De familie kwam sinds lange tijd weer bij elkaar. Eerst een wandeling vanaf station Driebergen-Zeist, daarna een etentje. Ik ben met de trein ontelbare keren langs dit station gekomen. Er blijkt een mooi, hobbelend natuurgebied met bos te zijn met enkele vennen en een schaapskooi. Fijne gesprekken met nichtjes: dat ook in hun generatie zij meemaken niét voor Nederlandse aangezien te worden, terwijl ook hun ouders in Nederland geboren zijn. Vormen van subtiele discriminatie…Een nichtje zei, dat het toch wel apart was, hoe zij in haar andere familie het enige ‘bruintje’ is tussen de witten en nu allemaal soortgenoten om zich heen had.
Ik miste Broer, die anders voor het eerst had kunnen profiteren van een geldpot die wegens zijn inspanningen rondom de erfenis van mijn ouders was ingesteld. En het bleek, hoe familietrekken door de generaties lopen, tot en met het heden. Een nichtje noemde de familie ‘ingewikkeld’, maar samen kwamen we op het woord, om deze ‘complex’ te noemen. Want complex kan alle kanten op, het duidt ook op variëteit en veel potentie.
Ik denk nu aan het liedje, Familytree van Venice, dat op Moeders uitvaart werd gezongen. Zo is het: de familieboom zal altijd blijven groeien.
Toch raar. Wakker worden met dit liedje en geen idee hebben waar het vandaan komt. En dat het dan de hele dag zo’n beetje bij je blijft. Zes activisten van Extinction Rebellion zijn opgepakt omdat zij opriepen tot een boycot op de A12 aanstaande Zaterdag. Een artikel over een christelijke stel met kinderen die mee gaan doen. Dat de activisten op het einde van de dag weer zijn vrij gelaten, met de restrictie dat zij de komende 90 dagen niet in de buurt van de A12 mogen komen. Dat maatschappelijke organisaties zich laten horen: dat er met twee maten wordt gemeten en er wordt gemorreld aan het recht op demonstratie. Dit lijkt mij evident, wanneer je aan al die ronkende gevaarten van tractoren denkt.
Ook raar, om bij deze foto uit 1943 van Weegee, een fotograaf uit New York die voor het eerst het straatleven in de nacht en misdaad op de gevoelige plaat vastlegde, te denken: Wat ben ik blij dat ik 30 jaar lang beheerder was in de wijkcentra. Dat ik mijn stad in alle lagen van de bevolking heb leren kennen. Niet als waarnemer, maar als deelnemer. Ik schonk de koffie in, tapte pilsjes, hield jongeren aan de bar in toom, lette op dat mensen niet al te dronken werden, had leuke gesprekken, vierde feestjes mee.
Dat werd nog versterkt door deze foto van dezelfde fotograaf. De tijd dat iedereen met sjekkies tussen de vingers en pils in de hand zich vermaakte en ik elke dag mijn kleren weer in de wasmachine kon gooien omdat ze stonken naar rook. Dat de laatste handeling het afwassen was van de asbakken die dan, in elkaar gestapeld een meter lang op een theedoek gingen drogen in de nacht op de verwarming. En dat ik indertijd ook nog heb meegedaan aan zwijgend in een kring in de stad staan, voor De Vrede en Ontwapening. Maar ik nu niks anders kan denken, dat het maar goed is dat het Westen nog zoveel wapens en tanks heeft ,in depots, voor Oekraïne.
Nóg een foto van Weegee. De wereld zit vol onzichtbare schotjes, al die bubbels, al dat onbegrip, dat niet-weten… Dat een wijkcentrum van een ontmoetingsplek tijdens mijn werkend leven veranderd is in een zalenverhuurbedrijfje…Dat niet meer te zien is waar en hoe mensen uit verschillende lagen, met verschillende visies, elkaar kunnen treffen…Dat revolutie toch ook alleen in het klein kan beginnen; bij jou, bij mij.
Misschien is het dat wat ik zie in deze gezichten wat mij aanspreekt : iets van verwachtingsvolle anticipatie, gewoon op straat. In Khalid&Sophie twee activisten: de ene is communicatie-deskundige die met haar pyjama nog onder haar trui aan tafel zit, zó van haar bed gelicht in de ochtend, door de politie. Een ander was op Twitter actief om mensen mee te laten doen aan deze vreedzame demonstratie, die moest ook naar het politiebureau. En wat doe ik?…
Drie heerlijke boeken meegenomen uit de kringloopwinkel, tezamen voor 13€. ‘Culinaria’ is een loodzwaar koffietafelboek, vol smakelijke foto’s en beschrijvingen van specialiteiten en recepten uit alle landen van Europa. Nederland is vertegenwoordigd met: stamppot, kaas, pannenkoeken, mosselen, haring, drop, speculaas en jenever. De stroopwafel ontbreekt, terwijl de Limburgse vlaai twee bladzijden krijgt. Ontbijtkoek wordt genoemd bij ‘Speculaas’ en snert bij de Stamppotten. En er wordt melding gemaakt van de Hollandse tulband, ‘Poffert’ geheten, zonder gist en boter bereid. Daar had ik nog nooit van gehoord. Zo’n boek neem ik alleen mee omdat ik het meteen in mijn fietstas kan overhevelen.
‘NEW YORK’ zit tjokvol geschiedenis en anekdotes vanuit de verschillende buurten in New York, met recente foto’s, waar je kunt zien dat de fotograaf gewoon over straat gedwaald heeft. Het is van 2000, dus de TwinTowers staan er nog en de Trump-building wordt beschreven; dat deze een megalomane eigenaar heeft, die zelfs aspiraties heeft om president te worden…Zo gek kan Amerika zijn. Ik zou graag een maand ofzo in New York willen verblijven, maar puzzel, of dit wel zo’n goed idee is. Steeds hoor ik de vraag van Greta Thunberg in mijn hoofd: Wat doe jíj́ nu?
Het boek ‘Annotated Art’ heeft 45 grote reproducties, waar je rondgeleid wordt over meesterwerken uit de kunstgeschiedenis. Er zijn heel wat schilderijen die ik nog nooit gezien heb. En ook van welbekende werken, weet ik ineens méér dan ooit. Erg leuk allemaal.
Voor het slapen gaan, dit liedje: Falling, samen geschreven in twee dagen, met Rodrigo Amarante, Braziliaan, uit de podcast van Norah Jones, ‘Norah Jones Is Playing Along’, die ik ook graag volg. Mooie gesprekken en muziek in een alledaagse setting, in New York. De woorden van het liedje en de wijze waarop ze zingen is zo poëtische en teder.
PS: Het cijfer twintig in de titel van dit blogje verwijst naar het aantal blogjes dat tevoorschijn komt, waarin ik in de loop der jaren de woorden ‘leuke dingen’ heb gebruikt.
Twee filmpjes die ik wil bewaren in dit blog. Deze heb ik leren kennen door Jonathan Safran Foer, die deze in het programma ‘Wintergasten’ liet zien in 2010. Toen nog heel gelukkig getrouwd met Nicole Krauss met hond en peuterzoontje; een droom van een literair stel. Het was een ode aan de liefde, zei hij toen. Ondertussen hebben ze twee kinderen en zijn ze gescheiden. In het boek Forest Dark (2017) laat Nicole Krauss haar naamgenoot zeggen, ook schrijver met twee kinderen, dat ze ooit geloofde dat liefde en het blijven vertellen van verhalen aan elkaar, genoeg zou zijn om bij elkaar te blijven. Haar personage weet dat ze naar huis zal gaan met het voor haar zelf ook angstaanjagend bericht, dat ze moet scheiden. In dit filmpje zijn de singles eigenlijk wel, misschien, het meest inspirerend. Ze getuigen van een ervaring van liefde die als kern de eigen intieme verbondenheid met zichzelf én de wereld is.
Over dit optreden vertelde de presentator op de radio, dat dit het laatste optreden van deze zanger was. Hij had een hersentumor en na zijn afscheidsconcert gaf hij onverwacht deze toegift, een Russisch lied; Farewell Joy. Iedereen om hem heen in tranen, maar hij straalt in volle kracht en op het einde hoor je hem zelfs even grinnikend glimlachen.
Twee liedjes en de eerste heet The First Day Of Your Life.
Begin en einde… Maar nooit bang zijn, nooit. Misschien is dit de premisse, opgave, uitdaging, last ook, van al het streven naar menselijkheid.
De New York Times heeft een playlist gemaakt van de vijftien meest betekenisvolle liedjes van David Crosby, door de tijd heen, dus al vanaf de zestiger jaren. Ik besloot deze van voor naar achteren te beluisteren, dat wil zeggen van het heden, terug het verleden in. Gaandeweg ging ik zelf ook terug in de tijd en werd weer even die tiener die urenlang in Concerto in Amsterdam plaatjes draaide, op zoek naar nieuwe muziek. Die arrangementen uit de zeventiger jaren, heb ik er veel gehoord. Er kwam het besef dat het timbre van de stem van Crosby favoriet bij mij is. Destijds koos ik voor platen van James Taylor, een individuele zanger en songwriter. David Crosby zat verscholen in een groep. Net als vroeger, luisterde ik het eerste minuutje ofzo, want anders ben je al gauw een uur verder. Behalve bovenstaand: Dit gaat een favoriet liedje van mij worden, weet ik nu al; Holding on to Nothing : Dit is de sfeer waar ik graag in vertoef, waar niks en alles héél dicht bij elkaar zijn, waar ik kan ademen en mij vrij voel.
Als ode bij zijn dood, hij is 81 jaar geworden, zong Tangerine deze week in een praatprogramma Our House. Die staat niet in de lijst, en dat klopt, want niet Crosby heeft het gecomponeerd, maar Graham Nash. Het was het favoriete nummer van Broer. Ik zie hem nog glimlachen, toen hij het me liet horen. We waren beide tieners, het was op mijn kamer, aan een lange bureau-tafel. Hier zingen ze het in 2014, het jaar dat David Crosby dat andere liedje schreef, dat mijn favoriet gaat worden.
Tangerine was dus ook een poosje een echte favoriet van mij. Ik heb de tweeling ontdekt op Oerol en later werden ze ook nog even huisband bij DWWD. Daar zongen ze ook al Our House, maar dat krijg ik niet getransporteerd naar dit blog. Het is datzelfde lichte stem timbre, en ook dat zingen in harmonie : de lijn van Crosby Stills Nash & Young heeft zich voor mij in hen voortgezet. Ze schrijven zelf hun liedjes. Daarom deze, als ode aan wat voorbij gaat, maar ook blijft.
PS: Dit is grappig. Ik ontdekte via dit blog dat de tweeling Tangarine heet en niet Tangerine. Ze hebben het mezelf verteld op Oerol in 2013. Ze zochten een leuke artiestennaam voor zichzelf in het woordenboek en kwamen hierbij uit, ze vonden het leuk klinken, het betekent mandarijn en dat kon ook geen kwaad. En toen maakten ze een spelfout. Nú vind ik hun optreden bij DWDD wel meteen. De graphics zijn misschien wel gemaakt door Aimée de Jongh, die dit jaar internationaal doorbrak met de graphic novel; ‘Dagen van Zand’. Voor mijn eigen lol voeg ik dit filmpje hier toe.
Ik heb al heel lang geleden besloten om niet over alles te bloggen wat ik lees of aan nieuwe muziek opdoe. Dan kan ik wel bezig blijven…Criterium is, dat het steeds maar terugkomt in mijn gedachten, en dan ‘helpt’ een blogje, dan ben ik het kwijt. Dit geldt nu voor de graphic novel, waar ik nu de eerste twaalf hoofdstukken van heb gelezen uit 2018-2019 én de laatste vier uit 2022. Het heet Ice Cream Man. Er zijn véél lovende recensies op You Tube, maar de doorslag om meteen de luxe grotere ‘Sundae Edition’ te bestellen, komt door een interview met de schrijver, W. Maxwell Prince. Hier vertelt hij over de uitdaging die hij zichzelf heeft gesteld.
Elk hoofdstuk, dat is dus de uitgave die ongeveer één keer in de twee maanden in de stripboekhandel ligt, moet geheel anders zijn dan de vorige. Hij experimenteert met vorm en inhoud. De Ice Cream Man is een volkomen ambigu personage: is hij God of de duivel? In hoofdstuk 1 lijkt hij een weerwolf, maar dat komt later niet meer terug. Hij is aanwezig op de kruispunten tussen goed en kwaad, op allerlei wijzen. En misschien is alles zowel donker als licht, tegelijkertijd, zegt de schrijver in het nawoord en eindigt met de woorden:’a little light, then, yeah?’. Elk hoofdstuk is ook ánders en behandelt ook allerlei maatschappelijke verschijnselen. Ja, ook moord en doodslag en het hele horrorgenre wordt verkent. Bovenstaand een aantal covers: Hoofdstuk twee gaat over twee drugsverslaafden, het meisje zit op de ijswagen, in vier begint het verhaal dat een man gaat spreken bij de doodskist van zijn beste vriend, dus een skelet zit achterop de fiets. Er is een hoofdstuk waar de Ice Cream Man aan een jongen een hoorntje geeft met drie verschillende soorten smaken, en je vervolgens simultaan op elke pagina drie versies van zijn leven ziet. Hij heeft een aflevering geschreven waar je het hele verhaal zowel van voor naar achter kunt lezen, als andersom, als een palindroom. Daar ben ik erg benieuwd naar.
Een ander verhaal heet ‘Falling Man’ en gaat over de gedachten van deze man tijdens zijn val. En natuurlijk zie je erdoorheen ook die foto’s van mensen in hun val vanuit de Twin Towers…
In zijn een na laatste hoofdstuk, tot nu toe, nummer 31, komt de Ice Cream Man helemaal niet voor, alleen op de cover. En misschien een beetje in het ambigue gezicht van de vader. In 28 pagina’s maak je het hele leven mee van deze pasgeboren dochter, tot de oud geworden vader op zijn sterfbed in het ziekenhuis. Een soort van gedicht, ja, zoals de titel al zegt.
Binnen de wereld van de comics wordt Ice Cream Man revolutionair genoemd en een ‘Game changer’. Dit komt doordat tot nu toe een verhaal van een ‘creator-owned’ comic of graphic novel, dat is dus een verhaal dat de schrijver zelf verzonnen heeft en niet nieuwe verhalen van al bestaande superhelden bevat, altijd een ‘continuing story’ was, zoals series op de TV. Maar hier is dus elk hoofdstuk op zichzelf staand en het bevat een experiment. Tegelijk komen personages terug, soms alleen als bijfiguur in een tekening, zoals een mislukte schrijver, zodat het toch één verbonden wereld is. Voor het eerst wil ik álles lezen. Tot nu toe las ik meestal alleen het eerste boek/volume, dat een bundeling van 4-6 afleveringen is. Dan is mijn nieuwsgierigheid naar de gecreëerde wereld wel vervuld.
Waarschijnlijk kan ik niet duidelijk maken waarom ik hier zo enthousiast over ben. Het is ergens alomvattend. Het bevat filosofische thema’s én het heeft fantasy-en horror-elementen. Het gaat over verdriet, pijn, verlies, wreedheid, maatschappelijke ongelijkheid…enzovoort. Ik wilde er dus eerst géén blogje aan wijden. Wat mij over de brug hielp, dat betekent; er komen tóch woorden, is toen ik onderstaand op de radio hoorde. Door de sfeer van the twighlight, dat tussengebied. De sfeer in mijn boshuisje werd ermee gevuld, ook door het weer: er dwarrelden wat natte sneeuwvlokjes in een heiig bos, dat qua sfeer nog dat gedempte heeft van een wereld van sneeuw in de winter. En dan passeert er een onaards fenomeen, gezongen door Anne Sofie von Otter, gecomponeerd door de mannen van ABBA: Like an angel passing throught my room.
En toen was het weer even winter in het bos. Leuk om over de wegen te lopen en te zien dat dieren jou voor zijn gegaan. Ik onderscheidde vogel, hert, wild zwijn, konijn. En misschien vos, vlakbij mijn voordeur? Een spoor kruist zich en dat liedje van Patti Smith kwam boven, Paths That Cross:
Omdat dit blog in toenemende mate mijn eigen geheugen vormt, dit korte blogje. Het liedje is een soort van aardse geloofsbelijdenis.
