Ik heb de ineengevouwen omhulsels van kartonnen dozen, waarin mijn laatste artikelen via de pakketbezorging hier arriveerden, waaronder een nieuw vloerkleedje, onder de andere oudere kleden gelegd. Toen ik hier kwam wonen, alweer vijf jaar geleden, herinner ik mij van de eerste winter, dat de kou door de vloer naar boven kwam. Natuurlijk!, dacht ik, het is zoals bij kamperen: het grondmatje waarop je ligt is er ook, naast zachtheid verzorgen voor je lichaam, om de kou van de aarde weg te houden.
Sindsdien bestaat de grond waarop ik woon uit heel veel laagjes, oude en nieuwe; ik haal het oude niet weg, maar voeg er iets anders aan toe. Mijn nieuwste aanwinst zijn drie tulpen die in den ronde bewegen.
Laagjes op laagjes: ik pas het ook toe in mijn kleding, zo kun je jouw eigen temperatuur regelen en ook de muren van mijn boshuisje zijn ondertussen bekleed met én karton én kleden; heel behagelijk, als in een verwesterde yurt.
Ik kan niet ontkennen dat ik dit principe, van ‘gelaagd’ zijn, eigenlijk op alle levensgebieden toepas. Ik ben slecht in dingen definitief weggooien of er afscheid van nemen, ik dénk dat de werkelijkheid gelaagd is en heel meerduidig, ik gelóóf dat er vele wegen zijn die het mensen mogelijk maakt om iets te ervaren van wat in sommige tradities ‘God’ wordt genoemd. Je hoeft niet aan dat woord en je kunt de Bijbel enzo ook lezen als spannende en boeiende lectuur, als je maar niet denkt dat dit de meest verlichte en beste uitgangspositie is. Evenzo geldt dit voor alle gelovigen: Denk niet dat jouw wijze beter is en meer waarheid bevat, waardoor je al dan niet stiekem, je jezelf eigenlijk superieur aan anderen acht.
…
Ach…de werkelijkheid is gelaagd en hoe meer je deze toelaat, ontstaat er ruimte voor andere wijzen van zijn en kun je die ook toelaten en daarmee willen leven.
De liefde beoefenen, is dat wellicht.
In de praktijk ontdek ik steeds meer dat je dat niet alleen kan; er is onderlinge afhankelijkheid. Wanneer het mij niet lukt dan troost ik me met de gedachte dat alles in proces is en in beweging; zoals die dansende tulpen op mijn nieuwe kleedje.
Op het einde van de dag besloot ik toch maar naar de documentaire van Zembla te kijken op YouTube over neonazistische groepen. Eng, hoe ik zélf na een half uur al wat gewend was geraakt aan de aanvankelijk heel schokkende beelden van mannen die kooigevechten houden in tenten of in een dart-lokaal, die Heil Hitler! roepen met uitgestoken arm, die bij brandend vuur in het het bos de verjaardag van Hitler vieren. Er blijken hele, aan de oppervlakte, ‘gewone’ mensen mee te doen: een docent wiskunde, een HBO verpleegkundige, een GGZ psychiater, een tandarts. Uit zorg-beroepen dus en het onderwijs, plekken in de samenleving waar je je veilig waant. Ze nemen hun vrouw en kind mee naar deze gevechten, die er vooral toe dienen om geweld en agressie tot de dingen van alledag te laten lijken; als onvermijdelijk, wil je iets van je eigen idealen waar maken.
Ineens is een ludieke actie bij de klimaattop, waar de zon vecht tegen fossiele energie ook een beetje luguber…Hoezeer is agressie en daarmee alleen het eigen perspectief en gelijk in ere houden, niet overal een afbrokkelende en chaos gevende energie? Is dat in milde vorm niet evenzeer aanwezig bij Jesse Klaver en zijn high-five met glimmende ogen omtrent de miljoenairsbelasting en bij Yisilgöz en haar partij, die alvorens het kabinet in actie kwam, meteen, terwijl ze al vicepremier is, billboards plaatst over haar overwinning? …
Wanneer er niet iets van kalmte en zelfreflectie en een perceptie die wijdser is dan het eigen belang, ook wel Landsbelang geheten, gaat groeien, dan … somber, somber, somber.
Dit was de hartversterker, eerder op de dag. In deze ruimte komen waarover gezongen wordt…Wat zou Nederland dan een prachtig land kunnen worden, in no time!
Mij doet het goed, om al die verschillende mensen, die diversiteit te zien en te weten dat elk uit een eigen cultuur komt, met een eigen achtergrond en geschiedenis en ze op dat moment elkaar vinden in het samen zingen. Ja, dit is dus New York: elk ritje in de Subway gaf me datzelfde gevoel. Wees wie je bent, nee we zijn niet dezelfde, leven en laten leven, en tezamen zijn wij deze stad.
Heel even scrollen op Insta levert dit op: Er zijn New Yorkers die zich nu verheugen dat de grootste kerstboom van de wereld weer is gearriveerd, of over de nieuwe lichtshow in Bronx Zoo. De blauwe nijlpaard uit een kinderverhaal die in 1931 sneuvelde in de Thanks Giving Parade is terug, als eerste te zien in de feestelijke onthulling van de etalages bij Macy, het grootste warenhuis van de wereld. Er is een nieuwe skatebaan ontdekt bij een stukje ingang, naar beneden de tunnel in, naar de metro. Er is een alternatieve triomfboog in Washington Square Park onthuld met vrouwen daarop die een emanciperende impact hebben gemaakt en ja, er wordt in de metro gelezen, evenzeer als dat er velen op hun mobieltje bezig zijn, met elkaar praten of voor zich uit kijken… En dit alles zou je op één dag kunnen meebeleven omdat de Subway je razendsnel naar alle delen van NY brengt.
Opbouwende energie, het vermogen om boven jezelf uit te stijgen, in gezamenlijkheid; het kan wél.
Ik fietste tussen twee regenbuien door (dacht ik, maar op de terugweg werd ik er toch door overvallen), naar een verassingspakket van TooGoodToGo; wat is de weg erheen toch een plaatje, dat ik dit allemaal zo dichtbij mij heb!
Ja, en dan ben ik verheugd, dat ik er grootmoeders gehaktballen in vind, want nu eet ik dit vlees zonder het zélf gekocht te hebben; dat is een van mijn ‘leefregels’ om toch een beetje bewuster met vleesconsumptie om te gaan. Want rationeel vind ik de hele vleesindustrie volstrekt verwerpelijk, maar O! mijn (onder)buik roept heel iets anders. Het maakt mij ook wel nederig rondom andersoortige onderbuikgevoelens die mensen naar extreem rechts brengt: In dat geval wint mijn ratio het met gemak, maar voor velen is die weg niet zomaar begaanbaar; wellicht is hun emotionele huishouding veel sterker ontwikkeld dan de mogelijkheid tot een rustige analyse.
Ik blader met veel voldoening in een boek dat ik zelf vergeten was, maar door dit blog weer in mijn herinnering werd gebracht; ik beschreef het in een blogje uit 2015 en het gaat over de grote wandschilderingen in gebouwen in New York. Wat toen een wens was, is werkelijkheid geworden; zeker meer dan de helft, heb ik nu in het echt gezien.
Ik verwonder mij over het ook, in zekere zin, tijdloze van mijn eigen rare brein: Dit boek van Will Eisner; The contract with God, heb ik dus al in 2012 aangeschaft en toen al wist ik over graphic novels, maar dat werd pas een serieus onderzoeksproject in de covidtijd…En pas dit jaar was ik zelf een maand in de Bronx en waardeer nu veel tekeningen extra; zoals de skyline van Manhattan die ik ook zag vanuit het raam van mijn kamer. De Bronx was héél lang het armste stadsdeel van New York, en die keken dan dus ook allemaal naar dat gebied aan de andere kant van de regenboog, waar wellicht een pot goud gevonden kon worden; The City: Manhattan.
Zo zat het leven van de stad New York, alsof ik mezelf daarmee geïnjecteerd heb, al in mij voordat ik er zelf was geweest. Als met ‘shotjes’ heb ik mezelf wellicht verslaafd gemaakt.
Ik woon met veel plezier in het bos maar wordt onrustig als ik niet dagelijks even kijk wat er in New York speelt en wat ik gedaan zou hebben, als ik er was. Hooked?
Regen en wind tikt en loeit rondom; het heeft iets knus om dit in mijn boshuisje mee te maken, zo héél anders dan in een stenen huis in de stad, waar zo’n weer buiten je ook een beetje een gevangen gevoel geeft; hier ben je meer een deel van de elementen. Gisteren in het uurtje dat de zon doorbrak, te voet twee pakjes bij de receptie opgehaald. Het ene een echt herst-en winterattribuut, een elektrische omslagdeken, en twee nieuwe fietstassen, dezelfde als de oude, die na vijf jaar niet meer te repareren waren met duc-tape bij loszittende naden, ze zijn nu rood gekleurd.
Na de persconferentie van de doorstart van het kabinet, hoera!, ga ik op zoek naar RAYE, die een record aantal Grammy nominaties heeft, volgens het journaal. Ik vind een Britse vrouw met muziek waarin allerlei stromingen aanwezig zijn, poppy en jazzy, soul en klassiekerig; en ik noem deze algemene termen omdat ik al die andere differentiaties niet ken. Hoe erg je toch alleen maar in je eigen bubbel leeft, want ik had nog nooit van haar gehoord.
Het is bemoedigend om te zien hoeveel levenskracht er in jonge generaties zit, die allemaal helemaal niks meer hebben met een traditionele God of vormen van religie, maar waar de ervaring van transcendentie, het kunnen uitstijgen boven je eigen ego, wel àlles doordesemd. Het nieuwe vind ik, dat dit tegelijkertijd gepaard gaat met een sterk zelf-besef; dat je zélf de moeite waard bent en daarbij door jou heen, je opgenomen wordt in iets groters; een stroom van Leven.
Op een heel andere wijze zie ik dit ook bij Lucas Rijneveld. Ik heb deze video al vier keer bekeken; hoe in nog geen zeven minuten er hele universums opengaan en worden aangetikt…Het bla-bla-bla van de ‘grote-mensen-wereld’ is futiel; er is zóveel te zeggen als je bewust bij jezelf blijft.
Ook vandaag met al dat natte weer buiten, ga ik weer wonen in werelden binnen.
Sinds ik in mijn boshuisje woon, loop ik met een zekere regelmaat langs de schilderijen van Van Gogh en weet dan dat er altijd wel weer eentje is die mij extra raakt. Door de insteek van deze tentoonstelling in Kröller Müller zag ik duidelijker waarom; Vincent van Gogh was eerst van plan om predikant te worden, daarna pas kwam zijn roeping voor het kunstenaarschap. Onder al zijn werk zit dus een existentiële laag, ofwel het is de motor: Het gaat over geloof, hoop en liefde die hij vond in de natuur en de mensen om hem heen.
Alles is dus geladen met emotionaliteit, in de hele waaier en het spectrum van hoop en wanhoop, donker en licht… Ik wist niet dat hij het liefst een gezin met kinderen had gehad, maar veel troost en voldoening haalde uit de mensen om hem heen, die hij ook vereeuwigde.
Twee kinderen moesten van moeders gaan staan bij een schilderij waarover hij zelf schreef dat deze voor hem een grote harmonie uitbeeldt. Ik dacht bij een schilderij van louter gras en wat bloemetjes ineens aan het grünen van Hidergard van Bingen:
Ik vertelde M dat ik een keertje héél erg geraakt werd door het portret van een vrouw en zelf helemaal niet begreep waarom. Ze zei: ik begrijp het wel…jij kunt ook zo kijken als die vrouw, die blik…verstild en in jezelf gekeerd…vlak voordat je dan iets zegt.
We wandelden door de beeldentuin; het was een ideale dag voor binnen in een museum, desalniettemin gaf de wat nevelige herftskou ook wel een eigen sfeer.
Het is leuk om met mijn oude studiegenoten door mijn eigen omgeving te wandelen.
De gesprekken gingen, zoals te doen gebruikelijk, alle kanten op. Ik leerde een nieuw woord: ‘Levenstestament’. En ik heb mij altijd verre gehouden van geldzaken, maar geld dat naar je toegekomen is, kan na mijn dood toch voor ellende zorgen, als ik mijn wil daaromtrent niet in de kluis van een notaris bewaar. Ook ik moet eraan, dat het niet verstandig is om te vertrouwen op de welwillendheid van anderen…
Eentje was door de griep geveld, maar werd via de groepsapp regelmatig op de hoogte gehouden.
Nou, vandaag gaan we het meemaken; of de VVD het kabinet laat vallen omdat zij te beroerd zijn om in te gaan op de snak in het land naar een breedgedragen stabiel beleid. Bontenbal en Klaver en D’66 en Volt; ze doen me denken aan Sjors en Sjimmie die allemaal niet op avontuur mogen gaan omdat er een personage dit tegenhoudt, in naam van de economie van de allerrijksten; de rest mag sneuvelen. Ik denk aan de stier die in het begin van Wallstreet in NY staat, waar alle toeristen in een rij staan om de ballen vasttepakken, voor geluk. Niemand hoeft een weldenkend mens uit te leggen, dat je dan in een sprookje gelooft.
Het lied in Even tot Hier, met Floor Jansen als een kreten slakende Dilan Yisilgöz, terwijl de twee jongens Bontebal en Jetten haar tot redelijkheid en samenwerking willen manen, is zo raak. En nu hebben ze zich uit haar ban weggetrokken, in een open huwelijk en tja, dan kun je weten dat er onverwachte wendingen kunnen volgen. Mij lijkt het de arrogantie van de VVD, al zo lang aan de macht, die iets dacht van; ga maar wat buiten spelen jongens, stoom afblazen , het lukt jullie toch niet. Zoals de waard is vertrouwt zij haar gasten; gespeend van elke constructiviteit en te blind zijn om het concept ‘over je eigen schaduw heenspringen’ te kunnen zien, laat staan te begrijpen.
Ik dans al een paar dagen op What if I told you. Lekkere beat en energie in mijn Silent Disco. Ook twee jongens met een prima samenwerking.