Met The Cloisters. City of God

Na de regen wandelde ik door Fort Tyron Park naar The Met Cloisters.

Een soort van speelgoedklooster, waar met allerlei elementen uit oude kloosters vanaf de 12 e eeuw uit Europa: pilaren, de stenen, ornamenten etc een ‘kloostertje’ is gebouwd en het ging in 1938 open voor het publiek. Qua plattegrond en sfeer doet het mij aan franciscaanse kloosters denken. Tuinen met oude middeleeuwse planten en kruiden, gemengd met Amerikaanse vegetatie, door een deskundig team zorgvuldig gecureerd, vormen nu de binnentuinen van de zuilengalerijen-rondgang. In de folder geven ze toe, dat géén bewijs is gevonden dát er in die binnenplaatsen ook werkelijk tuinen waren. Mondeling heb ik van de broeders Kapucijnen vernomen dat dit nooit het geval is, want de rondgang is er voor de stilte en de meditatie, er kunnen wel de doden begraven worden en verder is er hoogstens wat gras. Desondanks fotografeerde ik de dahlia’s als eerbetoon aan broeder Janus

Echte bedrijvigheid, die ook nodig is om een tuin te verzorgen en te laten groeien en bloeien, past dus niet ín het klooster, wel erbuiten, daar is de kloostertuin voor: ter meerdere ere en glorie van God, om je als mens een deel van de schepping te kunnen voelen, zoals dat zo door broeder Janus beleefd werd.

Dingen zijn ook verkleind gebouwd, bijvoorbeeld een vierde van de oorspronkelijke grote. Mij is in het klooster ook uitgelegd hoe het kan dat het zonlicht van die perfecte bogen maakt in de rondgang; daarvoor staan alle pilaren niét in een rechte lijn, maar zijn er mini verschuivingen, om de schaduwen wél recht te krijgen, met perfecte bogen. Hier dus in het geheel niet aanwezig.

Desondanks is het er heel prettig toeven, als ik in NY zou wonen zou dit één van mijn toevluchtsoorden zijn uit de drukte en dynamiek van de stad.

Veel middeleeuwse kunst ook, nooit eerder gezien zo’n peuter Jezus met een appel van wilgenhout, dat houtsnijwerk uit eikenhout, hoe een hand uitgesneden is die in een boek bladert, een vrolijke blozende Maria met kind, een afbeelding van Clara die een palmtak ontvangt van de bisschop met Franciscus naast zich.

Dat nu hier pas de legende van St Hubertus bij mij binnenkomt, middels een beeldhouwwerk uit het begin van de 16e eeuw, het gewei zit in het beeldvignet van park De Hoge Veluwe en er is daar het St Hubertus jachtslot.

Hubertus ging op goede vrijdag niet naar de kerk, maar ging jagen in de bossen en daar ontmoette hij een hert dat een kruis in haar gewei had, Hubertus meteen bekeerd.

  

Het pronkstuk van het museum is de zaal vol tapijten van de grond tot plafond met scènes met een eenhoorn. De Dame met de Eenhoorn in Parijs overrompelde me al op jonge leeftijd; ook door de thematiek, een vrouw en haar band met die eenhoorn. Hier wordt de eenhoorn ook belaagd, maar de tapijten overtreffen die van Parijs door de levensechte menselijke interacties die je ziet, de wijze waarop de dieren daarop reageren, de bloemen en planten, alles met zo’n detaillering; echt práchtig.

Daarna wandelde ik dezelfde weg weer terug.

Na mijn favoriete maaltje

weer naar de film.

Alle acteurs komen werkelijk uit de slums van Rio de Janeiro, er is maar één professionele acteur. Over de vriendschap van twee jongens waar de ene drugskoning wordt en de andere fotograaf.

Harlem Day

Burgemeester Mamdani  noemt New York a city of immigrants, maar dat geldt niet voor de zwarte inwoners, wier voorouders via de slavernij hier zijn beland. Voor alle anderen geldt het verhaal dat voorouders vrijwillig hier naar toe zijn gegaan in de hoop op een beter leven en dat dit vaak min of meer gelukt is; dít optimisme en streven naar vooruitgang zit in de genen.

De zwarten kennen echter een geschiedenis vol pijn en onderdrukking en vernedering en velen ervan wonen in Harlem. A city within a city, zag ik op een T-shirt staan en mijn eigen ervaring met de train van vorige maand, bevestigt dit. Ik zat in de Bronx en de metrolijn gaat door Harlem heen. Het was er meestal zwart van de mensen, op weg naar huis of naar Downtown Manhattan. Vlak voor 110 street naar boven, stapten de écht witten uit en zat er nauwelijks nog een wit mens of andersoortig in de train. 

Nú beweeg ik me met een andere lijn door New York, en nu is het beeld weer altijd gemengd, met die meer dan honderd of zelfs 150 (?) nationaliteiten en daartussen natuurlijk ook zwarten.

Het was Harlem Day, de afsluiting van Harlem Week, waar Harlem zichzelf in het zonnetje en in the picture plaatst. 135 street was afgezet met aan weerszijden kraampjes en drie podia. De opdrukken op de T-shirts en de organisaties die zich presenteren wijzen er steeds weer op dat Black, mooi is, ertoe doet, verwijzingen naar de vele rolmodellen die er zijn, oproep om vol te houden en door te zetten.

Ik was er in het begin, toen het nog niet zo druk was; gedurende de loop van de middag stroomde het vol. 

Een stad in een stad; de MalcolmX boulevard met veel kerken en grote gebouwen, terwijl de zijstraten brownstones hadden met aan weerszijde bomen.

Ik sprak met deze vrouw: Who is Joseph Gabriel?, vroeg ik. That is my father! Het bleek dat ze drie jaar geleden deze stichting had opgericht om de geest van haar vader voor te zetten, die altijd gericht was op educatie en het zó belangrijk vond dat kinderen lazen en hun eigen geschiedenis leerden kennen. Zelf gaf ze al 25 jaar les, in haar vrije tijd ging ze de hort op om zijn visie uit te dragen. Everyone has a mission in life, this is mine, zei ze. Samen met haar zus, die achter haar zat.

Er was ook een Children Village, waar ik de eindtoespraak hoorde van een oudere vrouw, die ook de nadruk  erop legde, hoe belangrijk het is om elkaar affirmerende verhalen te vertellen.

Rassenonderdrukking, waardoor je geneigd raakt om jezelf minderwaardig te voelen , is iets wat je meetorst, dacht ik, en wordt door de generaties heen tóch aan elkaar overgedragen…daar los van komen, vraagt energie en gerichte aandacht.

Zandkastelen, exotische dieren, Celebrate Brooklyn

Een zandkastelen wedstrijd.

Vlak voor mijn neus trok hij de reuzeslangen uit zijn wagentje; je kunt met één van zijn dieren op de foto gaan.

In de metro kon ik het niet nalaten deze zó verschillende mensen op de foto te zetten; de twee meisjes hadden het geloof ik door, ik zag dat ze erna mij vanuit een uithoek bekeken.

In Prospect Park waren er meerdere grote groepen, ze leken onafhankelijk van elkaar en toch ook bij elkaar te horen.

Ik kwam er voor BRIC  Celebrate  Brooklyn; drie maanden lang een gevarieerd programma, het eerste jaar dat ik hier was, in Juni was ik er héél vaak, zo’n interessant aanbod, met een duidelijk linkse kleur en een missie. Het heeft ook de sfeer dat alle buurtbewoners sowieso altijd komen kijken. Dit jaar is het programma veel minder uitgebreid. 

Ik lag aanvankelijk onder een grote eik; zoals mijn boom in het bos vanuit de hangmat, alleen was deze veel groter en ouder.

Er waren nu drie optredens onder de noemer Americana Night, alle drie erg verschillend, maar volgens de organisatie dus écht Amerikaans.

Er zijn ook doventolken, wat ik intrigerend vind, ik snap dat je niemand wilt buitensluiten, maar hoe tolk je muziek?… Alleen als artiesten spreken, ziet het er accuraat uit, soms ook als er tekst bij liedjes is. Bij het pure instrumentale zag ik de ene tolk ook niks doen, maar deze tolk maakte ook dan allerlei gebaren en expressie.

Coney Island geschiedenis

Coney Island is bij aankomst uit het station een kleurige wereld vol spel en plezier.

Terwijl het vroeger een echt eiland was.

Eén totaal ander plekje, waar de geschiedenis van Coney Island wordt bewaard : Coney Island History Project, er blijkt een uitgebreide website te zijn.

Alles over het Wonderwheel

De Kermis roept bij mij van jongsaf aan, ook melancholie op, het circus doet dat ook een beetje. Dat er achter de schermen van het amusement en vrolijkheid, gewone mensen leven en de zwaartekracht ook aan hen trekt.

Dus deze fotograaf past hier.

Er was ook wat werk van andere kunstenaars. 

De glazen deur tussen binnen en buiten.

Kerk, stadsparken, theater, uitzichten

 In de buurtkerk was iets van een sociale bijeenkomst aan de gang, ik zag ouderen en gehandicapten.

Het park nabij, vlak achter de George Washington brug, heeft de omvang van een stadspark zoals het Kronenburgerpark in mijn stad. Het ligt een beetje in een kom, zodat het geluid van de straat nauwelijks te horen is, het heeft heel grote en oude Gingko’s Biloba’s

Er hing een vredige sfeer en alles was aanwezig wat je je voorstelt bij een Park; gemengd publiek,  spelende kinderen en hier geen nanny’s, een vrouw gaf haar kind de borst, een oude vrouw voedde de duiven, de ijscoman liep rond, kleuters leerden er een dans, lezende mensen, keuvelende en er was een man die rondjes maakte met de kinderwagen, de tweede keer dat ik hem zag, terwijl ik opkeek vanaf mijn bankje dacht ik: nee, dat kan niet, dit heb ik net al eerder gezien, was het een deja vu? Ja, letterlijk dus, zo bleek.

Er waren meerdere vaders met een kind, voetballend, met een waterpistool.

Vanaf het park met de metro naar Williamburg in Brooklyn; winkelstraten vol boetiekjes, café’s, tweedehandse kleding, alternatieve spulletjes.

Een boekhandel vol Lhbtq+ en feministische en kunstboeken. Ik keek lang in eentje van Louis Fratino, zag werk dat ik niet kende.

Daarna richting de rivier, ik zag voor het eerst weer orthodoxe Joden, het hangt er maar net vanaf waar je in NY je bevindt; het eerste jaar dat ik hier kwam, zag ik ze dagelijks.

Helemaal oké, dat er hier een park is waar de herinnering levend wordt gehouden van een vooraanstaande activist, het mag in Amerika steeds slechter gaan met transgender-etc rechten, in de staat New York is men beschermd.

Dominopark was mijn doel

Geweldig goed gedaan; de combinatie van oude industriële elementen en het park, hijskranen bewaard, een oude bovenrail, de voorkant van de oude suikerfabriek.

Er was daar een theater preview van Dom Juan van Molière; de oprichter van Molière in the Park, heette iedereen welkom en sprak haar overtuiging uit, dat theater mensen empathisch maakt. Ook zonder kostuums en decor, met de teksten voor hun neus, de acteurs waren nu tien dagen aan het oefenen, kwam het wel binnen bij me. Het was een aparte mengeling van een komedie en serieusheid. Sommige dialogen heb ik als het ware letterlijk wel eens zo meegemaakt en ook enkele monologen over hypocrisie en de wonderlijke mooie wereld, klonken bekend. 

Nog even nagenieten op een ligstoel op deze zwoele zomeravond, vol flanerende mensen, het park sluit om 11 pm, ik had er nog wel langer willen blijven, maar nu dus met de Subway terug naar mijn piepkleine kamertje.

Wél met een geweldig uitzicht, vanochtend werd ik wakker van het ochtendlicht.