In mijn boshuisje, de eerste week, en ook nog in Kranenburg, werd ik vroeg in de ochtend, terwijl het nog donker was, wakker. Met de gedachte: zal ik Nederland binnen afzienbare tijd bereiken? Kan ik nog iets doen om de kans groter te maken? Om dan tot het besef te komen: O, ik heb mijn bestemming bereikt! Ik ben thuis!
Deze Paasdagen waren dus extra vrolijk, omdat ik er in India ook al rekening mee had gehouden, dat dit niet zou gaan gebeuren.
Fijn dus, om een ontluikende knotwilg en een heldere knisperende Nederlandse lucht te zien, bij het pauzeplekje onder Arnhem.
Onderweg naar het Paasvuur!
Niet herkenbaar in beeld.
Er was net een jong kalfje geboren, nog vochtig en rimpelig.
Sam, de hond die nog moet leren lopen aan een lijn, met flappende pootjes.
Bloeiende fruitbomen bij mijn pauzeplek, tegen een lantaarnpaal aan, in de berm.
Net voor het echte donker, na een frietje en een kroket in Hoenderloo, weer thuis.
