Oculus, Seaport, China Town, Salsa

 Toen ik weer bovengronds uit de Subway kwam, bleek de lucht stralend blauw. De Oculus, een van de duurste gebouwen van de wereld, was even die neergestreken vredesduif, die het ook symboliseert na 9/11.

Weer een vernieuwing: wat vorig jaar nog gewoon een doorgang was, is nu een nieuw zitgebied, met tafeltjes en stoeltjes, eventueel op barhoogte.

Met educatieve decoratie.

Er bleken eettentjes te staan met voedsel uit de hele wereld. Ik zag bekende bamboestengels in een blauwe ton, maar niet de grote Indiase bamboepersmachine, om er sap van te maken. Het blijft een rare gedachte dat het hier ooit vol gebouwen stond, even hoog als degenen die het nu omringen en dat het die bomen zijn op de begraafplaats die het kerkje beschermt hebben tegen het neerdalend puin.

Ik wandelde langs een favoriete boekhandel, ging er niet naar binnen, want de East River lokte, zag wel bij de opruiming een boek dat zich in Mumbai afspeelde: weer die sensatie om in een andere stad te lezen over eentje waar je ook geweest ben, misschien ga ik het boek toch kopen, het is gebaseerd op 2700 brieven die de auteur vanuit Amerika naar zijn moeder schreef, die in een krappe ruimte woont, die bedreigd wordt door Real Estate Agents, die er nieuwbouw willen plegen, hij gaat terug naar Mumbai om zijn moeder te overtuigen, ook te emigreren, hij is gay, wat zij ook nog niet weet.

Ook hier vernieuwing in de vorm van grote plantenbakken, waar nu purperen seringenbomen bloeiden.

Bij Seaport een evenement waar Guatemala zichzelf promootte, er waren lekkere hapjes, ik sprak even met een man die mij aanspoorde om nog een hapje te nemen, ze zijn zó lekker en die ooit, vroeger, zei hij lachend uit Guatemala geïmmigreerd was, maar nu was hij allereerst een New Yorker. Hij maakte een foto van zijn vrouw,  die poseerde bij de vlag, helemaal links.

Heerlijk hangend en zittend, mijn boekje uitgelezen, onderwijl genietend van de boten die voorbij turfden, de zilte lucht, het uitzicht.

Toen richting Chinatown, een wandeling van 20 minuten door Pearlstreet, onder dé Brooklyn Bridge door, naar Mulberrystreet. Dit is dus de kortste weg, eerder maakte ik de wandeling in omgekeerde richting, al dwalend.

Eerst even uitbuiken en daarna speelde er een beroemde band in Lincoln Center, nummers die van een plaat van 1975 kwamen, ik zag mensen meezingen en er werd natuurlijk Salsa gedanst. 

Heel fijn om in de pauze even op adem te komen in de airco, waar op grote schermen een concert te zien was, dat erachter dus live aan de gang was, daar kon ik ook heen, met het pay want you want-principe. Een heel andere sfeer, hier.

Terug naar de salsa:

En daarna Silent Disco, ik ging, alles bij elkaar, even helemaal uit mijn dak; al swingend voel ik pure levensvreugde.

Rokerig, onverslaanbaar NY; Costume Art, o.a.

Ik las als één van de eerste dingen, dit gedicht. Ja! Maar de keerzijde was, dat in deze ene wereld ook de rook van de bosbranden in Canada over New York hingen. The Met leek mij een prima plaats om te schuilen. Ik kwam in een geweldig goed gecureerde tentoonstelling, waar mode en kostuums werden gekoppeld aan kunst; Costume Art.

Allereerst viel mijn oog op dit beeldje uit Iran van 1500-1100 voor chr. Lichaamsbewust-zijn met een zweem van erotiek, Eros als bewegend principe van het mens-zijn volgens Plato: dat dit er waarschijnlijk altijd al geweest is!

Hier het moment dat Maria en Elizabeth elkaar ontmoeten, beide zwanger, te zien door een grote kristallen steen, het beeldje komt uit de 13 eeuw en is gekoppeld aan een moderne jurk.

Naast zwangerschap, was er ook aandacht voor o.a gehandicapten: aan Levi-Strauss is gevraagd om spijkerbroeken voor hen te ontwerpen. Dat de rits, dat lekkere gevoel als je een spijkerbroek aantrekt zo ook voor hen, in zittende positie aantrekkelijk is gemaakt; denk ik hierbij,  en dit was gekoppeld aan een fotoproject die zichtbaar maakt, hoe gehandicapten zich in NYC voortbewegen.

Voor het ❤️ was ruimte; de tekst erbij is evocerend.

Heel anders weer;  het spel rondom de ouderdom, zo grappig, die foto  gecombineerd met mode, die ook tegen kunst aanhangt.

En deze was ook herkenbaar; ik loop in mijn boshuisje ook uitsluitend in de meest sjofele kleding, heel inventief gekoppeld aan een ouder nudistenechtpaar in hun zomerhuisje.

Ook een tekening van Louise Bourgois en een jumpsuite (of heet dat anders?), een ‘uitdossing’  is wellicht een beter woord.

Ook de oorlog kwam voorbij

De nadrukkelijk aanwezige soundtrack over de gehele tentoonstelling droeg ook bij, dat je geheel werd opgeslokt, hier niet goed te horen, maar goed genoeg voor mijn herinnering.

En dan was Paul Klee er ook nog, een favoriet van mij, met een associatie naar groei en vruchtbaarheid (Ja, Frida Kahlo was ook aanwezig, haar pijnlijke lichamelijkheid gekoppeld aan een korset-jurk, maar die zette ik niet op de foto)

Het is een rijke, rijke tentoonstelling, waarschijnlijk loop ik er nog eens naar binnen.

Even bijkomen in Central Park, waar ik meende onder de bomen net wat minder last te hebben van de rokerigheid en brandende ogen, de eekhoorntjes en alle vogels leken onverstoorbaar.

Ik had mij verheugd op Summerstage met Mavis Staples, ik liep net naar binnen en toen werd omgeroepen dat iedereen haar boeltje moest inpakken, het ging niet door wegens verslechterende luchtkwaliteit ; voor jullie niet goed en ook niet voor de artiesten: we are so very, very sorry…go home to your loved ones…Ik las mijn pageturner bijna uit met een restje wijn uit een blikje en pepsi-cola, die gratis bij de uitgang als troost werden verstrekt. De cola is in New York geproduceerd; o, ja zo is het: Coca-cola is va de Republikeinen, Pepsi van de Democraten.

Toch nog wat muziek, die ik al de hele tijd op de achtergrond gehoord had.

Naar het metrostation bij Hunter College, waar ik vorig jaar onder de indruk was van het mozaïek erbij.

In de ochtend opstappen bij Morris Park; er stond een rij bij de voedselbank, wel een groene binnentuin en verzorgde voortuintjes, dit beperkt zich dan tot één blok, vlak daarnaast kan het ook verwaarloosd zijn, in de buurt staan regelmatig losstaande stepjes.

Dit is New York; zoveel werelden in één wereld en zelfs als het er rokerig en mistig is, onverslaanbaar in variatie.

Rondom, waterval in River Park

 Er hangt een dichte mist over New York, rook van bosbranden uit Canada. Nog net niet oranje, zoals ik vier jaar geleden hier voor het eerst Midtown Manhattan zag, er was toen het advies om binnen te blijven, maar daar had ik geen zin in. Resultaat is, dat mijn eerste beelden van Manhattan zijn als van een film uit de oude doos, bruinig en lege straten, toch wel apart.

Ik zie nu, dat het op deze foto ook al zo is, maar ik wist nog van niks en genoot van de waterval.

S’ochtends de wandeling naar de dierentuin.

Deze wijk voelt aan als zowat de laatste in de bebouwde kom, er stroomt de Bronx River, langs de dierentuin en in de Botanische Tuin die erboven ligt.

Tegen sluitingstijd van de dierentuin, begon het te regenen, de broeierigheid loste op en het rook naar aarde. Ik was eerst nog gaan schuilen en verliet zodoende als een van de laatsten de dierentuin. Bijna alle dieren alweer binnen, op en groep gazelles (ofzo) na, bij het Afrikaanse gedeelte. Nu zag ik alles leeg, ook  bij het Aziatische gedeelte, ik was op weg naar Asian Gate, de uitgang die vorige week mijn ingang was.

Na het bezoek aan de dierentuin, ging ik lekker lezen op een bankje naast de waterval. Twee meisjes deden iets van een ritueel met kaarsen, daarna roken en kletsen op het bankje, ze liepen weg en lieten de kaarsen achter, maar ze kwamen een half uur later ofzo terug, namen de brandende kaarsen mee en toen ik uit het park vertrok zaten ze aan een picknicktafel. Naast mij kwam een man zitten met een gebedketting, ik zag er geen kruisje aan hangen, de kralen gleden langs zijn vingers, ik hoorde hem zacht prevelen. Het liefste zou ik aan hem willen vragen wat voor een ketting het is, maar zoiets doe je niet. Later ging hij bij het water zitten.

Het was heerlijk toeven met een detective, een pageturner, bij het geklater van de waterval. Eerst rook het naar BBQ van een familie verderop, later kwamen de geuren van groen en water.

Ik liep naar de metro, twee haltes maar en hier wel wat grote oude huizen, in de verte hoorde ik de metro ratelen en zag de verlichte raampjes, uit de speeltuin verlieten de laatste mensen en kinderen River Park.

Weer naar de dierentuin

Ik ging weer naar de dierentuin, nu via de hoofdingang. Als je aan komt lopen zie je, dat het in de natuur gesitueerd is en groots opgezet is met eerbiedwaardige gebouwen in een verzorgde tuin.

Het geeft een kick om beesten in het echt te zien, zoals een reuzenschildpad, een leguaan, de kleinste pinguïnsoort, hoe een vogelsoort in de rotsen leeft, ik maak meteen een foto, alleen verliest de foto meteen de kick van het echte, en wordt een plaatje.

Bewegend beeld heeft dan meer effect.

De neushoorn is het vignet van Bronx Zoo, twee exemplaren zijn in brons gegoten en flankeren het centrale paviljoen in het midden én zijn ook binnen te zien, tenzij ze naar buiten zijn. Heel raar om zó dichtbij ze te staan.

De kooien met de grote roofvogels staan onder mooie oude dennenbomen en daarmee vergeet je bijna dat deze vogels in feite geen enkel natuurlijk leven hebben. De spanwijdte van de vleugels van de condor beslaan al een vierde van de kooi, als ze deze uitspreidt. De arend, symbool van Amerika, geeft wellicht nu wel de exacte plaats aan van the land of the free; totaal gekooid en in de ban van een gekke dictator-president.

Leuk om een echte bizon te zien en daarbij te lezen hoe Bronx Zoo hun voortbestaan mee realiseert.

Zo dichtbij een dier dat maar op één plek op de aarde leeft.

Vanuit een beetje vaag chauvinisme, omdat ik immers Chinees bloed heb, deze Chinese schildpad.

De glibberige lenigheid van een reptiel.

De ‘kans’ om schildpadden te zien zwemmen.

Het hoofd en voorkomen van ET is denk ik wel geïnspireerd door dit diersoort.

Vergeet de tijger

 Tot wat voor een samenleving is Nederland verworden, als het in de trein verplicht wordt om je bagage altijd op je schoot te houden? Op het journaal, dat ik bijna dagelijks bekijk, zegt iemand dat dit oké is, want nu weet je nooit wat voor een reactie je kan krijgen, want er zijn er zoveel met een kort lontje, dus durf je het niet te vragen en dan blijf je nu maar staan. 

Hier in NY is het volkomen vanzelfsprekend dat je plaats maakt en de ander zegt altijd Thank You; de ene heeft standaard de bagage op schoot, al is er reeks van lege plekken, maar iedereen schikt meteen zoveel mogelijk in bij krapte en iedereen gunt het ook elkaar als je met een fiets of andere grote spullen veel ruimte inneemt. 

Welwillendheid is een schaars goed geworden in Nederland, met zoveel rechtse partijen, die het heel gewoon vinden om ‘eigen volk eerst’ te zeggen. Dat kan in NY niet; iedereen is het eigen volk. Enfin.

Ik was weer op het strand, het was 35 graden, de metrorit in de gekoelde airco is heel aangenaam, ik blijf mijn ogen uitkijken, het werkt meditatief om zoveel verschillende soorten van mensen in en uit te zien stappen, aan lezen kom ik niet toe.

Vanuit de ruigere Bronx voel je de vriendelijkheid in de huizenbouw en het dichtbij de zee zijn in Brighton Beach.

Mensensoorten verzamelen op het strand…Achter mij hoorde ik het onvervalste mafia-accent zoals in de Godfather, een man zei door de telefoon iets in de trant van: I know you’re still crazy about your wife…you can’t control her, it hurts man, it hurts, I know. Hij had een grote schorpioen op zijn linkerborst getatoeëerd en een roos op zijn bovenste arm.

Er was een groepje van drie vriendinnen met hun kinderen, waarvan één in boerka, ze waren duidelijk heel vertrouwd met elkaar. Dan kan het niet anders dan dat cultuurverschillen niks meer zijn dan: zó doe jij dat, dat is jouw gewoonte. Zonder oordeel, zonder elkaar te willen veranderen: Zo is het goed. Zoals in dat gedicht in de metro: Let us love one another and let go.