Het contrast kon niet groter zijn: de ene avond in de boekenclub een ‘discussie’ waarom ik over God zou spreken, want God is toch voornamelijk een man met een witte baard in de hemel. De volgende avond was mijn lievelingslied, waar ik meteen een foto van maakte uit het liedboekje ‘Oh, du mein Gott’
De tekst is van een monnik uit de vijftiende eeuw, die een teruggetrokken leven leidde, maar tegelijkertijd veel voor zijn omgeving betekent heeft.
De kathedraal van Sint Jans in Den Bosch was helemaal vol. Bij de ingang zag ik sinds lange tijd M,R en H; Clarissen uit De Bron, wat nu een appartementencomplex is, maar de mooie glas in lood ramen in de oude kapel waren wel bewaard. Ze wonen nu in een huis met een gebedsruimte waar 14-15 mensen in kunnen, in principe willen ze open staan naar buiten. E. die er ook bij was, leek, heeft er nu ook een vaste kamer.
Op mijn bericht dat ik nog steeds in mijn boshuisje woonde, reageerde R met: ‘dus tóch’…Haar reactie was indertijd wat…sceptisch?…dat zoiets voor korte tijd misschien wel wat was…. M reageerde met: Ja, jij ging ook zo graag alleen in een tentje naar Venetië.
Hen zien emotioneerde mij, gedurende de hele zangavond.
Ik heb alles meegezongen, ondanks mijn bromstem. De projectgroep theologie probeerde mij de volgende dag bij het ontbijt te verleiden om een stukje voor te zingen, was het écht zo erg?
Bij dit lied de uitnodiging om het ook naar elkaar toe te zingen: Du bist gesegnet, ein Segen bist du
Ik ving de blik op van R. die ongeveer vijf banken achter mij zat in het andere gangpad. We zongen het naar elkaar; dat deed mij goed.
HAGIOS betekent ‘heilig’ in het Grieks. Misschien een wijze om voorgoed afscheid te nemen van de man met de witte baard. Ik kan niet zonder het woord ‘God’ in de taal, dat kan initiëren dat elk mens kan uitstijgen boven het kleine benarde ‘ik’, dat er in het leven plaats is voor Zegen, Heel worden= Heilig, Magie en Wonder.
