Ik miste de reuzenzonnebloemen in de moestuin van de boerderie; die bleken allemaal verhuisd naar de Garten, bij de oude stadswal van Kranenburg, voelen ze zich daar misschien méér thuis? De sfeer aldaar is er meer eentje van mijmering, nu.
Er zijn dezelfde tomaten, en pompoenen en kolen, maar meer als deel van een tuin die de gevarieerde bloei en verandering viert, hier ook veel rabarber, verdwenen uit de moestuin, de bijenkast is ook weg.
De bloementuin naast het huis staat vol Oost Indische kers, een volle appelboom erachter, de dahlia geeft na een week een nieuwe bloem, er komen weer sperzieboontjes uit de laatste bloemetjes.
Pompoenen worden oranje aan de dikke stengels, zonder dragende grond, er is een aardig brutaal roodborstje dat je zomaar kan aankijken, de vogels doen zich met name in de vroege ochtend tegoed aan het gestrooide worm en havervlokken(?) mengsel in het vogelhuisje, de laatste avondzon piept door het gevlochten wilgenstenen scherm. Het is heel fraai en ik geniet ervan… maar er zit een stemmetje dat zegt: ik ben een gast hier en in New York ben ik thuis. Ik verwonder mij over de krachten van zo’n irrationeel gevoel.
Nee, ik ben niet zoals Ophelia, drijvend tussen de bloemen, bijna vergaan hier, ik ben meer de vrouw die opstaat en dan verandert van vorm en gedaanten wanneer zij doordanst; zoals Taylor Swift dat doet; de video heeft de belangrijkste wereldprijs in de muziekwereld gewonnen, ik werd er door het journaal op attent gemaakt.
Wat een fenomeen is zij, zoals ook Billie Eilish, alle muziek zelf geschreven en ook de video’s zelf geregisseerd. Billie Eilish zucht en fluister direct vanuit het hart, terwijl Taylor Swift ingewikkelde songteksten maakt met allerlei verwijzingen en ook in haar video’s Easter Egs plaatst; verhulde aanwijzingen die haar fans kunnen zoeken en begrijpen.
Dit liedje is dus een liefdesliedje voor Travis Kelce, nu haar echtgenoot, gehuwd in het afgehuurde stadion van Madison Square Garden in New York, haar woonplaats, en ze zegt dat ze zonder hem anders ten onder was gegaan, zoals Ophelia. Wát een catchy liefdesverklaring! Zij opent nu deuren, danst door tijdlagen heen, heeft gedaanteverwisselingen en dat is de soort van energie die er ook is in New York.
