Zoek een mens

 Dharavi: de grootste ‘sloppenwijk’ van de wereld, waar één miljoen mensen leven. Indrukwekkend. Zovéél bedrijvigheid overal en zó sterk kunnen ervaren dat individualiteit en ruimte voor hen een definitief andere betekenis heeft. 

De leren riem

Nou ja! Dit is weer echt zo’n Indiase ervaring. Ik kom terug bij mijn gastvrouw I. en ze vraagt of ik nog naar leer gekeken heb, een specialiteit in Dharavi. Ik was zelf  niet van plan om iets te kopen, op onze leeftijd wil je van spullen af, hadden we in de ochtend al uitgewisseld. Totdat ik vlakbij de grootste Leathershop zou moeten zijn op loopafstand van vier minuten.Toch nog wel leuk om mee te maken, en bedacht ter plekke ook een reden.

Ooit kreeg ik van een heel aardige man in het  wijkcentrum, zijn lievelings leren riem van heel goede  kwaliteit, het paste hem niet meer. Zeker wel 15 jaar altijd gedragen, zij werd steeds soepeler, maar op een gegeven moment scheurde deze uit, bij een gaatje. Zou wel leuk zijn om hier een nieuwe te kopen ter nagedachtenis aan hem. Maar ik kon de winkel niet vinden, werd steeds een andere kant opgewezen.

Dit vertelde ik I. en die zei meteen: Ik heb een leren riem voor je! Die droeg ik toen ik jong was 30 of 40 jaar, en gisteren zag ik die hangen in de kast en dacht: waarom heb ik die altijd bewaard? Nu weet ik het antwoord, die riem wachtte op jou, it had written your name on it.

Ze vertelde ooit een Boeddha beeldje aan een vriendin te hebben gegeven, maar die gaf het na een tijdje terug, ze voelde zich er niet goed bij. ‘Waarschijnlijk omdat ze katholiek is…nou I believe in all religions’

Ze gaf de Boeddha toen aan een andere vriendin en deed daarbij wel eerlijk het verhaal. Nou, dat hoef je aan mij niet te vertellen, reageerde deze; de Boeddha was gewoon voor mij bestemd en was even op de verkeerde plek terecht gekomen.

Zo is die riem dus bedoeld voor jou, het is geen toeval dat je die leerwinkel niet kon vinden en dat ik die altijd bewaard heb!

‘Realiseer je je, dat ik van nu af aan altijd wanneer ik deze riem zal dragen, ik dan even aan jou zal denken?, zoals ik dat deed met mijn vorige leren riem?’ 

Ze zei: Zo heeft het moeten zijn! I am glad! 

PS

Hierna nog ergens gaan eten. I. raadde mij een vegetarisch restaurantje aan, vlakbij. Tevoren zei ze: ik eet heel spicy, anders had ik je een hapje aangeboden. Ik at een Masala Dosa, een soort van flinterdunne grote pannenkoek gevuld met een aardappel-groentenmengsel in masala kruiden, begeleidt met een schaaltje gekruid wit kokosmengsel en de andere was soepachtig met okra en wortel. Samen met een lassi voor de prijs van 200 rupee, dat is 1,82 euro.

Fort Bandra

 

Op de uiterste punt was er ook nog een verwaarloosd fort, dat vroeger echter een zeer belangrijke functie heeft gehad in de verdediging van Mumbai ofwel Bombay in de koloniale tijden. Nu woonden er mensen in de ene flank met hun vuilnis naast zich.

Aan de andere flank een goed onderhouden tuin, die gesloten was en waar ik per ongeluk in terecht kwam. Een bewaker leidde mij naar de uitgang.

Basiliek Our Lady of the Mount

 Gastvrouw I. vertelde dat tijdens het jaarlijkse festival in September dat een week lang duurt, de hele weg tot aan haar huis vol is met kramen. Duizenden pilgrims komen dan om Our Lady of the Mount te vereren. De legende uit de 17e eeuw zegt dat er een beeld van Maria in zee gevonden is, die genezing kan brengen. Er is op de heuvel, 80 meter boven de zee een basiliek gebouwd.

Het geloof is, dat wanneer je een replica van was, van bijvoorbeeld een lichaamsonderdeel of iets dat je graag wenst daar verbrand, je wellicht verhoord wordt; dat je genezen wordt of het krijgt. Maar er was niks van dat alles meer te zien; het is dus verboden geworden door de Pausen zelf, wegens de luchtvervuiling. Ik neem aan dat het ontstaan is, omdat het beeld dat gevonden is, ook wit is. Die wordt in een ‘bijgebouwtje’ naast de basiliek vereerd. Ook hindoes komen er; voor hen is Maria gewoon een van de vele Goden.

De weg leidde dus naar een mooie intieme kerk vol schilderingen over het leven van Jezus. Vroeger geleerd dat een basiliek belangrijker is dan een kerk en een ronde koepel heeft, maar dat is dus een westers architectuur perspectief. 

Er was ook een groot houten sculptuur, want vissersboten zijn van hout, Jezus komt uit een timmermansfamilie die het hout bewerkt, hij stierf aan een houten kruis, geboren en gelegd in een houten kribbe. Héél aardig verzonnen en meer nabij dan duur marmer ofzo. Ook de niet-witte trekken in de afbeeldingen vind ik aangenaam.

Taferelen aan de Arabische zee

 Het is de Rotary-club, die beelden en fitness toestellen geschonken heeft.

Ik lag op de marmeren rand van een parkje.Naast mij de golfplaten daken van kleine woninkjes. Er is daar elektriciteit, want er stonden ook een paar koelinstallaties op het dak.

Zonnenbrillenverkoper, koffie & theeverkoper, kaartspelend groepje in het park, mensen ‘flaneren’ over de zéér hobbelige rotsen. Ik niet: ik at op de trap een samoza met thee in een potgebakt bekertje voor 35 rupee(=32 eurocent) die je stuk kunt slaan op de rotsen temidden van al het afval. Maar ik neem het natuurlijk mee naar huis; mijn eerste souveniertje.

Kleren die gedroogd worden, middagdutjes om mij heen, ik deed het zelf ook, een visser bij zonsondergang waadt tot zijn heupen in het water met een net.

Er woei een fijn briesje, het was héél aangenaam aan zee.

Tot slot van de dag at ik een typisch gerecht uit Mumbai.

Heritage Village en omgeving

 He huis waarin ik verblijf is een oud familiehuis in wat een Heritage Village wordt genoemd. Ze kenmerken zich door een veranda. Er zijn nu 15 tot 20 van zulke huizen van families die hier indertijd zijn neergestreken, allemaal rooms-katholiek zijn geworden en een Portugese naam hebben aangenomen. Zij heet Coelho, net als de beroemde schrijver. Het is alles bij elkaar een hechte gemeenschap geworden in de wijk Bandra, die zich onderscheidt qua mentaliteit van Mumbai. Mensen helpen elkaar, het is geen los zand.

Katholiek dus, en dus overal Jezus en geen Hindoegoden.

 

En tegelijktijd zijn er de resten van een nooit afgemaakte snelweg en hoogbouw aan de randen en allerlei kleine huizen, soms opgestapeld op elkaar.

En de zee, op vijf minuten loopafstand.

Dwalen en momo’s

Nou, dit is wel genoeg reiservaring voor één dag. Ik wilde in de avond nog wel een hapje eten en begon gezellig te dwalen door de kleine steegjes hier. Alle Jezusbeelden vrolijk verlicht. Maar uiteindelijk werd het wel een beetje verdwalen. Op Google Maps was ik de blauwe stip helemaal onderin en moest naar de weg helemaal bovenin. Een riksja stopte, wilde ik soms een rit? Voor 26 rupee, dat is 0,23 cent kwam ik weer terecht.

Bij een straatverkoper had ik al momo’s gekocht, die vers gestoomd heet begonnen in het bakje in het plastic zakje in mijn hand, maar allengs lauwer werden. Deegwaar gevuld met een geconcentreerd kipmengsel met kruiden. Ik proefde mint, basilicumblaadjes. Ze komen oorspronkelijk uit Tibet.

Muziek klonk; een groep speelde in een helverlicht gangetje en toen was er ook nog vuurwerk.