Picknicken op de pier

 

Tevoren: Ik maakte een foto van hen, hij van mij. Na de hap was het helemaal donker. De Conny Island toren leek op vuurwerk.

Sheep Meadow overdag - Rockefeller Center s’avonds

 De hele dag op de Sheep Meadow in Central Park. Dit park is dus geheel ontworpen door mensenhanden: alle glooiingen, rotspartijen, elke boom is er ooit geplant. Daarvoor zijn wel bestaande natuurlijke rotsen gebruikt en verplaatst.

Er vlogen een poosje héél grote libellen rond, als kleine helicopters. Wat ik zo charmant vind zijn de vele kleine bordjes op het midden van vele bankjes: een stroom van menselijke stemmen, die een dierbare eren en herinneren. Je ziet het door heel New York. Je kunt ook een boompje laten planten of een tegeltje zetten; a walk of honour.

De laatste kier zonlicht die tussen de wolkenkrabbers op het gras schijnt en weerkaatst op de wolkenkrabber aan de andere kant van het park. Er is ruimte zat. Er wordt met disks over een grote afstand geworpen. Eenmaal landde deze vlak bij mijn gezicht. Ik lag te zonnen met mijn ogen dicht en het eerst wat  ik dacht was: een kokosnoot! Ik wierp hem terug: Nice throw! hoorde ik terug.

Alle interactie is over het algemeen vriendelijk en kalm; goedbedoeld, zou je kunnen zeggen. Ik stond in de ochtend bij de dozen van fruit-voor-een euro met vijf perziken in mijn handen. Een vrouw in Indiase kleding komt erbij staan. When you are home, they are dead, zei ze. Leuk verwoord: het impliceert dat je fruit en groente toch levend moet eten; wanneer ze niet bruin en beurs zijn.

Op het einde van de dag, na zonsondergang verzamelt de fietsende politie zich klaarblijkelijk op één plek. Ook dat is heel prettig in NY: je ziet overal ook politie  wandelen of rijden, niet opzichtig of met een controlerende uitstraling, ze mengen zich relaxed. Het geeft een veilig gevoel. Ik hoorde een korte interactie: iemand meldde dat er iets verderop een incident was geweest, maar dat het alweer over was: are you sure?… of zal ik toch gaan kijken? 

Er staan hele mooie bomen in het park, maar ze lijken klein door de omringende wolkenkrabbers. Er is een heel ‘paviljoen’ waar je kunt schaken Chessers House, en vlakbij ook twee volleybalvelden waar de hele dag gebruik van wordt gemaakt. Dat lijkt in goed overleg: de ene groep wacht tot de andere haar wedstrijd heeft uitgespeeld.

En dan is de avond gevallen en wandel je zó weer het lichtende NY in, dat bruist van het leven. Maar niet op terrassen. Er wordt wel gedekt voor lunch, maar na acht uur s’avonds is alles opgeruimd. Het staat iedereen natuurlijk wel vrij om in een Street Foodcar, die er overal staan, iets te bestellingen en ter plekke te nuttigen, ook rond middernacht. In mijn straat haalde ik pas een Lamb over Rice bij de Deli; dat zijn kleine voedselwinkeltjes; drinken, chips, koekjes, snacks, maar geen levensmiddelen.

Ik kwam uit bij Rockefeller Center. Alle parafernalia rondom de Olympisch Spelen is opgeruimd, er schalt nu muziek door de luidsprekers, terwijl je toch overal het klaterende water hoort.Tina Turner: Simply The Best. Dat vind ik op dit moment van NY. Zij staat bovenaan mijn lijst van favoriete stad.

Labor Day: Garments District, Pier 76, Dramabookshop, een pianist

Het was Labor Day, een vrije dag en er hing een ontspannen sfeer in de stad, zoals in het Garments District, zo genoemd omdat daar vroeger de kledingsindustrie haar huisvesting had.

Op pier 76 was er disco en er werd gerollerscate, bellen geblazen, gebalanceerd met ballen en eenwielers en op de bankjes gegeten. Ik nuttigde er Chinees, gehaald bij het buffet op 9 Avenue, waar ik wel twee dagen van kan eten.

Onderweg naar de rivier, de Hudson, spiegelende  hoogbouw met de resten van de oude bewoning. Zo zag het er dus vroeger uit. Ik wandelde langs de rivier naar Lincoln Center. Veel joggers en af en toe een doorkijk door de grid naar de East River. Waar Lincolns Center nu staat, ook niet ver van de rivier, daar speelt West Side Story zich af.

Ik begon mijn wandeling met een bezoek aan de Drama Bookshop, vlakbij Bryant Park in de 39ste straat. Het grenst aan de theaters op Broadway en vroeger was het een honk voor acteurs die er hun teksten instudeerden en oefenden en vanuit hier audities deden. Die sfeer heeft men willen behouden, er zijn veel leren banken en zithoekjes en een uitgebreid café en je mag al lezend je consumptie nuttigen.

Ik las er stukjes over uit Our Town van Thornton Wilder, waar ik op de middelbare school de moeder van Emily speelde; herinneringen kwamen terug. En uit Betrayal van Harold Pinter, dat qua opbouw terug gaat in de tijd en weergaloos het verraad van de echtgenote met zijn beste vriend fileert. Ik was indertijd zó onder de indruk, dat ik me in het werk van Harold Pinter ben gaan verdiepen. In deze boekhandel, gespecialiseerd in alles op drama en toneelgebied,was alles dus ook aanwezig. Toch kijken in mijn stadshuis  wat ik ervan heb. Ook gebladerd in Under Milkwood van Dylan Thomas, een soort van hoorspel dat zich in een stadje aan zee afspeelt, maar dat ik in Florence gehoord heb, voor het eerst aldaar, meer dan drie weken kamperend met mijn eerste geliefde. Ach…die oude tijden…Hoogstwaarschijnlijk is toen mijn concept ontstaan van lang in één stad zijn en die meer tot de haarvaten leren kennen, dan vluchtig een paar dagen.

Ik was de dag begonnen in Bryant Park en week daarmee af van wat ik eigenlijk op het programma had staan; de  West Indian American Day Parade, een grote parade in Caribische sferen door de straten van Crown Heights in Brooklyn, niet ver van waar ik verblijf. Maar ik had toch meer zin in relatieve rust, dan in feestelijke drukte. Ik had geen spijt van mijn keuze. Er speelde een pianist die vroeger bandleider was geweest, in conversatie met het publiek aan wie hij vroeg wat hij moest spelen. Prompt kwam het, met jaartallen en al, tjokvol anekdotes uit eerste en tweede hand. Héél bijzonder; zo’n man die helemaal in de muziek leeft en door de staff gemaand moest worden om te stoppen, de tijd was voorbij. Woensdag en Vrijdag speelt hij ook, misschien ga ik nog een keer luisteren.

Madame Butterfly (in anderhalve minuut)

 Het was de allerlaatste opera in HD: Madame Butterfly. Het hele verhaal en het ‘herkenningsdeuntje’ ken ik al vanaf mijn tienerjaren, door een liedje van anderhalve minuut van Rod mc Kuen;

Elizabeth Street Garden

 

Ik was in Elizabeth Street Garden. Een tuin bij Little Italy die zou kunnen verdwijnen omdat de vorige burgemeester het aan een projectontwikkelaar heeft toegezegd, voor seniorenwoningen. Al 650.000 New Yorkers hebben een brief geschreven en bijna 100% van alle winkels in SoHo, Chinatown en Little Italy zijn ook tegen.

Het is een heel sfeervolle plek, waar als je er zit, je niet kunt voorstellen dat hier de bulldozers overheen gaan… Van 4-6 pm werden er zelf geschreven gedichten voorgedragen. Niet iedereen was aan bod kunnen komen. Elke twee weken is er een ander thema. Ik vermoed dat het thema deze keer de tuin zelf was, of iets van : ‘je plek vinden’, ofzo. Iemand meldde dat de tuin letterlijk zijn leven had gered, omdat hij hier tot rust was gekomen.

Vrije vrouwen, versus?… La Forza del Destino

 ‘Kom je van ver?, vroeg de oudere vrouw naast wie ik was gaan zitten bij de opera. Yes, in fact I do, I come from the Netherlands! Ja, dat is ver , reageerde ze, I come from across the street! Ze bleek 16 jaar daar te wonen, nadat haar kinderen volwassen waren geworden. Ze was verschillende keren in Nederland geweest, want ze had met haar tweede echtgenoot in Engeland gewoond. Maar Nijmegen kende ze toch niet. Morgen kwamen haar kleinkinderen op bezoek. O, ja het is Labors Day zei ik, een vrije dag. Ze kwam nu elke avond hier naartoe, meerdere vrienden waren er ook en ze wees met haar hand naar voren: daar, daar en daar. It is so lovely in New York, zei ze, er is altijd wat te doen. Ik beaamde het van harte. En toen begon de opera.

Na de tweede acte stak ze haar hand naar mij op en ging. Ik kon haar geen ongelijk geven…eigenlijk was het een volkomen vrouw onvriendelijk verhaal. Een vrouw wordt kluizenares, ze gaat boete doen, maar voor wat? Dat ze tegen de wil van haar vader en broer houdt van een man en met hem weg wil lopen? De vormgeving had voor mij iets horror-achtigs: al die mannelijke geestelijken die haar willen slaan.

Op het einde is ze een zwerfster geworden in de vuile metro van New York. Waarom zo vormgegeven? 

De enige logica die erin zit is, dat je geen rust zult vinden als je boete gaat doen voor iets waar niks mis mee is. Iets daarvan lijkt bij haar te gaan schemeren: 

Bij de opera zijn veel oudere mensen, sommigen ook sjiek gekleed en er zijn veel witte mensen. Het is de Upper West Side, een van de rijkste buurten en hier domineert wit en groot. De vrouw naast mij had een sportief geruite blouse aan en dito bruine broek. Bij vertrek liep er eenzelfde soort vrouw voor mij. Alleen in New York, denk ik, zie je dat op je netvlies: een oudere vrouw alleen, die door, lijkt het, lege straten hobbelt. Dat lijkt zo, omdat alle auto’s nu stilstaan voor de voetgangers. Iets later zag ik een vrouw haar honden uitlaten; ze liep Central Park in, om 23.00 in de avond. Zo zou het overal moeten zijn. Vrije vrouwen in de moderniteit.

Begraafplaats. Japan Village Festival in Industry City

 Ik wandelde van huis uit naar Japanese Village, voor een festival, door weer heel andersoortige buurten dan ik kende. Laagbouw van steen, hé ineens weer een orthodoxe Jood op straat met kindje. Niet ver daar vandaan een groot glimmend gebouw dat boven alles uitstak met Hebreeuws schrift.

Er is een héél grote begraafplaats vlakbij, The Greenwood Heights Cementry, op de kaart bijna net zo groot als Prospect Park daarnaast. Ik overwoog om er diagonaal doorheen te wandelen, maar Google Maps gaf consequent aan dat je eromheen moest, zelfs als je twee dingen op de begraafplaats zelf wilde bezoeken, zoals het graf van de kunstenaar Basquiat, er lopen wel allemaal  kronkelwegen doorheen. Ter plekke begreep ik waarom: het is immens, met veel hoogteverschillen, je kunt er gerust een dag in dwalen. Misschien doe ik dat nog, want zelfs langs het ijzeren hek straalde de rust je tegemoet en het rook naar gemaaid gras.

Aan de andere kant aangekomen, begreep ik de ligging: op een hoogte, aan de rand van het oude Brooklyn- Downtown .Ik daalde weer en kwam in meer bekend soort buurten, de metrolijn boven de grond en daarachter zou Japanese Village liggen. Hoe dan?…

Pas op het einde van de middag, door een wandeling over het hele gebouwencomplex, begreep ik dat Japan Village een onderdeel is van Industry City. Zestien grote industriële gebouwen zijn nu een terrein vol winkels, kleine bedrijfjes, met een sfeer van vernieuwing en experiment. Eromheen is het nog steeds industrieterrein, met in de verte de skyline van Manhattan. Japan Village heeft daarbinnen een grote Japanse supermarkt, cursusgebouwen, restaurantjes en werkplaatsen en wat dorpshuisjes nagebouwd en daar op het ‘dorpsplein’ was er nu hun jaarlijkse festival. 

Erg leuk en het was er druk. Lang geleden dat ik moest schuifelen om verder te komen. In New York is er over het algemeen ruimte zat, de straten zijn breed, alles is een maatje groter dan in Europa. Je kon er sake proeven ( 3 x gedaan) en er waren dansoptredens, héél geanimeerd. De dansen kwamen uit verschillende prefecten in Japan, waar als intro steeds reclame voor werd gemaakt; mooie natuur en ‘hot springs’.

Publiek kon af en toe meedansen op het podium en dat werd weer à la New York, met overgave gedaan, door allerlei verschillende soorten mensen.

Er was ook een komische dans van een draakachtig figuur die een grote mandarijn opat: de sfeer van manga en comics. De oren op het masker bewogen en de ogen rolden.

En er was een verrassende waaierdans als afsluiting, waar er steeds meer waaiers tevoorschijn kwamen. Daarna kwamen er grote trommels op het podium, waar het mij opviel dat een deel van de groep niet Japans was, dus je kunt je gewoon aansluiten. De oudere master werd wel speciaal aangekondigd, hij stond centraal.