Lauriertak en weerwolven

 Met de Woningbouwvereniging al in de vroegte aan het mailen. Deze week worden twee bomen in de voortuin verwijderd. Daarbij heb ik wel de toestemming gekregen, dat beide stammen tot reikhoogte kaal blijven staan, dan houd ik er nog een herinnering aan en kan er eventueel een vogelhuisje aan gehangen worden. Nu wilde ik ook graag dat achter, bij de klimop en tegen de schuur, er zoveel mogelijk mooie kronkelige takken kunnen blijven, ik had er foto’s bijgemaild.  En dat bij de laurierkers, dikke schuine takken kunnen blijven, zodat ik daar mijn hangmat aan kan blijven bevestigen. Op beide is nu de reactie dat de wijkbeheerder niet akkoord gaat…De hedera moet geheel verwijderd worden, alles kaal dus. Oké. Ze investeren in een hele sanering.

In mijn mail terug, probeer ik, met het argument van de hangmat tóch te vragen, of een dikke tak kan blijven…

Gisteren deed de vrouwengroep een spelletjesmiddag. 

‘Hitster’, is heel leuk, je moet dan liedjes raden en een plaats in een tijdlijn geven. Daarvoor link je het spel aan Spotify. Dus je hoort liedjes uit alle tijden, vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw tot en met 2023. Ik ben heel slecht in uitvoerende artiesten en de titel van een liedje, maar kan toch wel een beetje een liedje in een tijd plaatsen. Je krijgt dan criteria als: toen woonde ik nog thuis; Toppop, dat was in mijn studententijd, toen was ik nog niet bewust Bi. Enzovoort. 

Een ander, onverwacht heel spannend spel is Weerwolven. Iemand wist mij te vertellen dat ik dit inderdaad al eens eerder, meer dan 25 (!) jaar geleden ofzo, heb gespeeld met een heel grote groep. Omdat zij daar zelf ook bij was. 

We speelden nu een eenvoudige versie. Er zijn dorpelingen en twee weerwolven in het spel. Sommige dorpelingen hebben speciale rollen: een onruststoker, een dief, een ziener. Ieder krijgt één kaartje met jouw rol en nu lagen er in het midden vier kaartjes. Het is een spel waar de dorpelingen samen, de weerwolven moeten opsporen.

Het begint dat het avond wordt en nacht in het dorp. Iedereen sluit de ogen. Dan mogen de weerwolven de ogen even open doen. Wanneer je dat doet, dan weet je dus of je op dat moment de enige weerwolf bent, of met haar tweeën. Dan doen die ook weer de ogen dicht. Vervolgens mogen om beurten, de dorpelingen met speciale rollen de ogen open doen, en hun ding doen. Kaarten in het midden bekijken of omwisselen…Uiteindelijk doet iedereen de ogen weer open en ontstaat er een gesprek. Je kunt hierin liegen, bedriegen, bluffen, een ander uitlokken, enzovoort.Tijdens het ogen sluiten, kun je ook schijnbewegingen en geluiden maken. Op het einde wijst iedereen tegelijk op een signaal degene aan, van wie je denkt dat deze de weerwolf is.

Héél spannend en ook hilarisch en anderen inschatten en tackelen, hoort erbij.

In de eerste ronde voelde ik de spanning bij mijn buurvrouw toenemen. Ik dacht: zij is de weerwolf! Dan lok je in het gesprek de ander uit en hierin werd mijn gevoel bevestigd. Ze bleek inderdaad de weerwolf te zijn. Het is ‘Wie-is-de-mol-achtig’, een programma dat ik wel leuk vind om te bekijken, ook door de exotische locaties, dit jaar in Cambodja. 

Tijdens het schrijven van dit blogje, heeft de wijkbeheerder nog niet gereageerd op mijn laatste verzoek. Blijft dus ook even spannend…

MIJN stad; dansend

 Het uitzicht vanuit mijn bed in mijn huis in de stad. Ochtendzon en de bamboe verborgen achter licht bevroren condens op het raam. Dat kan ik niet zien in mijn boshuisje. Daar begroet ik de zon door het rolgordijntje bij het keukenraam omhoog te trekken en dan komt de zon gloren en stijgt op boven de bosrand.

Mijn stad blijft MIJN stad, welke andere steden waar ook ter wereld, ik kan waarderen. Hier stroomt mijn rivier en hier daalde ik al naar af in een tussenuur op de middelbare school. Hier vond ik in de ooit nog vervallen onderstad, de oude huisjes langs de oever van de Waal, in de berm, met vriendinnetje Saskia een zwerfhondje dat ons bleef volgen, de bovenstad in, tot bij de poort van de school, die aan de deftige Oranjesingel lag. Ik weet niet meer wat er daarna gebeurde… Ik geloof niet dat het hondje is blijven wachten toen wij onze schoolles moesten vervolgen. Al heb ik ook een herinnering dat de vader van Saskia een strenge militair bleek te zijn en zij mij eens huilend vertelde dat er geen enkel beest bij hun over de vloer mocht komen. Ik denk toch niet dat het over dit hondje ging, iets met een klein poesje? … Saskia was het eerste vriendinnetje waarmee ik, enigszins onschuldig, maar het was wel mooi en intens, hand in hand liep in de buurt van de rivier.

Toen werd haar vader overgeplaatst en verdween zij ineens uit mijn leven.

Zo’n wandeling langs de Waal, nu met hoog water, is in alle opzichten een sentimental journey. Kijk, daar woonden mijn ouders ooit, met het mooiste uitzicht van Nijmegen, vond ik altijd en hun huis heette in de familie simpelweg De Waalkade. Nu waren al hun uitzichten door de ramen geblokkeerd met lelijke witte schemerlampen in elk midden…nauwelijks voorstelbaar dat de nieuwe bewoners kennelijk niet aan het uitzicht hechten…En hun achterbalkon, ooit een tuin met grote plantenbakken, bamboe, rozenstruiken, de groots mogelijke boomachtige planten: alles weg en geheel kaal: ik zag één ronde bol; geschoren buxus, bij het ijzeren traliewerk dat nu goed zichtbaar was. 

De Waalkade zag ik nu voor het eerst geheel autovrij, daar is een discussie van tientallen jaren over heen gegaan. Op de oude parkeerplaatsen staan nu kleurige, kunstig geschilderde plantenbakken. Er is nu wat gras met de terrassen van de café’s er boven en rondom. Wie bij de rivier wil zitten, moet dus een consumptie nuttigen. Natuurlijk gaat mijn voorkeur dan uit naar New York, waar alle openbare ruimte bij de rivieren juist vrij toegankelijk is, met bankjes en picknicktafels. Er is daar zelfs een lange strook waar men kan BBQen.

Ach ja… MIJN stad…aan de oever van mijn rivier…en s’avonds ging ik swingen in Kekerdom; dat wil ik wel vaker doen. Heerlijk om je lichaam weer helemaal mee te maken; dansend.

Toetjesdag

Missie volbracht. Begin Januari kwam ik erachter dat ik nog vijf keuzevrije treindagen had en dat die allemaal vóór 2 februari op moesten. Ze zijn nu maar één jaar geldig. Dus opnieuw in de ochtend de wandeling naar de bus door het bos, want ik zou in Nijmegen eindigen en mjn fiets een weekend in het bos laten staan, lijkt mij onnodig risico lopen.

En zo was ik dik twee uur later, opnieuw in Den Haag, de stad die ik deze maand met nieuwe ogen heb leren kennen. Nu ook weer;  een slingertochtje langs meerdere boekhandels en daarna met de tram naar het Kunstmuseum, ik had  wel zin in een luchtige, vrolijke tentoonstelling over toetjes; het dessert. Dat er schilders zijn (Arnout van Albada, Wayne Thibaut) voor wie dit het hoofdonderwerp is! 

 Zou het zijn, omdat je zelf op leeftijd bent? Dat er weinig aanleiding voor nodig is om je op memory lane te brengen? Er hingen toetjes in de vorm van tassen en ik zag de mooncake, een Chinees toetje gevuld  met zoete bonenpasta en zag ineens hoe dat er altijd was bij Opa en Oma. Een roze pudding bracht mij levendig terug dat Moeder een keer op vakantie in de Franse Alpen heel trots een toetje uit de keuken haalde, het was een verrassing want met haar drukke artsenbaan kwam zij er nooit toe om toetjes te maken. Maar de vorm waren twee glazen ronde kommen, dus er glibberden ineens twee grote borsten op een schaal voor onze neus, iedereen lag krom van de lach en Moeder vond dat niét leuk. Het vissen dessert; ‘vis’ en ‘overvloed’ hebben hetzelfde Chinese karakter, bracht mij terug naar de vissenverzameling van mijn ouders, die begon met een oranje Japanse stoffen vissenvlag, die jarenlang in de achtertuin wapperde, vers uit Japan door Vader meegenomen.

En op zoek naar mijn favoriete wit porseleinen puddingvorm zag ik een bloemenmandje…ach, die nostalgie van oude poezieplaatjes, het plukken van bloemen in een wilde wei…

Er was ook nog een grote tentoonstelling over modeontwerper Christian Dior, ik dacht daar snel overheen te lopen, maar werd onverwacht toch aangesproken. Hoe vernieuwend hij was en ook dol op bloemen en geïnspireerd werd door de toga uit de klassieke oudheid en hij de vrouw als krachtige en zelfstandige verschijning op de kaart heeft gezet. Hoe volgende generaties het stokje overnamen, en nu is dat de feministische ontwerper Maria Grazia Chiuri, die heel trouw de vormentaal van Dior letterlijk een nieuw jasje geeft. Ineens was het sluitingstijd.

Dus ik flaneerde nog wat in het centrum en zag dat ik aan zee een mooie zonsondergang met een felgekleurde hemel was misgelopen. Maar nu zag ik het vanuit de zichtlijn in de stad, ook leuk,  een beetje New Yorkaans. Net als dat volkomen internationale gezelschap van eters in wat nu mijn favoriete eethuis in Den Haag is geworden. Iets na zes uur alweer bomvol, maar iedereen wacht rustig gemiddeld een half uur op een tafeltje.

Ik plofte in Nijmegen op de bank en zag op Insta dat alle belangrijke gebouwen in New York Chinees rood  belicht werden, rood de gelukskleur, ter ere van het Chinese Nieuwjaar dat afgelopen week overal uitbundig gevierd werd. Dat blijft mij een kick geven; dat elke New Yorker zo weet: o, ja de Chinezen vieren feest en elke Chinees ervaart: New York is mijn stad. Zoals er ook met Chanoeka overal grote zevenarmige kandelaars verschijnen en het aansteken van de vele kerstbomen door alle New Yorkers wordt bijgewoond. Net als al die andere feesten en parades. Er is altijd wel ergens op een dag een lekker toetje.

The Wings That Fly Us Home

 Dit heeft wel wat: zo’n machtige condor, die uit gevangenschap los wordt gelaten, voor het eerst in de vrije natuur. Zij blijft rondstappen aan de rand van het ravijn. Slaat voorzichtig voor het eerst haar machtig grote vleugels uit. De reel laat niet het moment van werkelijk weg vliegen zien. Hoe lang zou het geduurd hebben eer zij werkelijk afscheid durfde te nemen van de vaste grond onder de voeten?

Bijna daartegenover, deze energie. Schilders van de Brooklyn Bridge in 1920. Niet bang in de kabels te klimmen, de brug te trotseren. Doen alsof je een vogel bent.

Ineens kwam dit, voor mij oeroude liedje naar boven. Ik was een puber, woonde thuis en wist niet hoe te ontsnappen aan alle vanzelfsprekendheden die bij jouw ouderlijk nest horen. Maar ik wist wél dat ik daaruit moest, weg vliegen, mijn eigen vrijheid tegemoet. 

Hoe wordt je iemand die niet meer aan de onzichtbare leibanden van je ouders loopt, die voetje voor voetje je eigen ruimte schildert? Ik weet het niet, maar je gunt het een ieder. 

Soms sta je aan de zijkant en meen je te zien hoe moeilijk het een jong wordt gemaakt om werkelijk weg te vliegen. De vanzelfsprekendheid van familiegebruiken, wijzen van omgang, verwachtingspatronen, kunnen een korset zijn, een onzichtbare kooi.

Maar je staat aan de zijkant en je kunt geen ijzer met handen breken.

Dan hoop ik maar dat het zo kan zijn; het ervaren van  The spirit die je naar jouw eigen huis kan laten vliegen. Dit liedje heb ik eindeloos gedraaid in mijn pubertijd. De woorden openden een perspectief en brachten mij thuis.

De God die aanwezig wil zijn

 Als ‘geflipte theoloog’ weet ik nooit wat ik kan zeggen op de vraag of ik nu wel of niet geloof in God.

’Nee’, zeg ik, als ik Trump zie verwijzen naar het opperwezen dat hem gered zou hebben om Amerika weer groot te maken.  

‘Ja’ , zeg ik als er een vermoeden voelbaar is dat er licht en energie en samenhang is, die ons tegemoet komt in de stilte.

Wanneer ik zo’n papieren bloesemboompje zie bij het Vredespaleis in Den Haag, vol hartewensen.

Wanneer ik zelf een verband maak tussen willekeurige gevonden voorwerpen en ik het weer achter mij laat voor een vrij spel met de wind in de ruimte.

Ja, ik geloof in God; Overal waar mensen de poging van het hart blijven wagen, dat deze niet ondergesneeuwd kan worden en durven:  Elkaar vrede blijven wensen, vreugde, verbondenheid, verrukking. Desondanks. En toch…

Diva en sterren

 In de Kunsthal was er ook nog de tentoonstelling DIVA. Die werkte meer als een toetje, terwijl het waarschijnlijk de hoofdtentoonstelling is. De geschiedenis van het fenomeen ‘een diva zijn’ van de oude opera zangeressen tot en met het heden in de popcultuur. Opvallend is de grote emanciperende rol, die vrouwen daarin hadden én dat meerderen ervan biseksueel waren, zoals Sarah Bernhardt en Greta Garbo. Pas in het heden kwamen er ook mannen bij, zoals Elton John en Freddy Mercury. De grote afwezige hier was David Bowie.

Nieuwe kennis, deed ik erop: nooit geweten dat er zo’n invloedrijke vrouwelijke regisseur is geweest. 

Zo’n affiche laat zien, hoe weinig serieus de mannenwereld aanvankelijk de vrouwenemancipatie namen. Men maakte gewoon reclame voor havermoutpap over de ruggen van vrouwen die in de gevangenis terechtkwamen omdat zij staakten in hun strijd voor het vrouwenkiesrecht! Ziehier de overeenkomst met nu: dat leden van Extinction Rebellion gecriminaliseerd worden, terwijl hun zaak volkomen terecht en noodzakelijk is.

Er was vooral veel glitter en glamour, veel oorspronkelijke kostuums die de Diva’s droegen, waaronder ook de jurk die Nikkie de Jager/Tuttorials droeg toen zij de finale van het Songfestival presenteerde. De jurk zit vol kralen in de transgenderkleuren, voor wie zij ook een statement maakte. Al haar outfits hadden kleuren erin verwerkt van de transgendervlag. Nu met de regering van Trump, bestaat ze niet meer. Europa heeft echt wel wat waarden omhoog te houden.

Je kreeg een koptelefoon mee, met muziek van opera-aria’s van Maria Callas tot ‘Simply the Best’ van Tina Turner en nog oudere en modernere muziek, die geen plek hebben in mijn geheugen. Al met al dus vooral een feest en een lust voor het oor en het oog. De goede achtergrondinformatie was volkomen weggewerkt in kleine lettertjes op A4 achtige velletjes, onbelicht, helemaal onderaan. 

Gisterenavond vond ik een nieuwe app Night Sky. Ik stond buiten onder een volkomen heldere sterrenhemel en zag dat eentje rood van kleur was. Zou dit dan Mars zijn? Dat bleek te kloppen en nu kon ik ook feilloos Jupiter aanwijzen, aan de andere kant van het sterrenbeeld Orion. Je kunt de app helemaal toepassen op je eigen locatie en je krijgt dan ook allerlei info, op welk moment al die sterrenstelsels en planeten verschijnen en weer ondergaan en hoe laat exact het ruimtestation voorbij komt. Aan de andere kant zag ik nu de gekantelde Grote Beer, die later op de avond dus weer op een andere plek te zien is. Die dynamiek van een bewegende aarde in het heelal, kwam plotsklaps erg binnen. Al die sterrenbeelden om je heen. Hoeveel méér sterren er eigenlijk zijn, want ik zie alleen een beperkte donkere nacht, waar er enkelen oplichten.

Castricum aan Zee

 

Het was er weer prachtig, een perfect dagje in de natuur, op die ene zonnige dag, in alweer een week vol regen, wind en mist. Ik kijk terug in mijn eigen blog: het was in 2009 dat ik er voor het eerst was: Castricum aan zee, dus. Op 11 Januari 2010 zag ik er mijn eerste vos in de sneeuw. In 2012 en 2013 reis ik regelmatig in 2 uur naar Castricum en fantaseer dat ik er mijn ‘natuurgebied naast de deur’ van ga maken, gewoon één keer in de twee weken ofzo erheen, naar mijn geliefde zee, en dan op de terugweg Pekingeend eten in Amsterdam aan de Zeedijk. Kennelijk was de visualisatie van deze fantasie genoeg om dat niét te gaan doen. Pas in 2016 was ik er weer.

En nu is het 2025, negen jaar later. Is het écht zó lang geleden? … Wat gaat de tijd dan snel, dat aloude cliché. Het moet wel. De grootste verandering is, dat de hele horizon is volgebouwd met windmolens. Wat erg ook, eigenlijk. Nooit meer dat gevoel van vrijheid, dat idee van de eindeloze horizon die lokt, naar vrijheid… Je kijkt nu naar een nieuw wingebied. Noodzakelijk ook, maar het is óók verlies.

En het voorheen stille strand heeft nu ook strandtenten. Nog nooit heb ik het er zó druk gezien. Op de terugweg over de Zeeweg was er een file van auto’s. Voor het eerst kwam ik vanaf het strand, wandelend in noordelijke richting uit bij Camping Bakkum en liep door een verlaten duinlandschap met allemaal lege staanplaatsen. 

Alle caravans worden dus na het seizoen van het terrein gesleept en wachten, hutje mutje op elkaar,  tot ze weer mogen. De camping heeft een rijke historie, ze hebben er een historische route uitgezet en daarop zie je in zwart-wit foto’s hoe het eerder was. Vroeger was het zo, dat bij de opening van het seizoen, in het begin, de eigenaren van de stacaravans voor de poort bivakkeren en dan naar de plek rennen waar ze willen staan. Zou dat nog steeds zo zijn? Op hun website zie ik wel dat er nu geen seizoenplaatsen beschikbaar zijn. Wanneer ik in September daar vier weken zou willen kamperen, ben ik rondom de 1100 euro kwijt en kun je aangeven of je een zon- of bosplek wilt,  nabij de speeltuin of het openlucht theater…enzovoort. Ik denk dat het voor kinderen een onvergetelijke plek zal zijn, met dat oeroude campinggevoel van altijd in de natuur zijn en vriendjes maken over het hele land. 

Zó was het ooit ook hier, maar de camping is een ‘recreatiepark’ geworden met héél sjieke ‘huizen’, waar je mee kunt investeren. Er is hier bijna niemand meer in de weekenden en in de winter; het is alleen drukker in schoolvakanties. Ik vind het wel aangenaam en natuurlijk ook, dat je hier het hele jaar kunt verblijven en er dus kan wonen.

Maar ik dwaal af. 

Uiteindelijk, na mijn rondwandeling, sloot ik de dag af op traditionele wijze: juist ja, met Peking Eend in Amsterdam.