Binnenkamers. Backwoods Barbie

 

Het was waarschijnlijk de beste dag om binnenkamers te zijn, gezien het weer in NYC; heftige regen en een koufront.

Het was dus ook aangenaam knus om het weer langs te zien komen over de rivier; van heftige windvlagen, harde regen, helemaal geen zicht meer hebben, en dan was er weer wat te zien; kort.

Eigenlijk is binnenkamers zijn, een positie die altijd aanwezig is; je kijkt vanuit je eigen hersenpan de wereld in en daar gebeurt voortdurend van alles, alles is altijd in beweging.

Richting de avond klaarde het wat op.

Zo is het in het leven meestal niet…wanneer de avond valt; wanneer je ouder wordt, komen de gebreken en kun je er niet meer vanuit gaan, zoals in je jonge jaren, dat alles vanzelf hersteld, dat een ziekte of een gebrek wel weer over gaat, dat het weer zal opklaren. Nu denk en dacht ik dit wél over mijn buikgriepverschijnselen, het was slappe hap en overdag kwam elke slok water, een soepje en een soepstengel er zó weer uit en veroorzaakte buikkrampen. Maar zie: toen het donker was vanuit het raam nam ik weer een kopje soep en een aantal soepstengels, na een kwartier kwam de eerste kramp, na een uur weer wat, en vlak voor het slapen gaan ook weer, maar niks liep er zomaar weer uit. Dus wellicht is dit wel een voorbijgaand verschijnsel, zoals het weer.

Ondertussen was ik de hele dag ook een beetje in Dolly Parton sferen; ik bekeek interviews van haar en naar reacties over haar overlijden én zag dat ook New York zich geroerd had. Iemand heeft clandestien bij het metrostation Fulton Street, ook de halte naar het 9/11 Memorial, waar ik nu ook regelmatig in en uitstap, deze veranderd in Dolly Parton Street, misschien zie ik het nog in het echt, maar het station heeft heel veel uitgangen dus misschien mis ik het. Ook de Empire State Building kleurde gisteren in flikkerend roze.

Zij richtte in de Smokey Mountains, Tennessee, waar ze vandaan komt, een park op en noemde het Dollywood, het heeft de hele regio een uplift gegeven en zorgt voor veel werkgelegenheid. Ze helpt de kinderen van het personeel aan educatie en collegegeld, ze heeft The Imagination Library, waar kinderen, niet alleen in Amerika, maar ook o.a. Canada en Australië , drie keer in het jaar een boek naar hen toegestuurd krijgen van The Booklady, om die aan het lezen te krijgen en te houden, haar eigen vader kon niet lezen, maar had een zeer scherp verstand en een enorme mensenkennis. Ze was de vierde in een gezin met twaalf kinderen, zes broers, zes zussen, iedereen van haar moeders kant was zeer muzikaal en thuis en in de gemeenschap eromheen, waaronder de kerk, zongen ze met zijn allen en maakten muziek.

Ze is haar wortels altijd trouw gebleven. Als kind al wilde ze graag shinen, een ster zijn en al heel vroeg ontdekte ze dat ze met zelfgemaakte liedjes aandacht kreeg en daar bloeide ze van op.

Al vroeg maakte ze zich mooi, met houtskool van oude afgebrande lucifers als oogschaduw, bessensap voor het rood op haar wangen. In het dorp was er een vrouw, altijd in kleurige kleding, pruiken, waarschijnlijk een hoer, haar moeder zei: ze is trash, en Dolly nam zich voor om later ook trash te zijn.

Ze heeft één liedje geschreven, waarin ze verwoordt wie ze is en wie ze wil zijn. Van buiten als een Barbiepop, altijd in kleurige en opvallende kleding, dol op vlinders, maar vergis je niet in de inhoud…

Wat mij ook opviel, was haar vanzelfsprekend geloof in God. Ze had op een dag ook altijd even de tijd nodig, om bij ‘die daarboven’ te checken of ze wel op de goede weg zat.

De hele wereld ervaart van wel, zelfs President Trump doet de vlag halfstok; 3000 liedjes laat ze na, een pretpark, een bibliotheek en bij iedereen blijft de herinnering aan een een warm, gul, lief persoon, die de wereld echt een beetje mooier maakte en er sterk in geloofde dat iedereen op aarde mag schitteren.

Een boek, twee soepstengels, strand

Mijn dag bestond uit één boek en twee soepstengels.

Het was op Brighton Beach; in de weersvoorspelling zal er de rest van de week ook regen zijn, dus dit is waarschijnlijk mijn laatste stranddag.

Het was niet druk en toen er een wat koudere wind opstak, betrapte ik mezelf erop, liever dik ingepakt te zijn met veel kleren aan, dan alleen een bikini.

Dus uiteindelijk deed ik ook alles aan wat kon.

Dit is de eindscene van een vrouw die kraaiend het water uitkwam, uitgebreid de hond knuffelde en uitdaagde om met haar te spelen, en daarna doorliep. Ze had in het geheel geen oog voor de man die de hond aan de lijn had, ik zie de verbazing in zijn houding.

Nou…ik heb weer op een verkeerde knop gedrukt en krijg nu deze lay-out. Zo heb ik waarschijnlijk ook iets verkeerds gegeten. Ik ging uiteindelijk verder van het strand liggen, in de luwte, met minder wind dan pal aan zee en constateerde dat ik ook wat rillerig was…Dus buikgriep-achtige verschijnselen; elk slokje water voelde ik in mijn maag, de twee soepstengels waren meer dan genoeg voor deze dag.

Ik wandelde nog langs de verschillende fruitkramen, op zoek naar ‘gezond fruit’, maar moest er tegelijk niet aan denken om het werkelijk op te gaan eten, dus uiteindelijk kocht ik niks.

Ik ga maar eventjes vasten en vandaag mij ook heel rustig houden op mijn kamertje, het dondert ook, regen op komst.

Er waren weer prachtig gekleurde luchten toen de train nog bovengronds was, ha! , mooi moment om de Brooklyn Bridge in een filmpje te zetten, al vaker gedacht, dit te willen doen. De train ging ondergronds, wat zou er van over zijn? Nou niks dus, de avond was definitief aangebroken.Toch maar het filmpje gemaakt, ik zat er immers al klaar voor, bij het raam.

Ja, het regent, nu.

Wijds NY. Dirty Dancing

 Vanuit de metro; zo ver weg ligt Manhattan.

Ik ging nog een keer naar Rockeway Beach omdat ik vanuit de train had gezien dat er ook directe toegang is naar zee, zonder bebouwing; er bleek een brede boulevard te zijn langs de hele kust.

Ik was eerst op een stuk strand, waar er meer strandwachters waren dan mensen, dat ligt niet lekker;  het stukje is nét open, begreep ik van een man op een fiets, toen ik weer op de boulevard was. Er zwemmen ook dolfijnen langs de kust, maar nu niet, want het was eb.

Het is geen sandpiper, maar déze, die ik gisteren en ook nu weer zag. Men doet over de gehele lengte aan natuurbehoud, sommige stukken zijn niet toegankelijk en men is er duinenlandschap aan het maken.

Het is vooral bijzonder, omdat ik zoveel wijdheid niet had verwacht in New York.

S’avonds naar Dirty Dancing.

Leuk, ik kon de film uit1987 nog evenveel waarderen als vroeger, het ‘dirty’ is weliswaar wel geheel verdwenen, indertijd werd er gewaagd, erotiserend gedanst, nu is het gewone middelmaat.

Het publiek doet mij elke keer weer glimlachen; meebewegen en applaus als de hoofdpersonen de juiste dingen doen en bij de lift.

PS

Dolly Parton is overleden, velen van all walks of life zijn geraakt. 

Ik ken haar vanaf de middelbare school; mijn favoriete liedje was

Coat Of Many Colours, hier voor het eerst ten gehore gebracht, het was Januari 1970.

PS2

Ik blijk eerder over haar geblogd te hebben, in Januari 2008 noteer ik zelfs dat, als ik mocht kiezen wie ik zou zijn in een volgend leven, het Dolly is; héél grappig!

Rockaway Beach. King Creole

 Het eerste herfstblaadje van het jaar.

Eén van de oproepen om orgaandonor te worden. Van mij mogen ‘ze’ ook alles hebben, ‘gooi mij maar in de klikobak’, heb ik al vaker herhaald, vrijwilliger R uit het wijkcentrum citerend. Veel daarvan zal daar vast in belanden, want hoe ouder je wordt, hoe minder bruikbaar je bent.

Ik was ineens  in een Caribische eilandsfeer; met veel kerkjes vlakbij elkaar en info hoe je aan legale hasj kon komen.

De opmaat naar Rockaway Beach was al vanaf de train waarneembaar: veel losstaande houten huizen, sommigen op palen, met veranda’s en bootjes in het water en kleine strandjes her en der, de skyline van Manhattan héél in de verte; dit is een waterrijk gebied.

Er hing een lome en zonnige sfeer.

Dichtbij de zee, ook kleine huisjes; ja daar zou ik ook wel willen kunnen wonen! 

En toen was daar de zee; lekker leeg en ruim.

Schelpen en stenen gevonden 

Drie sandpipers in de branding, 

die ik ook weer op de terugweg zag.

Pizza, voordat de film begint.

Het was King Creole met Elvis Presley, dat deze film uit mijn geboortejaar komt, zó oud al… zijn zwoele stem en wegsmelt-uiterlijk, paste wel bij de sfeer van de dag.

iPad (en ik) zwervend

 Zó was de lucht aan de East River bij zonsondergang. Het Vrijheidsbeeld leek in een gigantische ruime wereld te staan: de wolken achter haar werden als een bergketen en het verkleurend licht daaronder werd als een zee die van heel licht oranje kleurde naar intens oranje-rood; het beeld leek te zweven en naar alle kanten vrijheid uit te stralen, terwijl alles eromheen in toverbal kleuren in beweging was, roze, paars, oranje…enzovoort. Het zicht op Manhattan, al die wolkenkrabbers, leek dichtgeklapt en in elkaar gevouwen; dat achter dit front zoveel leven is, groots en intiem tegelijk, dat ik weet hoe het is om daar te zijn… Tevoren waren de wolkenkrabbers aan één zijkant ook belicht door die ondergaande zon en kleurden ook de gebouwen in schakeringen van blauw en spiegelgroen en The Empire State Building in de verte op rechts was kort felroze.

Ondertussen zat ik daar met letterlijk lege handen. Ik had mijn iPad in de wc achtergelaten, kwam erachter toen ik een foto wilde maken van het Vrijheidsbeeld in dat nieuwe licht, liep snel terug, het lag er niet meer…Géén eerlijke vinder dus, maar op het einde van de avond toen het geheel donker was en er een koude wind opstak dacht ik: misschien is de iPad er toch terug gelegd, want wat moet je met zo’n vergrendeld ding? Beetje onzinnige gedachte, dacht ik tegelijkertijd, maar ik ging toch kijken. En daar lag het in een hoekje bij de wastafel, misschien lag het daar eerder ook al, heb ik de IPad zelf getransporteerd van wc naar wastafel.

Hé, gelukkig, terug!, uit puur plezier maakte ik foto’s van de feestelijke tuin met lichtjes naast de Brooklyn Bridge.

Ik weet ook wel hoe ik IPad bijna verloren heb; ik was op de Brooklyn Flea Market en had er aankopen gedaan, dus ik had een extra tas in mijn handen, waar anders alleen de iPad is, dus het geheugen van mijn lichaam is dan verstoord; het heeft iets vast, maar niét iPad.

Een jaar later, kocht ik nu wél magneetjes die op casino-fiches zijn geplakt, in elkaar geknutseld in Manhattan, want ergens in de winter in mijn boshuisje kwamen ze ineens weer binnen; dié had ik wel moeten kopen. Maar de grotere tas werd veroorzaakt door een pagina uit de Rolling Stones uit 1996.

Zo’n pure foto van Patti Smith met Robert Mapplethorpe, ‘Just Kids’, terwijl zij in het interview praat over haar overleden man Fred en dat zij New York ook miste terwijl zij met hem een toptijd beleefde en ze in goedkope motels aan zee woonden, al reizend door Amerika; I’ve always found New York City extremely warm and loving.

Leuk souveniertje.

Op de terugweg in de metro, weer zo’n typisch NewYorkaans tafereeltje; de ene met een tas die Palestina steunt, de andere leest intens en ontroerd, gezien zijn gelaatsuitdrukkingen, in Maurice, ik weet dat het gaat over een homoseksuele vriendschap. Boven hen het motto waar MTA haar reizigers mee aanspreekt.

Forest Hills. Open Streets

 De loopbrug vanuit mijn raam, blijkt een vredelievende boodschap te hebben, de zomerbloemen doen het goed in de diverse bloembakken, een jonge Elton John in de metro.

Ik ging naar Forest Hills, een groene wijk in Queens, op zoek naar een specifieke buurt, die Forest Hills Gardens, bleek te heten en kwam tevoren per ongeluk -expres in een andere buurt vol villa’s, waar er de trent was om een sjieke luifel boven je voordeur te hebben.

Het grenst met de snelweg die je overbrugt, ook aan Corona Park en Flushing Meadows, de groengebieden van Queens, ook in deze buurt de bouwstijl van die specifieke buurt.

Die bleek aan de overkant van de grote weg te liggen, ik was vanuit de metro precies de andere kant opgegaan, nu zag ik een oude bioscoop en weer wat gebouwen in Tudor-stijl.

En toen belandde ik dus in Forest Green Gardens, de eerste tuinwijk in de wereld, ontworpen in het begin van de 19e eeuw, voor de rust en de ruimte, een oase in de stad.

Je zult er maar wonen, dat is boffen, ik waande me ook even in Europa. Voor de bewoners is het zoals voor degenen in de Begijnhofjes in Amsterdam; overal bordjes dat je voor de privacy, alsjeblieft niet te lang wil stilstaan op straat en het park-pleintje midden in de wijk was er ook exclusief voor de bewoners.

Ik bleek via de ‘achterkant’ hier beland te zijn, want voor bleek er een stationnetje en poorten waar je onderdoor liep; de entree.

Er was een popconcert in het oude stadium, hiervoor verbouwd, alternatieve types stroomden binnen, maar bogen direct af, dus die kwamen niet in de woongebieden.

Daarna ging ik naar een blockparty in Astoria, een andere wijk in Queens, dit bleek een onderdeel te zijn van een gemeentelijk iniatief, dat ik zonder dat ik het toen wist, al eerder heb meegemaakt in een andere buurt; elk weekend is de straat afgesloten.

Er was gratis eten; de rij was eerst onafzienbaar, dus ik besloot dat niet mee te gaan maken, maar later was de rij korter en deed ik toch mee; eerst haalde ik er een halve gebarbecuede hotdog en daarna een half broodje belegd met iets vegetarisch met kaas. (Ja, ik betrap mezelf erop dat het niet mijn eerste keuze was)

Er was ook een Tent rondom Ghostbusters, een serieuze hobby zo leek het, en er was muziek van een rockbandje en de avond werd afgesloten met een melige film, Mac and Me,  een soort van tegelijkertijd ode en spot naar E.T.

Op het einde krijgt de familie E.T , het Amerikaans staatsburgerschap en rijden aangekleed en wel met een auto uit het beeld.