De ‘werkelijkheid’ van filmlocaties

 Ik keek op de tv naar Bourne Supremacy, deel 2 van een oude favoriete trilogie, alweer 14 (!) jaar geleden besteedde ik er een blogje aan, en nu zag ik allereerst een scène op een markt die ik exact zo in het echt heb gezien. Het bleek in Goa, India en er volgde een achtervolging in een auto, door een omgeving en langs een weg waar ik gewandeld heb, en al heel snel dacht ik dit klópt niet, zo is het in het echt niet; het strand is niet zo dichtbij en die man die door het platteland en dorpstaferelen per voet de auto inhaalt, onmogelijk. Ja Mirjam, het is film! spreek ik mezelf daarna toe, logisch.

Uiteindelijk crasht de auto over de brug, vlakbij Candolim waar ik verbleef en dat is acht kilometer verder dan Panaji, de hoofdstad van Goa, waar de markt was. Heel gek om onverwacht het terras op de achtergrond in beeld te zien, waar ik heb gegeten.

Ik wandelde in Mei 2025 langs de Seine, van de Flixbushalte naar het centrum. Ineens langs de verlaten kade, op een bedrijventerrein dacht ik: Hier is iets heel heftigs gebeurd, ik dacht aan een misdaad, en liep gauw verder. Toen zag ik thuis de James Bond film License to Kill, en er was een uitgebreide gevechtscene, precies daar. Toen dacht ik: aha, dit was dus ergens in mijn geheugen opgeslagen en dat kwam dus onbewust naar boven toen ik er liep, dit heeft dus niks met intuïtie ofzo te maken.

Ik meet hierbij dus wel met twee maten: want in Goa; in de wijk van de achtervolging, de huizen op het platteland, de rivier en dat terras, dacht ik niet, dat ik dit eerder gezien had.

Wél leuk dat er een site Licence to Locate blijkt te zijn, met alle locaties waar James Bond geweest is. Nu blijkt dat dus ook te zijn in mijn favoriete klooster vlakbij de camping op Lido, in Venetië! Pas  afgelopen jaar kwam ik erachter, dat hier Kapucijnen wonen, die je nu in beeld ziet: ze doen mee, al wandelend door de gangen, ik kreeg nu een inkijkje van binnen, terwijl ik al die jaren erlangs liep en weleens op het bankje zat, onder hun slaapvertrekken, denkend dat ik daar best wel ook een kamer zou willen hebben (toen ik er dus eentje had in het klooster van Velp-Grave)

Ik kijk nu vaker naar films met New York als locatie en Venetië is ook geen onverwachte filmlocatie. Maar Goa was dat wél. Omdat het zo onverwacht was, voelt het aan, alsof ik er eventjes geweest ben. Natuurlijk ook omdat ik in mijn eigen foto’s ging kijken, op zoek naar beelden die ik in de film zag.

Opalite

Vandaag is het geheel bewolkt grijs met lichte motregen,  maar gisteren was het een prachtige dag vol zon, meteen al te zien als ik het rolgordijntje bij het keukenraampje omhoogtrek. Dan vervallen bij mij alle actieve woorden, behoudens degenen die ik lees. 

Mijn stoel verschuivend van zonplekje naar zonplekje in de stilte van het bos, afgewisseld met wat kleine klusjes; laurierkerstakjes wegsnoeien, de groene aanslag van de rand van het boshuisje wegpoetsen met kokend water, spiritus en Dreft (hét wondermiddel, ooit geleerd van een professional, een glazenwasser in het wijkcentrum)

 Er is één liedje dat ik dan moet vermijden, want het refrein is een oorwurm, ik las vanochtend dat ze de best verkopende artiest is vlak onder de Beatles, met haar laatste album The Life of a Showgirl dat wereldwijd regeert.

Ik ben wel een beetje om, deze popliedjes doen het lekker qua deuntjes door mijn oortjes, én ze hebben een intelligente inhoud als woorden ertoe doen, én ze maakt goede video’s erbij. 

Daarom dat dit nummer bij mij hangt, omdat ik het filmpje meerdere malen bekeken heb, het is zo grappig; over een wonder-schoonmaakmiddel dat ‘kneusjes’ laat shinen.

Ze zegt dat liedjes voor haar als kleine verhaaltjes zijn, spiegels, waar een ieder van alles eruit mag halen en dat dit ook wisselend kan zijn, afhankelijk van het moment in je leven.

Help! Nu heb ik het alweer in mijn gedachten opgeroepen, zit het vast weer de ganse dag in mijn hoofd.

Visueel aantrekkelijk

 

Verbannen boeken?

Eigenlijk vind ik het wel genoegelijk, zo’n hele dag regen en donker weer, zoals gisteren, waar het overduidelijk is dat je binnen blijft, als je buiten niks te zoeken of te doen hebt. Voelt zoals een dag in je tent; gestaag het gekletter van regen rondom je en op het dak, maar dan zó ontzettend lux in een boshuisje; een vijf sterren ervaring.

Desondanks vanochtend wel meteen mijn bed uit omdat er ochtendzon was, dat filtert zo mooi door de bomen heen en door het lichtgroene blad van de ‘annebel’; zo heet die struik, geloof ik. Vogeltje meegenomen uit mijn stadstuin, heeft het nu een ander zicht.

Vlak tevoren zag ik dat het in Amerika ‘Banned Books Week’ is, bij de bibliotheken: die zijn dan extra beschikbaar en worden in het zonnetje gezet. Waar het mág dus, want het gaat om boeken die in sommige staten in Amerika dus uit de bieb of het klaslokaal of de boekhandel verwijderd worden wegens inhoud die niet gewenst is. Elk jaar worden er honderd boeken aangewezen en daar wordt weer een top tien uit geselecteerd. Het lijkt erop dat elke bieb daar vrij in is en dus een eigen Top Tien heeft, degene die ik zag is van de Public Library van New York. Tot mijn verbazing zag ik daar drie boeken, die ik zelf in bezit heb en waarvan ik mij niet kon bedenken, wat dan niet welgevallig kon zijn. Op de lijst staat ook Heartstopper, dat ook verfilmd is, over de liefde van twee jongens voor elkaar; die snap ik dan wel meteen…

Ik heb alle drie de boeken nu weer bekeken.

In mijn herinnering ging The Magic Fish over de taalbarrière tussen moeder en zoon, hij geboren in het westen, zij uit Vietnam gevlucht. Het boek staat bij mij in de boekenkast op de Aziatische plank. Dat hij homo is en niet weet hoe hij het zijn moeder moet vertellen, er zijn niet eens woorden voor in het Vietnamees, was ik kompleet vergeten.

Zij vertellen elkaar sprookjes en verhalen; als zijn moeder over haar eigen verleden vertelt dan is dat in beige, de sprookjes in blauw-lila, het heden in rood. Het boek eindigt heel roerend; zijn moeder vertelt een sprookje en laat uiteindelijk de heldin in de armen vallen van een prinses.

This One Summer heb ik opgeslagen als dat het gaat over een zomer in een vakantiehuisje aan zee, over de vriendschap van twee meisjes, die elkaar daar al jaren elke zomervakantie zien; zo’n zorgeloze kindervriendschap in een idyllische omgeving. Met de ogen dat er dus iets met dit boek aan de hand moet zijn, zie ik nú pas, dat het ene meisje geadopteerd is en veel lesbische leefsfeer om zich heen heeft en zelf ook tomboy-achtig is, en het andere meisje ‘ongelukkige’ ouders heeft die veel ruzie maken en dat er een ongewenste zwangerschap is bij tieners in het dorp.

Het boek staat bij mij op de plank die allemaal rondom het thema huis en thuis gaan.

Het derde boek staat bij mij bij de ‘tuinboeken’, omdat ik het zo ontdekt heb. In een van de korte ‘hoofdstukjes’ van soms een halve pagina tot enige meer, komt Monkey Garden voor; een verlaten tuin in Mangostreet, waar grote reuze zonnebloemen bloeien temidden van een wildernis van planten, bloemen en bomen, waar door de tijd heen ook autowrakken en andere junk terecht komt, die dan weer door het groen opgeslokt worden. Maar de hoofdpersoon, Esperanza , een Latino meisje van ongeveer twaalf,  voelt zich er geborgen. Het is zoals haar huis en buurt;  héél arm en er is extreem geweld én liefde om haar heen. Dezelfde die door de politie gezocht wordt, kan tegelijk gul en warm zijn.

Waar wordt dit boek dan verboden?… Moet ik mij hierbij witte, burgerlijke, Redneck-achtige gemeenschappen voorstellen of zéér bevoorrechte milieus die niet willen dat kinderzieltjes een rauwere
wereld leren kennen?…

De boeken met een homoseksueel thema zullen wel in eng-christelijke kringen geweerd worden, alhoewel dit in Amerika dus de doorsnee katholiek kan zijn.

Bah, het is toch intens treurig, deze opmars van benepenheid, in de westerse wereld. Ik wil telkens een ander zicht, alle variaties die je kunt bedenken, voor alle vogeltjes in de wereld.

Jaarlijks herfstfeestje

 Na al het nazomeren ging ik het bos in, op zoek naar de rood-met-witte-stippen, om hiermee de herfst in te luiden. 

Het eerste rood dat ik zag, was blad en de beukenbomenlaan is nog groen, er was het wit van een gave paddestoel en van de dunne berkenboompjes, waarbij ik vaak aan het woord ‘serenade’ denk. De eerste vliegenzwammen waren van een ietwat verbleekt oranje.

Ik wandelde naar het berkenbomenpad, waar het jaarlijks vol vliegenzwammen is en daar waren ze dan, weliswaar niet zoveel als andere jaren, was ik te vroeg of al te laat? De lucht die weerspiegelt in het regenwater op een grote platte…To see a World in a grain of sand and Heaven in a wild flower, dichtte Wiliam Blake.

Er waren weinig paddenstoelen, wel waande ik mij af en toe in kleine avontuurlijke kabouterwerelden.

Ik zat in, nu de herfstzon, op de zachte naalden tegen een dennenboom. Stil, alleen de wind loeide af en toe door het bos. Dít kan ik nooit meemaken in New York, dacht ik en wat zou ik het missen! Mijn jaarlijkse herfstfeestje.

Dó the right thing

 Vandaag in Trouw een behartigenswaardig essay van Stevo Akkerman, jammer wel van de zoetige natuurfoto’s die vanzelf waaiende en vliegende vrijheid suggereren met de standvastige koepel van een moskee in het midden,  terwijl de kern van zijn verhaal is dat ménsen samen in vrijheid kunnen leven, wanneer ze elkaar de vrijheid gunnen:  ‘Het denken is vrij’. Hij geeft een scherpe analyse omtrent Yesilgöz en de leegte van de VVD.

Terwijl ik het lees denk ik ook hoever Nederland achterloopt in verhouding met New York. Deze stad na 9/11, koos een islamitische burgemeester; uit het weefsel dat een samenleving is, vormen niet herkomst of religie en godsdienst een dominant patroon, maar de wijze waarop men met verschillen omgaat en wat je ermee doét. Dat hij moslim is, telt niet, hij zwoor de eed gewoon op de Koran en niet op de Bijbel, klaar, een te verwaarlozen gegeven. Rechts en extreem rechts zien daarin natuurlijk een bewijs dat de Islam aan het oprukken is, als een wolf in schaapskleren.

Mamdani bezocht gisteren de herdenking van de slachtoffers van 7 Oktober, waar alle namen van de joodse slachtoffers werden voorgelezen. Er was protest en boegeroep, notabene uit zijn eigen achterban; een grote demonstratie Pro Palestina was vertrokken vanaf City Hall en sommigen liepen door naar Union Square, waar de herdenking was. Deze vinden hem een verrader.

Maar Mamdani laat zien in zijn wijze van handelen, dat elkaar veroordelen en elkaar de maat nemen, een samenleving laat afbrokkelen, het enige wat werkt is empathie; mededogen voor elkaar. Tevoren gaf hij een verklaring, die ook een aansporing is:

Dit is taal vanuit het hart, reikend naar een ieder met pijn, articulerend dat een ieder verlangt naar menselijke waardigheid en vrijheid.

De Palestijnse journalist Plestia Alaqad, die op Insta dagelijks verslag  heeft gedaan van de eerste tijd na 7 October en uiteindelijk Gaza heeft verlaten, vertelt nog eens hoezeer vóór 7 October, Gaza een levende gevangenis was met veel beperkingen en dreiging.

Ja, er was de vreselijke aanslag van Hamas, en ja, er is een genocide gaande in Gaza, het is er beide en aan beide zijden lijden mensen.

Zowel de Rode Lijn achtige demonstraties, die wekelijks op datzelfde Union Square plaatsvindt, waar nu dus de herdenking was van de slachtoffers van Hamas en waar ook Joden meelopen, als de poging in Israël zelf om Joodse en Palestijnse studenten op te leiden, op weg naar een andersoortige toekomst zijn noodzakelijk. 

Ik weet niet of het helpt om met sterke woorden je afschuw te uiten over de aanwezigheid van Hamas steunbetuigingen op de Dam in Amsterdam, zoals de burgemeester dat deed, terwijl de Joodse herdenking op een  geheime plek plaats had gevonden.

‘Je kunt de vrijheid niet beschermen, door de vrijheid te bevriezen’ is de titel van het essay in de krant.

Woorden als ‘verschrikkelijk’ en ‘onsmakelijk’ en tegelijk eigenlijk zeggen dat je machteloos bent omdat er nu eenmaal ‘vrijheid van meningsuiting’ is, helpen niet richting een klimaat van ontdooiing… 

Do the right thing, is het motto van Spike Lee, in de context van segregatie… Alleen woorden en daden van warmte en mededogen, strijdbaar en alert, weven een weefsel waar vrijheid voor een ieder een zichtbaar patroon wordt. Maar de weg daarheen is lang en moeizaam…

Hebban olla vogola

Vandaag is het écht de laatste nazomerdag. Dus voor het laatst mijn ontbijtje in de ochtendzon.

Een beladen dag… 7 Oktober, Hamas, 1200 mensen gedood en daarna meer dan 74.000 Palestijnen gedood in Gaza…

43 van de 47 kibboetsen zijn weer bewoond en ja, ik snap het trauma dat blijft en de wens om weer naar je huis terug te keren. En dan zie je Palestijnen in krakkemikkige tenten, waar de ratten doorheen lopen, alles vernietigd en dan wil ik bést meeleven met Israëlieten, maar ze tegelijkertijd door elkaar schudden; zié je die ellende niet op anderhalve kilometer afstand van jouw herbouwde huis?

Met zo ongeveer mijn fiets in de hand, klaar voor vertrek naar Kranenburg, hoorde ik ‘boem!’ Het bleek dat een vogelkastje naar beneden gedonderd was, de bodem was eruit geslagen, en toen bleek er een nestje in te zitten, met twee dode jonge koolmeesjes, ze hebben nooit kunnen uitvliegen. Ik wist zo snel niet wat ik ermee aanmoest en stopte ze in een plastic bakje. Bij terugkomst nog herkenbaar, maar het is niet zoals sneeuwwitje in haar glazen kist, geen prins komt ze meer wakker maken.

Hoe moet dit voor alle Palestijnen in Gaza? Blijven ze in de hel totdat hun laatste stem verstomt?

Leeft de wereld om hen heen gewoon maar door? … Bevangen in het eigen kleine wereldje, met in Nederland de oliedomme, onverschillige houding van de VVD die elke doorbraak tegenhoudt, omdat ze de rijken wil sparen en ‘links’ tot een vijand heeft gemaakt. In het klein vergelijkbaar met de oogkleppen- houding van Israël; de enige boodschap is: Wij Willen Niet en de Rijken hebben het Recht om Rijk te zijn.

Als individu ben je geheel en al machteloos, je snakt naar doorbraken, zowel op het wereldtoneel als in eigen land.

Er vloog een roodborstje naar binnen. Een moment om deze van dichtbij te zien én het fijne gevoel dat je deze kan redden. O! Even dat zachte warme lijfje van veren in de kom van je handen, loslaten, dág vogeltje, je vliegt het bos weer in, naar je eigen nest, de vrijheid tegemoet…Dát voor iedereen…