F langs kwam. Mij geamuseerd met de vogels: merels in de dooi boven het gras, roodborstjes en koolmeesjes in het vogelhuisje. Die laten zich niet makkelijk vastleggen op beeld. Wél een eekhoorntje, het is een ander dan eerder, meende ik te zien, speelser en jonger. Dat bleek te kloppen; zij ging een andere kant op, toen ze uitgegeten was. Ik heb er oude pinda’s neergelegd.

Ik dacht dat het verholpen was; het zou de oude koelkast moeten zijn en ik heb al een nieuwe besteld. Net, al typend, werd het wéér pikkedonker. De stekker uit de koelkast gehaald, dan zou het oké moeten zijn. En ja, er was weer licht maar dat duurde twee minuten. Nu laat ik die groep in de keuken maar uit en nu heb ik in de helft van mij huisje elektriciteit; dus ook weer internet en licht.

Ik hoop dat dit deze avond zo blijft en het niet zo snel weer verdwijnt, zoals het eekhoorntje.

Dooimist

 

Het heet dus dooimist, heb ik net geleerd van de weerman op het journaal, die sfeer alsof er een  geestverschijning aan het einde van het pad rondwaart. Sneeuw die water wordt en dan optrekt. In een stil bos heeft het wat oers.

Een andersoortige sfeer dan het eekhoorntje dat weer even op bezoek was, wat een bewegelijkheid en snelheid. 

En ik ben nu wat alert in mijn boshuisje; heb mijn zaklantaarn op een centrale plek op tafel gelegd: De elektriciteit is er vandaag al vijf keer afgegaan en s’avonds is het dan dus meteen pikdonker. Alle elektriciteit zit in één groep, heb ik begrepen. Een aardige, nieuwe jongen van 25, heette hij nu Manaku?, kwam even in de hoofdkast buiten kijken. Ja, daar was alles wel wat vochtig…maar of dat de oorzaak is?; morgen komt hij terug met F.. Die heb ik allang niet meer gezien, hij verkocht indertijd dit huisje aan mij.

Manaku vroeg uit zichzelf waar ik vandaan kwam. Hij bleek Nederlands en Moluks bloed te hebben en was afgelopen zomer met zijn moeder, tante en oma naar Indonesië gegaan. Hij vertelde mij een heel familiedrama, dat had de reis beïnvloed, en nu hoopte hij op het moment dat hij de kracht kreeg om zijn halfbroertje van negen, die bij zijn vader woonde, weer te kunnen ontmoeten. Voorlopig moest hij afstand nemen. Ik ben weer verwonderd hoe snel iemand aan mij zo’n persoonlijk verhaal vertelt, met alle emotie erbij.

Het pad naar familie toe…lijkt vaak op dooimist: alsof geesten van het verleden je kunnen opslokken…

Winter Wonderland

 

De eerste keer zonlicht op de sneeuw nabij mijn boshuisje.

Een stukje weg met méér dierensporen dan mensenvoeten.

Het gloren van de middagschemering aan de rand van het bos.

Héél fraai, de sneeuw die gekleurd wordt door de zon in roze en oranje tinten.

Ik blijf gek op zonsondergangen. Ik zag mij ineens óók zitten op het bankje bij mijn favoriete plek op het Lido.

Het nagloren in de lucht, die héél snel verandert, zoals je vroeger op een toverbal zoog en af en toe uit je mond haalde om te bekijken. Nu keek ik ook naar de glinstering van het licht in een ijspegeltje aan een berkenboom. Mijn voetstap in de sneeuw leek mij wel 15 cm diep. 

Hallo sneeuwpop (3)

 Als eerste handeling vandaag, sneeuwpop een nieuw leven gegeven.

Want ze was bijna voorbij…Maar nu is er heel dun laagje sneeuw gevallen en er is stuifsneeuw.

Niét de mens bepaalt: Dooi en de wolf

 Aaah…Ik ging gisterennacht heel tevreden slapen omdat ik zag dat mijn tuintje weer ongerept maagdelijk wit was; het sneeuwde. Ik was overdag proviand gaan halen in Hoenderloo, uiteindelijk met de fiets, de hoofdweg was sneeuwvrij. Ik had aanvankelijk mij ingesteld om dat wandelend te doen, met een rugzak op, maar keerde op mijn schreden terug om mijn fiets te halen. Zodoende was het dikke pak witte, witte sneeuw door mijn voetstappen en bandsporen ietwat bedorven.

En nu weer: aan alles wat mooi is komt een einde; het dooit. Ik kan mijn gezicht weer wassen met water in plaats van sneeuw.

Het bericht dat een gezenderde wolf vanuit de Hoge Veluwe grote afstanden aflegt, 30 km per dag, twee keer de IJssel is overgezwommen, de snelweg over, langs negen roedels van Drenthe tot in de Utrechtse Heuvelrug, maakt mij vrolijk.

Met name omdat het oorspronkelijke onderzoeksplan, om te kijken hoe de wolf en mensen met elkaar acteren geheel mislukt is. Er waren 400 mensen die ook een zender droegen en het idee was om te kijken of de wolf in de nabijheid van mensen toenadering zoekt of juist zo ongezien mogelijk zich het liefst uit de voeten maakt. Maar de wolf was op dag twee al verdwenen uit de Hoge Veluwe!

Het onderzoek blíj́ft de visie aangeven, dat de mens centraal zou zijn in het gehele plaatje van de natuur. Maar de wolf gaat volstrekt haar eigen gang, overeenkomstig haar aard. 

Dat zou de mens ook moeten doen. Eigen territorium dus óók beschermen tegen de wolf. 

Te laat dus voor de Hoge Veluwe, waar het gehele ecosysteem verwoest is. Alle moeflons zijn door de wolf gedood omdat we vanuit Brussel de wolf moesten beschermen. Dat ecosysteem was ook door mensen gemaakt, ja, want de moeflons zijn door het echtpaar Kroller Moller indertijd naar het park gebracht. Maar alle Nederlandse natuur is door mensen gemaakt.

Weg dus met valse romantiek, dat het aan de mens is om de wolf te beschermen. De natuur gaat ook haar eigen gang, mits de mens niet de grote orde verstoorder is, de actieve vernietiger. Als het vriest, vriest het, als het dooit, dan is er dooi.

Ingesneeuwd; Salmonberries & The Ice Storm

Ik vind het wel gezellig om ingesneeuwd te zijn. Het is knus en behaaglijk in mijn lage boshol door mijn warmtekussens en klein elektrisch kacheltje. Uit Japan zag ik een verwarmingsmethode, waar je een deken over het kacheltje legt tot op je schoot en tot op de grond. Zo vang je alle warmte op en als je dan wappert met de deken is het even sauna-achtig warm. Op de achtergrond dan ook nog de gaskachel op een lage stand.

Ik keek naar twee oude winterfilms; Salmonberries (1991)  en The Ice Storm (1997). Hoe weinig ik mij werkelijk herinnerde van beide, die ik steengoed vond, en nu ook weer.

Van de eerste herinner ik mij vooral die kamer met rode potten vol gewekte frambozen, de eindeloze sneeuwvlakte, het liedje van verlangen van K.D Lang, het sprookjesachtige.

Maar er is een substantieel verhaal, waar haar tegenspeler op zoek gaat naar haar verleden in Berlijn en de grenzen tussen vriendschap en liefde verkent worden.

De tweede film blijkt een vroege van Ang  Lee te zijn, die o.a ook Brokeback Mountain regisseerde, hij is een meesterlijke verteller omtrent menselijke relaties, die samensmelten met hun dagelijkse omgeving. Het kan ook in New York zijn, of in Taiwan.

Alles in de film is de opmaat naar de Ijsstorm, waar de hele wereld letterlijk in een paar uur tijd even bevriest. Al die toen jonge acteurs, die later hun sporen nog gaan verdienen. En op de achtergrond muziek uit de zeventiger jaren, de Nixontijd, waarin het zich afspeelt. De aftiteling begeleidt met David Bowie; ook in deze film  gaat het uiteindelijk om de gelaagdheid en het ingewikkelde van menselijke relaties, die niet zomaar te lezen zijn als een open boek.

Héél prikkelend dus, dat winterse filmbeelden vol sneeuw en ijs gelijk lopen met wat zich nog geen meter verder van je bevindt.