Gisteren, vlak voordat het helemaal donker was, hoorde ik buiten een zachte plof. Sneeuwpop was omgevallen. Achterovergeklapt, zag ik nu. Ik overwoog haar meteen weer te laten herrijzen, maar daarvoor werd het toch écht te snel niet te overzien. Dus vanochtend, met de ochtendkoffie op de drempel van mijn voordeurtje, er is verder nergens plek wegens de dikke sneeuw, is ze weer aanwezig. Wat een genoegen, als pensionado in een boshuisje, dat dit je eerste activiteit kan zijn, in plaats van bijvoorbeeld in een ochtendspits vastzitten.
Ze is wel een maatje kleiner nu, én ‘kubistisch’. De verse sneeuw is poederig, maar die van de sneeuwpop op sommige stukken, hard als ijs.
Ik dacht aan het verhaal van Raymond Briggs; De Sneeuwman uit 1978, volgens mensen in de graphicnovel-wereld, de eerste echte. Graphic Novel, dus. Geheel zonder woorden vertelt het over een jongetje die een sneeuwman maakt, niet kan slapen van opwinding, s’nachts weer naar beneden gaat om de sneeuwman te bekijken. Die komt tot leven, en hij laat hem zijn huis zien. En dan gaan ze vliegen over een besneeuwde wereld.
Het verhaal is een klassieker geworden en wordt standaard met de kerst voorgelezen, of het nu sneeuwt of niet. Er is ook een film van gemaakt.
Het jongetje komt weer thuis en kan nu rustig gaan slapen. Tja, ach, het einde… is een beetje anders dan hoe ik vanochtend wakker werd. Van sneeuwman lag er nog een zielig hoopje sneeuw, met een das en hoedje erbovenop. Zo is het binnenkort hier, ook. Vooralsnog ben ik ingesneeuwd; dus voorraden aanspreken.
