Boeken en film in Bryant Park

In Bryantpark een middag lunch gesprek tussen twee schrijvers, ik was er een uur eerder, zag de voorbereidingen en las, niet voor de eerste keer, dit gedicht vol schwung, ik zag haar tijdens de inauguratie van Biden en was toen zeer onder de indruk.

Heel aanstekelijk, wanneer je twee mensen die volledig zijn ingevoerd in de materie hoort, ze vinden hem beide geniaal. Zelf ken ik een heel aantal van de animatiefilms van hem, en nu wil ik ze allemaal nog eens bekijken, een deel heb ik op DVD en ze zijn ook op Netflix aanwezig. (Niet meer, zie ik nu…)

Ik weet nu over zijn ziekelijke moeder en zijn vader die in de luchtvaarttechniek werkte, dat hij beïnvloed is door de beeldende kunsten en meerdere religies, er zijn veel eigenzinnige meisjes en vrouwen, dat eten altijd in beeld komt, wat voor iets aards zorgt (zelf viel mij altijd al zijn zintuigelijkheid op; regendruppels die kringen in plassen water maakt bijvoorbeeld). Ja, er zit ook altijd humor in, terwijl er ook altijd ‘strijd’ is en moeite, dat personages door meerdere tijdslagen en verbeeldingslagen zich voortbewegen, met ‘onzichtbare’ vrienden, en ja, dan zijn tekenkunst, achtergronden die op impressionistische aquarellen lijken, samengestelde Europese steden…Kortom, ik snapte van mezelf beter, waarom ik even zo dol op hem was. Zijn meest recente films ken ik nog niet, het wordt tijd van wel. 

Ik had eigenlijk het plan om s’middags naar het strand te gaan en terug te keren voor de film, maar het was er zó geanimeerd en gezellig, alles nu bezet met lunchende mensen, dat ik besloot eerst pizza te gaan halen en dan verder daar te gaan lezen.

Ik verplaatste mij van een gewoon stoeltje naar een nieuwe schommelstoel, heel ideaal om daar uren op door te brengen. Ik vond een goed boek; de schrijver ontdekt dat er een naamgenoot is, van zijn leeftijd, die in de gevangenis zit, hij raakt bevangen wat voor iemand het zou zijn en hoe het kan dat hij wel goed op zijn pootjes terecht is gekomen: had hij die ander kunnen zijn? Na veel getwijfel besluit hij hem te schrijven en  krijgt een enthousiaste reactie terug, ze gaan corresponderen en ontmoeten elkaar. Het boek geeft de parallelle levensgeschiedenissen van beide, er zijn kantelmomenten waarvan je later weet dat ze doorslaggevend zijn geworden voor de loop van je leven.

Een verassing; het blijkt dat de schrijver op jonge leeftijd met zijn familie verhuisd is naar New York, in de buurt waar ik nu zelf zit, op de terugweg uit de metro ontdekte ik zelfs dat ik langs zijn straat loop. Heel leuk ook nu nog herkenbare dingen te lezen, maar het grootste verschil is, dat de Bronx toen een stadsdeel was met veel criminaliteit.

Het werd 5 pm, en dan wordt het grasveld opengesteld voor de filmkijkers. Heel grappig: een klok telt af van 10 naar 0 en mensen bestormen het gras, om vervolgens daar dus drie uur door te brengen, alvorens de film begint.

Om 18.22 uur is het al nog een  stukje drukker op het gras en ik lees door tot na half zeven, dan sluit de bibliotheek en mag je jouw boek terugzetten, ik ben ver over de helft en zal zeker terugkomen om het uit te lezen. Daarna in de rij, voor wat de mooiste openbare restroom van NYC wordt genoemd. Daarna vond ik nog een klein stukje gras voor de film.

Dat was me nog nooit gebeurd; ik voelde de voeten van mijn achterburen in mijn rug en toen viel me op dat deze mensen ook nog eens gedurende de film met elkaar bleven praten in een discussie, heel storend en het was ook nog eens Russisch, in een film die zo duidelijk anti-oorlog is. 

De twee zagen er uit als toeristen; vreemd idee; in India in Candolim aan het strand waren ze er ook in grote aantallen, en op  Bali alweer een tijdje geleden, en in Turkije alweer twintig jaar geleden; oligarchen en hun kinderen struinen de wereld af en bezitten er kleine stukjes grondgebied…Ik moest mij inhouden om ze niet aan te spreken, nou ja uit te vallen ‘egoïstisch krengen met oogkleppen op!’, tijdens de laatste weemoedige klanken en het opbreken, na de film.

De mensen rondom de wereldcup

Géén mensen…

Het leek of er twee zonnen ondergingen

Wereldcupsfeer rondom Brooklyn Bridge

Spanje heeft dus gewonnen.

Fijn, dit weerzien met dit geweldige uitzicht vanaf Brooklyn Heights. Een Chinese man deed zijn gymnastiek.

Afgedaald naar de rivier; ik lag zo lekker in het gras te genieten van het koele zeebriesje, dat ik al bijna in de verleiding was om het hele voetbalgebeuren niet meer op te zoeken.

Wél gedaan dus, een gezellige sfeer rondom de afgesloten watch party onder de Brooklyn Bridge, waar 3500 mensen keken met een New Yorks live commentaar;  je had daarvoor een kaartje moeten bestellen.

Ik lag op een bankje pal ernaast, aan de ene kant de rivier en aan de andere kant kwam het woord ‘Argentinië’ vaak voor in het commentaar, af en toe wat gejuich, was er nu al een doelpunt gevallen?

Niet dus, zag ik op een klein schermpje, het was nog 0-0, maar alras zag ik Spanje scoren en winnen.

Ik bleef tot het donker was, ik vind het daar geweldig.

Korte annotatie

Wat zou het fijn zijn, wanneer ik dit in Nederland ook zag…de ene is op de gevel van een christelijke kerk, de ander bij een synagoge.

Ik was een groot deel van de dag in het Joods Museum, het regende met zware hoosbuien waar SoHo, in Downtown Manhattan, overspoeld werd, de Silent Disco ging ook niet door en hier hapert nu de internetverbinding, misschien toch door het heftige weer?

Een prachtige tentoonstelling; Other Possible Worlds van  Paul Klee, ik bleef maar kijken, wilde aanvankelijk ook geen foto’s maken, dat haalt het toch niet bij het echte.

Vandaag ziet het weer er redelijk goed uit. Van belang voor de Finale Voetbal die gespeeld wordt. Overal in de stad zijn watch-party’s, de grootste in Central Park, waar 50.000 mensen komen.

Ik ga in Brooklyn de sfeer proeven, ik hoef niet in een mensenmassa, een beetje wandelen eromheen.

 

Oculus, Seaport, China Town, Salsa

 Toen ik weer bovengronds uit de Subway kwam, bleek de lucht stralend blauw. De Oculus, een van de duurste gebouwen van de wereld, was even die neergestreken vredesduif, die het ook symboliseert na 9/11.

Weer een vernieuwing: wat vorig jaar nog gewoon een doorgang was, is nu een nieuw zitgebied, met tafeltjes en stoeltjes, eventueel op barhoogte.

Met educatieve decoratie.

Er bleken eettentjes te staan met voedsel uit de hele wereld. Ik zag bekende bamboestengels in een blauwe ton, maar niet de grote Indiase bamboepersmachine, om er sap van te maken. Het blijft een rare gedachte dat het hier ooit vol gebouwen stond, even hoog als degenen die het nu omringen en dat het die bomen zijn op de begraafplaats die het kerkje beschermt hebben tegen het neerdalend puin.

Ik wandelde langs een favoriete boekhandel, ging er niet naar binnen, want de East River lokte, zag wel bij de opruiming een boek dat zich in Mumbai afspeelde: weer die sensatie om in een andere stad te lezen over eentje waar je ook geweest ben, misschien ga ik het boek toch kopen, het is gebaseerd op 2700 brieven die de auteur vanuit Amerika naar zijn moeder schreef, die in een krappe ruimte woont, die bedreigd wordt door Real Estate Agents, die er nieuwbouw willen plegen, hij gaat terug naar Mumbai om zijn moeder te overtuigen, ook te emigreren, hij is gay, wat zij ook nog niet weet.

Ook hier vernieuwing in de vorm van grote plantenbakken, waar nu purperen seringenbomen bloeiden.

Bij Seaport een evenement waar Guatemala zichzelf promootte, er waren lekkere hapjes, ik sprak even met een man die mij aanspoorde om nog een hapje te nemen, ze zijn zó lekker en die ooit, vroeger, zei hij lachend uit Guatemala geïmmigreerd was, maar nu was hij allereerst een New Yorker. Hij maakte een foto van zijn vrouw,  die poseerde bij de vlag, helemaal links.

Heerlijk hangend en zittend, mijn boekje uitgelezen, onderwijl genietend van de boten die voorbij turfden, de zilte lucht, het uitzicht.

Toen richting Chinatown, een wandeling van 20 minuten door Pearlstreet, onder dé Brooklyn Bridge door, naar Mulberrystreet. Dit is dus de kortste weg, eerder maakte ik de wandeling in omgekeerde richting, al dwalend.

Eerst even uitbuiken en daarna speelde er een beroemde band in Lincoln Center, nummers die van een plaat van 1975 kwamen, ik zag mensen meezingen en er werd natuurlijk Salsa gedanst. 

Heel fijn om in de pauze even op adem te komen in de airco, waar op grote schermen een concert te zien was, dat erachter dus live aan de gang was, daar kon ik ook heen, met het pay want you want-principe. Een heel andere sfeer, hier.

Terug naar de salsa:

En daarna Silent Disco, ik ging, alles bij elkaar, even helemaal uit mijn dak; al swingend voel ik pure levensvreugde.

Rokerig, onverslaanbaar NY; Costume Art, o.a.

Ik las als één van de eerste dingen, dit gedicht. Ja! Maar de keerzijde was, dat in deze ene wereld ook de rook van de bosbranden in Canada over New York hingen. The Met leek mij een prima plaats om te schuilen. Ik kwam in een geweldig goed gecureerde tentoonstelling, waar mode en kostuums werden gekoppeld aan kunst; Costume Art.

Allereerst viel mijn oog op dit beeldje uit Iran van 1500-1100 voor chr. Lichaamsbewust-zijn met een zweem van erotiek, Eros als bewegend principe van het mens-zijn volgens Plato: dat dit er waarschijnlijk altijd al geweest is!

Hier het moment dat Maria en Elizabeth elkaar ontmoeten, beide zwanger, te zien door een grote kristallen steen, het beeldje komt uit de 13 eeuw en is gekoppeld aan een moderne jurk.

Naast zwangerschap, was er ook aandacht voor o.a gehandicapten: aan Levi-Strauss is gevraagd om spijkerbroeken voor hen te ontwerpen. Dat de rits, dat lekkere gevoel als je een spijkerbroek aantrekt zo ook voor hen, in zittende positie aantrekkelijk is gemaakt; denk ik hierbij,  en dit was gekoppeld aan een fotoproject die zichtbaar maakt, hoe gehandicapten zich in NYC voortbewegen.

Voor het ❤️ was ruimte; de tekst erbij is evocerend.

Heel anders weer;  het spel rondom de ouderdom, zo grappig, die foto  gecombineerd met mode, die ook tegen kunst aanhangt.

En deze was ook herkenbaar; ik loop in mijn boshuisje ook uitsluitend in de meest sjofele kleding, heel inventief gekoppeld aan een ouder nudistenechtpaar in hun zomerhuisje.

Ook een tekening van Louise Bourgois en een jumpsuite (of heet dat anders?), een ‘uitdossing’  is wellicht een beter woord.

Ook de oorlog kwam voorbij

De nadrukkelijk aanwezige soundtrack over de gehele tentoonstelling droeg ook bij, dat je geheel werd opgeslokt, hier niet goed te horen, maar goed genoeg voor mijn herinnering.

En dan was Paul Klee er ook nog, een favoriet van mij, met een associatie naar groei en vruchtbaarheid (Ja, Frida Kahlo was ook aanwezig, haar pijnlijke lichamelijkheid gekoppeld aan een korset-jurk, maar die zette ik niet op de foto)

Het is een rijke, rijke tentoonstelling, waarschijnlijk loop ik er nog eens naar binnen.

Even bijkomen in Central Park, waar ik meende onder de bomen net wat minder last te hebben van de rokerigheid en brandende ogen, de eekhoorntjes en alle vogels leken onverstoorbaar.

Ik had mij verheugd op Summerstage met Mavis Staples, ik liep net naar binnen en toen werd omgeroepen dat iedereen haar boeltje moest inpakken, het ging niet door wegens verslechterende luchtkwaliteit ; voor jullie niet goed en ook niet voor de artiesten: we are so very, very sorry…go home to your loved ones…Ik las mijn pageturner bijna uit met een restje wijn uit een blikje en pepsi-cola, die gratis bij de uitgang als troost werden verstrekt. De cola is in New York geproduceerd; o, ja zo is het: Coca-cola is va de Republikeinen, Pepsi van de Democraten.

Toch nog wat muziek, die ik al de hele tijd op de achtergrond gehoord had.

Naar het metrostation bij Hunter College, waar ik vorig jaar onder de indruk was van het mozaïek erbij.

In de ochtend opstappen bij Morris Park; er stond een rij bij de voedselbank, wel een groene binnentuin en verzorgde voortuintjes, dit beperkt zich dan tot één blok, vlak daarnaast kan het ook verwaarloosd zijn, in de buurt staan regelmatig losstaande stepjes.

Dit is New York; zoveel werelden in één wereld en zelfs als het er rokerig en mistig is, onverslaanbaar in variatie.