Songfestival

Ik doe een beetje mee aan de Songfestival-sferen. Twee jaar geleden leefde ik heel erg mee, omdat ik het liedje van Duncan Laurence groot had zien worden in India, het was al wereldwijd opgepikt, een maand voor de wedstrijd, ik wilde wel dat het ging winnen en zo was de voorspelling van de bookmakers. Nu heeft het een platinum-record voor een miljard streams, wereldwijd. Arcade is helemaal mijn India-liedje, want het paste bij mijn situatie van onzekerheid, niet wetend wanneer ik uit India kon vertrekken, het was een beetje Nederland dat ik elke dag beluisterde. 

Dit jaar is het Songfestival dus in Nederland met 3500 mensen publiek, per keer. De shows op de tv, de twee halve finales, zijn spetterend en spectaculair. Er hangt het maximum aan lampen en techniek aan het dak van Ahoy in Rotterdam, dat is helemaal doorberekend, en elke delegatie zit er in de eigen bubbel in de hotelkamers, ze mogen er alleen maar uit voor de repetities en het optreden en dan toch nog is Duncan Laurence besmet geraakt, zo sneu, en ook de delegatie van IJsland; dus er werd een filmpje van een repetitie vertoond, maar wel met het applaus van het publiek dat er nu zat. Het is een geinig liedje met grappige gebaren, ze hebben in IJsland een heel eigen vorm van humor en fantasie; dat valt me ook al jaren op in hun inzendingen voor de Biënnale in Venetië. De vrouw van de zanger blijkt zwanger, weggemoffeld achter een fantasie-muziekinstrument, er zitten een broer en zus in en ze kennen elkaar van de middelbare school. 

 

Dit weet ik allemaal door de gesprekjes die Nikkie Tutorials houdt in haar LookLab. Jeetje, wat heeft zij een internationale uitstraling met haar vloeiend Amerikaans Engels, zij hoefde niet mee op Engelse taalles in een Brabants klooster, zoals de andere presentatoren. Ook de gesprekjes hebben glamour en zijn tegelijk authentiek in haar betrokkenheid. Zelf heeft ze de week van haar leven, altijd al fan van het Songfestival geweest, en via haar jurken draagt ze met trots het gegeven uit, dat ze transgender is. Gisteren bestond haar glitterende jurk uit de kleuren van de transgender vlag: wit, lichtblauw en lichtpaars.

Gisteren was Máxima gast in het LookLab, om muziek voor kinderen te promoten en het viel mij op dat haar warme en stralende uitstraling zelfs een beetje verbleekt bij die van Nikkie. Van haar vind ik het leuk, dat ze ook zó gewoon durft te verschijnen. In een gesprekje met haar tijdens de repetities heeft ze geen make-up op en dan is het een gewone, gezette vrouw uit Brabant. Het toont hiermee ook haar kunst in de make-up, ze maakt ook filmpjes in haar tutorials, waar ze de ene kant van haar gezicht opmaakt en de andere kant niet. Ze won ook nog eens ‘Wie is de Mol’ door als enige wél om te kijken, terwijl de presentator met psychologische tactieken de aandacht van de kandidaten trachtte te bezweren. Wat een persoonlijkheid en wat leuk dat zij Nederlandse is.

De poging om de diversiteit van Nederland te laten zien, blijkt ook in de tussen-act, terwijl het volk van Europa telefonisch mag stemmen. Gisteren had het associaties met een dansende derwisj en bij de eerste halve finale was dat Davina Michelle met acteerwerk van Thekla Reuten in The Power of Water. Je weet wel: Nederland, waterland en de Deltawerken die het water tegenhouden: Welnu: prachtig beeldend weergegeven in een filmpje waar het grote podium van het live optreden zich mengde met beelden waar zij op de Deltawerken staat en onder water de heerseres van het water ontmoet. Ik heb het filmpje al meermaals teruggekeken; het sluit ook nog eens aan bij het onderwaterfilmpje van Arcade en over een muur van water die op je afkomt en die te weerstaan heb ik mijn hele puberteit gedroomd. 

Vanochtend werd ik wakker met de beelden en de klanken van de inzending van Portugal: eigenlijk een heel ouderwets liedje, nostalgie van vroeger zit duidelijk in de hele vormgeving erbij ingesloten. Tegelijk gemengd met de universele boodschap die altijd kan blijven, zo meldde de groep Black Mamba bij Nikkie: het liedje is geschreven in Amsterdam, op de wallen, waar ze ooit vijf dagen optraden en ze een oudere prostitué leerden kennen die wel het nodige had meegemaakt, maar wier motto nog altijd was: Al is het er vandaag misschien niet actueel, tóch is  het zo, in mijn leven: Love is on my side. Het is het overkoepelende thema van het gehele songfestival: ruimte voor iedereen; Open Up! Altijd mogelijk, ook al is de wereld in lockdown  en daarom vind ik het songfestival leuk.

Kringloop-activiteiten

De eerste dag maakte ik vergeefse rondjes op de fiets, zoekend over het bedrijventerrein en bij het kanaal onder Apeldoorn, op weg naar Foenix. Kringloop en Reïntegratie. Ik had op foto’s gezien dat het er ruim is opgezet, vol met allerlei spul en ik had hartgrondig zin om weer eens te struinen en te snuffelen tussen een berg aan spul. Dus ik kwam een uur voor sluitingstijd aan, maar vond toch nog een leuke witte mok met daarop ‘cup of joy’, van binnen hemelsblauw met witte margrietjes met op de bodem: 'God fills my heart with great joy’. Geinig,  die mag meteen mee in het mandje.

Ik twijfelde over een hoekrekje van draadstaal, dat kon als kruidenrekje dienen, ik nam het niet mee, maar had thuis meteen spijt. Bovendien fietste ik op de terugweg toevallig langs Tuincentum Tullekensmolen, had net mijn fiets op slot gezet en toen vertelde een medewerker dat ze eigenlijk net gesloten waren... O, dan kom ik terug, antwoordde  ik. Gisterenochtend was het zonnig, in de middag was regen  voorspeld, dus na een haastig ontbijt sprong ik weer op de fiets.

Het bos in groene lentekleuren en de bermen en weilanden boven Beekbergen vol wit en zoet weeig geurend fluitenkruid en gele boterbloemen, gouden regen en andere bloemen langs boerderijen: het fietsen alleen is al een feestje. Fijn tuincentrum met een keur aan bomen, planten enzovoort, buiten uitgestald in een grote tuinsetting, hier zal ik voortaan regelmatig komen, maar voor nu bleef het bij kijken, ik wilde toch nog even door naar de kringloopwinkel voor een degelijker ronde.

Tot mijn verrassing lagen er allemaal nieuwe dingen en ik nam zonder nadenken een vierkante grillpan en een grote hapjespan en een piepklein rond donkerblauw emaille pannetje met deksel mee, waarin je één ei kunt koken tezamen voor nog geen 9 euro, vond het kruidenrekje (1,95 euro) en ook nog eens twee draadstalen vierkante onderzetters (1,50 euro). En toen begon het al te regenen, wat nu? Maar de bovenverdieping bleek vol boeken met zitkrukjes tussen de boekenkasten en een royale bank en dus bracht ik er minutieus zoekend en lezend wel bijna drie uur door, zolang de regen duurde. Er waren weinig mensen en ik realiseerde mij dat het voor het eerst sinds de Coronatijd was, dat ik zó lang in een binnenruimte vertoefde in het publiek domein. Wat heerlijk. Mijn laatste keer onder vreemde mensen was op de markt in Bali, de ochtend van mijn vertrek naar Nederland dat bij aankomst al twee dagen in lockdown was.

Terug, ‘op de camping’, ging ik even langs broer Y. of deze de juiste schroefjes had om het rekje mee op te hangen, hij had grote gereedschapskisten hier gestald gehad in mijn schuurtje, wie weet zaten daar systematische laadjes in met exact het juiste materiaal, in plaats van de provisorische spijkers waarmee ik het aan de muur zou jassen. Hij bleek zijn eerste relaxdag te houden, languit op de nieuwe groene hoekbank en de heel dunne grote tv die de dag ervoor waren aangekomen. 

We flaneerden wat over de nu lege camping na het Hemelvaartsweekend, het woord ‘camping’ is meer van toepassing op de sfeer waar zijn huisje ligt: tegenover seizoensplaatsen, in wintertijd is zijn uitzicht dus een groot leeg veld, terwijl mijn sfeer die van een bos is. Hoe zat het met de nieuwe wc’s die er daar gebouwd waren, welke huisjes lagen eromheen en hoeveel plekken waren er exact? We gaven ons over aan een familietrek: altijd letten op het uitzicht en de perspectieflijnen, de exacte sfeer en mogelijkheden van een plek en hoe een andere plaatsing eigenlijk beter was geweest en waar je het liefst zou zitten.

We liepen langs de stortplaats en daar bleek een partij hout te zijn waar hij zijn bed van kan bouwen, een plastic  zwarte Amerikaanse deckchair, prima passend in zijn tuin en een relax-stoel ontbrak er nog, naast de houten picknicktafel die hij er al had neergezet. En er lagen héél grote laurierkersstruiken, waar ik de kleinste daarvan ook nog wel kon plaatsen, dus ineens was de rest van de namiddag besteed aan bedrijvig met een kruiwagen alles versjouwen naar zijn huisje en het mijne. Y. was al zó moe, dat ik degene was die het meeste met de kruiwagen liep met al mijn ervaring van het werken in de speeltuin en we maakten grapjes: Wat ‘de mensen’ (die er nauwelijks waren) wel niet zouden denken, van die Chinezen daar en dan de vrouw als slaafje inzetten. Al met al was het dus een actieve, zeer welbestede dag.

Máxima

Tja, je bent dus fan van Máxima of niet, en ik ben dus fan. In het verjaardags-interview met Matthijs van Nieuwkerk gisteravond voor haar 50ste, zie ik een gelukkige vrouw die al haar potenties gebruikt, warmbloedig, en nog even veel houdt van haar man, als toen ze als verloofde in haar rode jurkje werd voorgesteld aan het Nederlandse volk. 

De kern is of iemand ‘relatable’ is; of je haar keuzes, gedachtegangen, gevoelsleven kunt volgen, en Máxima snap ik helemaal. Zij vond de lamp die zij bij studio Drift zag, gemaakt van paardenbloemenpluisjes meteen mooi en vroeg of deze in het groot gemaakt kon  worden en ze vindt het iets magisch hebben als deze brandt als ze thuis komt. Zij heeft een schattige foto van haar man op haar werkkamer, waar hij ‘schalks’ kijkt, zei Matthijs, dat woord kende ze niet, de blik was niet naar haar want ze was er niet bij toen de foto gemaakt werd door een vriendin en ze kreeg het als een cadeautje en je snapt meteen waarom ze dol is op deze foto.

Ze houdt van poëzie, je hoort haar voor het eerst in haar moedertaal spreken waar ze een gedicht van Pablo Neruda voordraagt:  'La Poesia', over de betekenis van poëzie dat in het Engels zo eindigt: And me, a tiny being /  enabriated by the great void / filled with stars, / in the image and the likeness of the mystery /  I felt I was a part of the pure/ abyss / I wandered with the star s/ my heart was unleashed in the / wind. En ze woont in de woorden, ze weet wat ze uitspreekt. Zij vertelt dat ze vaak, tussen alles door, een gedicht leest en ook op reis vaak een gedichtenbundel in haar handtas heeft. Dat had ik ook, in mijn werktas van het wijkcentrum. Zij geeft Matthijs ook een gedichtenbundel uit haar eigen verzameling van Louise Gluck, aan de kaft zie ik dat het haar bloemengedichten zijn, Matthijs lijkt iets te vragen, waarom dit en ze zegt volkomen vanzelfsprekend dat zij dit jaar de Nobelprijs van de literatuur heeft gewonnen.

Ze praat over het verdriet van haar verlies van haar zus Ines, die zelfmoord heeft gepleegd, op haar begrafenis heeft ze gezongen, dat deden ze samen veel, het was van Bob Dylan: Knock on Heavens Door met de woorden: Mama, take this badge from me/ I can’t use it anymore/ It’s getting dark, to dark to see/ I feel I’m knocking on Heavens door. Maxíma hoort de woorden aan en knikt alleen maar, zo was het en ik denk: wat een kracht om dit dan te kunnen zingen op haar uitvaart... Nu ervaart ze weleens haar glimlach daar is ze blij om en ik herken het woord in deze context. 

Over hun vakantie naar Griekenland blijft nu alleen hangen dat ze altijd denkt in mogelijkheden en ook anderen daartoe wil zetten en ze zó dus dachten: Ze zijn gegaan, het was niet eens zo belangrijk voor ze:  dit is mogelijk; het mocht, maar het was niet solidair, zegt ze, een inschattingsfout. Kun je haar dat kwalijk nemen, als je het ook gewend bent om een dagje op en neer naar je moeder in Argentinië te vliegen? Binnen haar context maakte ze een extra rondje in het park. En de speedboot van twee miljoen? Haar man wilde die zo graag, ze gunde het hem en ik zou ook denken: als dat voor jou het ultieme symbool van vrijheid is, dan ga je niet meer steggelen om het geld, je weet dat ‘het volk’ het af zal keuren, maar dat had ook gekund als de boot vijf ton had gekost. Het lijkt mij wel passen bij die recalcitrante Willem Alexander van 18 jaar, die toen het liefst piloot was geworden en zeer zeker voor de liefde afstand zou doen van de troon. Als enige van haar gezin kent Máxima het leven zonder het keurslijf van een koninklijk hof. 

Dan hebben ze ook beide het Oranjefonds, een huwelijkscadeau van het volk, klein begonnen, maar uitgegroeid tot een bestand met 4000 (!) vrijwilligersorganisaties dat zij ‘het gezicht van Nederland’ noemen en waar ze beide trots op zijn. En ze houdt van haar man, dat is duidelijk, ook in haar woorden op het einde: hij is haar anker: 'Hij houdt mij scherp  en hij duwt mij... hij prikkelt mij om mijn werk te doen en hij houdt me tegelijk vast’, zie ik haar zeggen op YouTube waar alweer talloze fragmenten uit het interview terug te zien zijn. Kortom: Ik ben dus fan. 

Torres, Sleater-Kinney, María Grand, L’ Rain

Terwijl de regen om mij heen klettert op het dak werk ik de hele playlist af van de New York Times met de best gekozen liedjes van de afgelopen maand. Het geeft mij een soort Oerol-gevoel: helemaal niks weten van de huidige muziek en je dan maar laten verrassen, ervan uitgaand dat degene die kiezen er wel verstand van hebben. Bij Oerol is het me vaker gebeurd dat een optreden van een onbekende artiest die blijft hangen, dan jaren later nationaal doorbreekt.

Nu moet ik glimlachen van drie liedjes, ook door het filmpje dat erbij gemaakt is. In alle drie zie ik jonge vrouwen; ik realiseer mij definitief uit een geheel andere generatie te komen met andersoortige oogmerken. In twee van deze filmpjes zie je in elk twee vrouwen in een rommelig huishouden, een bijna bedompt soort van huis, zonde enige glamour. In beide kussen ze elkaar,  liggen in bed...enzovoort:  ze zijn zo gewoon in het gewone leven. Achteloos, zonder nadruk, liedjes waar vrouwen hun relatie en hun leven bezingen. ‘In mijn tijd’ , opoe vertelt, hing er nog iets strijdbaars rondom de lesbische liefde en wanneer je in het openbaar daarmee kwam, dan was dat strijdbaar, of ludiek, in ieder geval niet in een slonzig huishouden. Het eerste liedje is van Torres: Don’t put wishes in my head en het tweede liedje is van Sleater-Kinney: Worry with You. 

En dan was er nog een ander liedje dat mij opviel omdat het op een geheel ander terrein achteloos iets laat zien, zonder diepe betekenis zoals er vroeger gehecht zat aan dat terrein van de ‘spiritualiteit’. Er is alleen iets van een referentie in het filmpje aan al dat soort irrationele en onzinnige handelingen zoals het dat voor rationele en analytische mensen is, dat vroeger door hen de ‘geiten wollen sokken cultuur’ genoemd werd. Maar tegenwoordig mengen mensen genres en stijlen en dus verwacht je niet dat een tenor-saxofonist een filmpje maakt waarin ze zelf met haar twee andere band-leden, op blote voeten in de aarde loopt, haar armen streelt, in het water drijft en luistert naar het gekabbel ervan van, met de boodschap Now, Take, Your, Day, de titel van het liedje van María Grand. 

En dan was er nog een opvallend filmpje in de voor mij ongewone combinatie van beeld en muziek: L’Rain: Blame Me. Een vrouw schminkt zich, ze wordt een clown en ze zingt: Waste away now, make my way down. Wat zeg je dan eigenlijk, terwijl je handelingen er zeer doelbewust uitzien, maar de muziek iets ijls heeft? Er is tegelijkertijd stilstand en beweging.



De regen is gestopt en om mij heen is de totale rust weer weergekeerd, na een Hemelvaartweekend waar er veel meer actie in de lucht hing; onbekende mensen die langs liepen met buggies en kinderfietsjes. Ik heb nu nog geen mens gezien. De kluizenaar in mij, die ik ook ben, vindt dat best fijn.

Zing / neurie als vanzelf

Deze dag begon bewolkt dus ik ging ‘meedoen’ met Zing als vanzelf van Bert van de Wetering. ‘Meedoen’ tussen haakjes want ik kan niet zingen, alleen maar mee brommen  terwijl ik tegelijk met een stoffer en blik het huisje kuis en kleedjes buiten uitklopte. Voor mij is het dus geen zangsessie, ik beleef het als een mee-neurie-meditatie. Hij begint met ontspanningsoefeningen en een bewust-en-alert-worden van je lichaam met dingen die ik zelf ook ooit zo in de kapel bij de Clarissen de lucht in heb geslingerd. Eigenlijk ben ik dan wel een beetje jaloers als je het daarna kan koppelen aan het zingen van liederen in plaats van een meditatieve bezinning en daarna stilte, zoals ik dat deed.

Nu vond ik ook alle liederen zo wonderwel bij elkaar passen en ook bij deze tijd, waar de levensstroom van de lente zo voelbaar is. (Es rauchet das Wasser, woorden van Goethe, muziek van Brahms, ik zag erna op YouTube een mooie vertolking bij podium Witteman). Maar hij begon met The rythm of life; op YouTube beschikbaar in versies van het Urker Mannenkoor bij een waterval in IJsland  tot zang en dans uit de musical Chariot waar het lied uitkomt.  Tegelijk was er een soort van weemoed aanwezig van wat er ooit was ( When I was One and Twenty),  wat er kan zijn als vraag (Ken je mij ? een tekst van Huub Oosterhuis, een vertaling van een psalm)  of wat je graag zou willen dat er was ( I want to hold your hand van de Beatles). En hij eindigde met ‘Gabrielle’s Song’, dat lied uit de film As it is in Heaven, het ultieme lied van levenskracht, het oprijzen uit ellende. 

En toen begon de zon te schijnen en ik maakte een favoriete rondgang door het bos: O! Het bos is zó prachtig nu, het begon eerder met het zachte groen van de berkenbomen tegen de donkere dennenbomen aan, terwijl verder alles nog kaal was en nu staan alle beukenbomen in mild ontluikend blad en gedurende de dag zie ik nu ook de twee eikenbomen om mijn huisje steeds meer uitkomen. En net vond ik dan ook een versie van dat andere lied dat Bert inoefende: Homeward Bound van Marta Keen gezongen door  BYU Vocal point ft The Al American Boy Chorus en de enscenering daarvan is in een bos, zo heel erg wat ik nu zie en beleef. 

Over wat komt en gaat... en het grote verlangen en de hoop dat er een thuis is voor een ieder, de levenden en de doden... De livestream van Bert van de Wetering van deze zangsessie is nog drie dagen beschikbaar op YouTube. Misschien ga ik het een deze dagen gewoon weer een keer opnieuw beleven.

Blogothèque. A Take Away Show

Nu het weer te koud is om meteen buiten te zitten en er te ontbijten, volgens Weerplaza is het nu maar 13 graden, kun je alleen maar nagenieten van een ideale Hemelvaartsdag gisteren met zoveel lentezon. Ik heb ondertussen voor het eerst in dit seizoen weer het gras gemaaid en de kantjes bijgeknipt, maar wilde verder languit in een stoel liggen en lezen. Vandaag bij dit weer zal ik maar eens wat ontkiemde zaden in grotere behuizing gaan zetten en mijn tent-tuin-kasje daarmee verder inrichten. Als ik dat niet doe, dan wordt het een mini-bibliotheekje, want tijdschriften en boeken beginnen nu al te slingeren op de nog lege draad-planken.

Over een bibliotheek gesproken... Ik kwam een mooi filmpje tegen op YouTube: Benjamin Clementine die Condolence zingt A Take Away Show, heet  het. Je ziet hem op blote voeten de lege nationale bibliotheek in Parijs betreden, een indrukwekkend oud gebouw vol oude boeken en beelden van steen die je aankijken en dan zoekt hij zijn piano die daar ergens is neergezet en zingt. Het eerste wat ik dacht was: dit is nou zo’n filmpje dat in deze Coronatijd verzonnen is, een artiest die zingt zonder publiek, een camera die het vastlegt en zo zie je al die muzikaliteit uit iemand vloeien, dát is de natuurlijke habitat, niet zozeer die zaal vol mensen.

Ik dacht terug aan de thuisconcertjes van Norah Jones achter haar piano en Mary Carpenter met haar gitaar die elke week, een jaar lang trouw acte de présence gaven, het hoorde bij de eerste lock down-tijd toen iedereen strikt zich eraan hield, dodelijk geschrokken, maar nu de wereld wat opener is geworden, zijn beide ermee gestopt. Alles en iedereen vindt nieuwe manieren uit om toch weer op te treden en zo meteen mogen we de grote bubbel van het Songfestival vanuit Rotterdam op de tv aanschouwen.

Dus ik waardeerde dit filmpje van Benjamin Clementine extra: de moeite die gedaan is om zo’n lied een eigen omgeving te geven, waardoor er ook weer andere associaties ontstaan. Maar toen zag ik dat het filmpje een deel was van een hele serie die al héél lang bestaat, 10 jaar las ik ergens in het commentaar eronder, het valt onder het abonnement La Blogothèque; A Take Away Show en daarin zitten allemaal filmpjes van artiesten die zingen en akoestisch musiceren, soms al lopend op straat, of bij een zwembad, of ergens buiten bij een park, of langs mensen in een rokerige bar.

De kern ervan lijken die artiesten te zijn, die allereerst in zichzelf besloten, zonder aandacht te geven aan omstanders, musiceren waarbij de omgeving een sfeer en betekenis toevoegt, juist door alleen maar er te zijn. Heel veel wat ik toen aanklikte, allemaal onbekenden voor mij, beviel mij meteen. Als tweede zag ik Lola Marsh; You’re Mine & Sirens, in de straten van Tel Aviv, bitterzoet met alle gewelddadigheden van nu in Israël in ogenschouw.

En daarna Billy Ryder Jones die Wild Roses zingt zittend met een gitaar op de grond in een oude begroeide achtertuin, ergens wat verscholen. En daarna nog veel meer: Lianne la Havas die wandelt door de straatjes  van Mont Martre in Parijs en No room for doubt zingt; ach het onbezorgde straatleven van voor de Coronatijd... En van  Bon Iver; For Emma, For Ever Ago dat begint in een binnenplaats van een wooncomplex, waarna ze naar buiten gaan. Dit is zo geregistreerd dat het ook in Coronatijd gemaakt had kunnen worden als de mensen eromheen zich hadden laten testen en ze met elkaar in een bubbel zitten, maar het komt al uit 2008.

Gisteren werd ik me overigens ook pas echt bewust dat het bos om mij heen mijn extra ‘buiten’ en achtertuin is: de achterburen vierden buiten luidruchtig een verjaardag met verjaarsbezoek. Lang vond ik dat wel aardig, al die reuring en toen had ik er ineens genoeg van. Hup, een wandelingetje en dan ergens in de zon, in de stilte van het bos weer neerzijgen, helemaal oké!

Boekwinkeltjes

Onlangs heb ik de wereld van Boekwinkeltjes.nl ontdekt, dat in feite het grootste antiquariaat van Nederland is met zéér veel particulieren die nu een eigen boekwinkeltje bestieren en helemaal online. Tot nu toe had ik er een enkele ervaring mee, waar ik een vraag mailde naar een aanbieder en nooit een reactie terug heb gekregen. Bovendien moet je verzendkosten betalen en dat maakte het onaantrekkelijk en deed mij struinen in het tweedehandsboeken-bestand bij Bol.com, waar je eenmalig 1,99 euro aan servicekosten betaalt, hoeveel je er ook bestelt in een keer en na 20 euro is de verzending altijd gratis.

Maar Bol.com stopt met tweedehandsverkoop en ik zocht naar exemplaren van het stripboek Thorgal, tikte de zoekterm in en zag op een fotootje een man van mijn  leeftijd geflankeerd door twee witte robots uit het goede leger van Star Wars, ‘May the Force be with You’, stelde een vraag over een exemplaar en de verzendkosten en kreeg prompt een antwoord terug met daarin ook de suggestie dat, wanneer ik veel meer exemplaren kocht , hij er dan een leuk prijsje van kon maken. Dat prikkelt meteen mijn onderhandelingsgeest, dus ik zocht alle exemplaren die ik nog niet had op en meldde deze wel te willen bestellen onder de voorwaarde dat er geen sprake was van een bepaalde inkleuring.

Ik was er al achter dat de oude versies van Thorgal veel mooier en genuanceerder van kleur waren dan een moderne variant. Dus hij deed de moeite om al zijn exemplaren te checken en te melden welke goed waren en deed zijn prijs. Maar ondertussen was ik een ander aanbieder tegengekomen, die voor de belachelijk lage prijs van 15 euro, negen exemplaren aanbood, waarvan ik er zeven nog niet had, met de juiste inkleuring, dat had hij dus al voor mij onderzocht. Hij nam het sportief op, verzekerde dat zijn exemplaren wel in een  uitzonderlijk goede staat waren, maar even goede vrienden als ik niks bij hem zou kopen...  Er volgde nog een onderhandeling hoe duur het zou zijn als ik alles wel bij hem zou kopen, plus nog een andere graphic novel-serie waar ik ook wel belangstelling voor had, maar uiteindelijk werd het me te duur, dus ik vertrok, voorlopig. 

En toen kwam ik uit bij haar en het blijkt dat de verzendkosten 7,25 euro zijn, met een maximum van 10 kilo. Dan kon ik net zo goed nog wat boeken erbij zoeken, want alles wat zij aanbood lag tussen de 2 en de 4 euro, met een uitschieter van 6 euro voor Anna, de gebonden biografie over Annie M.G. Schmidt door Annejet van der Zijl. Dus ik gaf haar een lijstje met de vraag of ik hiermee al bij de 10 kilo kwam. Zij meldde dat ze die dag aan inkoop had gedaan, net terug was met tassen vol boeken en dat ze even ging uitrusten en het dan voor me zou uitzoeken. 

Ik bleek bij lange na, nog niet bij die 10 kilo te komen, dus ik zocht verder in haar gigantische boekenbestand met voor drie kwart allerlei onbekend materiaal van voor mij obscure auteurs. Ik vroeg haar of ze per kilo ergens opkocht, maar nee, ‘was dat maar waar’, mailde ze, ze gaat alle kringloopwinkels af, haar winstmarge is heel klein, het is een uit de hand gelopen hobby. Dus, in feite, de eerste dag dat het weer kon, na de lockdown, is ze weer op pad gegaan.

Ik vind het heel grappig om ineens te ervaren dat al die ‘Boekwinkeltjes' op die site dus bemenst worden door allerhande individuen. De ene zet een deel van zijn eigen verzameling te koop, misschien omdat hij een deel wil vervangen met een nieuwe uitgave, is daar trots op en wil er ook niet zomaar afstand van doen. Bij beter kijken zie je nu aan het aanbod dat sommige mensen waarschijnlijk al hun boeken te koop zetten, en dan kun je een heel lange leesgeschiedenis met bij bijbehorende interesses traceren. Dat zijn, vermoed ik, dan allemaal mensen op leeftijd, die van hun boeken af moeten... 

Voor nu, kocht ik bij haar een doos vol boeken voor 50 euro plus nog verzendkosten. Heel gevarieerd: van  een zakboekje over vogels, oude Kronkels van Simon Carmiggelt, tot Nijntje is stout, het ABC van Rie Kramer, de Bosatlas van de wereldgeschiedenis, de Odyssee van Homerus, het hele dikke boek Het lot van de familie Meijer van Charles Lewinsky, dat ze ‘een schitterend boek’ noemde. 

De prijs had ik haar zelf aangeboden, want ineens zag ik minutieus struinend, bij haar twee aanbiedingen, dat wanneer je voor 35 euro kocht, je het voor 20 euro kreeg en ik was al bij de 70 euro. Ik had het geheel dus voor 40 euro kunnen krijgen. Toen mailde ze dat het een foutje was, dat het per ongeluk weer op de site was verschenen, het was een vakantie-aanbieding van vorig jaar zomer, maar ik zou het natuurlijk wel krijgen! Ik vond dat wat sneu voor haar, mailde dat en stelde 50 euro voor, dan hadden we er beide wat aan en dat vond ze ‘heel fideel’.  Ik heb mezelf voorgenomen dat ik eerst alle boeken gelezen moet hebben en dan mag ik weer kijken op Boekwinkeltjes.