Het is iets van een volmaakt soort moment, dat daardoor ook een soort van weemoed geeft, omdat het voorbij zal gaan; het besef dat ik kan fietsen naar Nijmegen, om daar een oude vriendin te ontmoeten en dat die dag en avond nog voor je ligt.
Ik was te vroeg en ging liggen op een bankje in de zon; toerist in eigen stad.
En daar is ze dan, en dan maak je weer foto’s van elkaar.
Het gezicht van Nijmegen; hier heb je met elkaar een deel van je leven gedeeld… en toen kwamen er 35 jaar waar je nooit daadwerkelijk meer aanwezig was; fysieke afstand, maar de oude band blijft.
Je weet wat je heel vaak gedaan had, op een vrije dag, wanneer je in dezelfde stad woont; biertje drinken, bitterballen eten, en daarna uit eten.
En dat was het dan weer; en nu weet je niet of je dat ooit weer kunt herhalen…
W. zette dit nummer op, de laatste keer in haar kamer; we zaten in haar blauwe Loyd Loom stoeltjes, die ik nu nog steeds in mijn huis heb staan; de volgende dag zou ze alles opbreken om daarna een jaar naar Nieuw Zeeland te vertrekken, waarnaar ze uiteindelijk ging emigreren.
PS
Haar foto’s. En eentje toen ik nog véél jonger was, bij een eerder bezoek. Ik herkende mezelf amper.
