Kokosolie en huisje in het bos

 Elrika en Karthik zijn al meer dan een week bezig met de oogst van kokosnoten. Ze hebben vier kokospalmen. De kokosnoten worden eerst in de zon gedroogd. Van dichtbij kon ik al zien dat er olie uit vrij kwam. Daarna schrapen ze de kokos eruit en malen het. Dan laten staan en de olie scheidt zich van de kokos en gaat naar de oppervlakte. Pure olie dus, en daar kunnen ze overvloedig het hele jaar van koken. 

Want een deel geven ze ook weg aan een organisatie die het gratis uitdeelt en dan gaat er ook nog olie naar vrienden en het personeel: ze hebben drie maids.

Elke drie maanden is het oogsttijd. In de koudere periodes, twee keer in het jaar, dan brengen ze de kokos naar een fabriekje, die er dan olie van maakt, door de kokos te persen.

Elrika is in dit huis opgegroeid . Ze kwam er als klein kind in 1995; haar vader heeft het huis laten bouwen. Samen met vier andere vrienden, jonge families, die hier dus allemaal tegelijkertijd huizen bouwden. Ze heeft een heel idyllische jeugd gehad: je kon vanuit het huis de zee zien en het was er helemaal stil.

Allengs kwam het toerisme op gang, en nu is het dus een volle straat met hotels, winkeltjes, een restaurant tegenover. Gelukkig mag er niet hoger dan twee verdiepingen worden gebouwd…Elrika vindt het zó druk, ze kan maar niet wennen aan het lawaai. Gelukkig zwemt ze dus ook vier maanden tussen de zeekoeien, maar omdat haar vliegticket naar de Andaman eilanden óók heel duur is geworden, was ze, toen ik hier weer arriveerde, nog hier.

Uiteindelijk willen ze een huis in het bos laten bouwen, tachtig kilometer van hier. De familie heeft daar nog een stuk grond. Nu is haar moeder er nog, ze is tachtig jaar, ze woont in Mumbai wegens haar vriendinnen, maar komt heel regelmatig enige tijd weer terug naar dit huis.

 Waarschijnlijk over twee jaar gaan bouwen in het bos?…Het dichtstbijzijnde dorp is meer dan twee kilometer verder. Het is er zó stil; ze houden beide van de stilte.

Over vliegtickets, huisjes in het bos, en stilte gesproken: Na veel gedoe (o.a. een al geboekt en betaald ticket voor 24 Maart, werd de dag erna weer geannuleerd), heb ik nu een ticket voor 28 Maart. Dan hoop ik met al mijn bagage direct naar mijn boshuisje te gaan en kom daar dus op mijn verjaardag aan. Het zou wel heel fijn zijn, als dit dóór gaat.

Al is de zee, vooral s’ochtends vroeg, ook weldadig. Maar home sweet home lokt.

Tempel aan de rivier in Anegunda

 

Deze tempel uit de 15e eeuw is nog steeds in gebruik en heeft de rotsen er een deel van gemaakt.

Het was druk bij de rivier.

Het mooie van het Hindoeïsme is, dat er zóveel verschillende Goden zijn met allemaal hun eigen mythologische verhalen. Dus er is er altijd wel eentje waarmee je je kunt identificeren en die bezoek je dan in de tempel. Alle goden zijn ook weer reïncarnaties van eerdere. Dat relativeert het strikt persoonlijke: uiteindelijk is elke levensloop een deel van hetzelfde geheel.

De gang naar het water vormt een deel van je tempelbezoek:

Hier woonden een aantal goden dus ook in de rotspartijen:

Jouw voetafdruk en die van de goden, worden één:

Naar Anegunda

 

Gisteren de rivier overgestoken, naar het dorpje Anegunda, dat in de annalen zelfs ouder is dan Hampi.

De wereld staat in brand, hier een en al vredigheid.

Lunch en siësta in de resten van een tempel, die tijdens de moesonttijd niet bereikbaar is; nu door het water waden, en opletten niet uit te glijden op de rotsen bodem.

De moslims hebben dit dorp ooit veroverd. Nu zijn er op het kleine oppervlakte, zowel moskeeën als hindoeïstische tempels. De apengod Hanuman staat hier centraal.

Eindelijk gelukt om de kingfisher in beeld te vangen. De atmosfeer is verzadigd van verschillende vogelgeluiden.

Ik kocht er een hoedje van banaan fiber, geheel gemaakt van bananenblad. Het dorpje heeft zich gespecialiseerd in het maken van kunstnijverheid uit natuurlijke materialen. 

Zowel in de ochtend en weer terug door het bezielde landschap aan ‘mijn kant’ van de rivier. Bezield door de vele tempelruinnes en doordat er overal gestapelde stenen zijn. Terwijl er bijna niemand is, voel je de devote, opbouwende aanwezigheid van zoveel mensen, door de eeuwen heen.

Prachtig bezield sereen

 

Het is een prachtig sereen landschap. Elke stresskip moet hier wel tot rust komen.

De filmpjes van de dag:

Fotosessies o.a op de heuvel

De laatste groep van ruïnes die ik nog niet bezocht had; boven de actieve tempel. Ik begon bij Ganesh, uit één grote rots gehouwen.

Ik zat opnieuw op een terrasbank, zoals men in de 15e en 16e eeuw ook de hele omgeving kon rondzien. Het kleine dorp Hampi met gele watertanken is nu een visuele dissonant.

Ik zat in alle rust, alleen wat vogeltjes en het tikken van een hamertje door… één van de drie mannen die met een laddertje her en der wat werkzaamheden verrichten. Met mijn rug tegen een pilaar; de eerste rustpauze.

Er kwam een groepje vriendinnen bij, die vlak voor mijn neus uitgebreide fotosessies gingen maken. Ze kwamen uit Karnataka, waren hier één dag, met de nachtbus weer terug. Zo grappig dat eentje zo duidelijk lesbisch was. (Lijkt me…)

Ik zag Hanuman de apengod en opnieuw een massieve olifantsgod; Ganesh, dus.

Mijn vierde (!) rustplaats, tevens lunch en siëstaplek was in de Krishnatempel. De stilte was weldadig.

Vlak voor de stilte deze familie die graag wilde dat ik een foto van hen maakte.Dat deed ik, ze waren helemaal enthousiast en wilden al weglopen, en toen vroeg ik hen of ze dan ook een foto van mij wilden maken, met dit resultaat:

Dit was de helft van de dag; hier laat ik het even bij.

Een avond in de tempel

 

Absolute rustdag

 Gisteren, na de heel warme wandeling, het was 37 graden, twee ijsjes gegeten, puur omdat je denkt dat iets ijskouds echt nodig is voor je lichaam, meende ik honger te hebben. Ik plenste heel veel kannen koud water over mij heen, lekker op bed opdrogen onder de ventilator en klaar was ik. Links het straatje uit, twintig stappen en dan weer naar rechts, honderd meter verder ofzo.

Ik was weer van plan om een Thali te eten, met een lassi. (Tezamen 240 rupee; €2,30) Toen ik zat verdween plotsklaps mijn eetlust. Ik dacht: mijn lichaam is nu veel te moe om een zware maaltijd te verteren, die wil gewoon wéér een koude douche en veel water drinken. Dus ik at alleen een geroosterde sandwich, met aubergine, wat champignons, één olijf, gesmolten kaas, wat tomatenpuree. Zo’n zelfverzonnen maaltje, als ik in mijn boshuisje maar een paar ingrediënten in huis heb.

Maar het was genoeg en terug, na heel veel slokken water en een koel lichaam, viel ik meteen in slaap.

Dus nu ben ik als brunch die Thali gaan eten. Het was al vroeg in de middag en alweer zo warm, dat het meegenomen water lauw, nou eigenlijk wárm werd, in het flesje. Ik at alles op, dicht tegen de ventilator aan, en maakte van de curd, yoghurt dus, met water nog meer lassi.

Ik hobbelde weer terug naar mijn kamer, weer plenzen koud water over mij heen, onder de ventilator op bed liggen. Vanavond, als de zon onder is, zal ik me weer eens naar buiten begeven. Dit is een absolute rustdag.