Als ik gisteren in New York was geweest dan had ik meegelopen in de grote, grote demonstratie tegen Netanyanu, die op bezoek was bij de vergadering van de Verenigde Naties. Down Town en midden Manhattan vol mensen van alle richtingen; jong en oud, Palestijnen, orthodoxe Joden en vrijzinnigen, zoveel culturen en nationaliteiten aanwezig. Ervoor of erna, of tijdens, wellicht kijken in Bryant Park bij het jaarlijkse Lijndans-event, wie weet ook even kijken waar de Dolly Partondag geïnitieerd werd, voortaan op 25 September, s’avonds naar de Brooklyn Bridge, die voor het eerst als groot scherm gebruikt werd voor een natuurfilm over Hudson Canyon; onder water is er een groot canyon gebied.
Tevoren was er een heel mooie zonsondergang als voorbode van de storm die er dit weekend raast…Dus vandaag had ik alleen maar binnen gezeten. Het blijft wél aanvoelen dat in New York delen van mezelf meer tot haar recht komen en gelééfd kunnen worden, dan in Nederland; een constatering die ik ook wel lastig vind, het geeft mij nu ook een beetje ontheemd gevoel.
Door het boek dat ik daarvoor in de plaats, gisteren las op deze toplocatie, een tip van W die het leest met haar non-fictie boekenclub in Nieuw Zeeland, ben ik mij nog bewuster geworden, dat de context waarin je bent, ook helemaal mee bepaalt wie jij zelf bent en kan zijn.Wat New York zo uitzonderlijk maakt, is dat je op één dag tegelijk meerdere mensen kunt zijn en dat er gezamenlijkheid en verbondenheid kan zijn tussen vreemden, doordat je al DOENDE hetzelfde doet en meemaakt. Iedereen ziet die prachtige luchten boven de stad, je loopt mee tegen Netanyanu en zijn beleid terwijl je tegelijkertijd met anderen bent die een geheel andersoortig leven hebben; er is geen hardcore die demonstreert: zoveel soorten mensen die vanuit de hele wereld in New York zijn gaan wonen, zien een oorlogsmisdadiger en genocide.
