Aaah…Ik hoorde vanochtend keihard Boem! van buitenaf en nu blijkt dat er een roodborstje zich te pletter heeft gevlogen.
Het is in het algemeen onaanvaardbaar dat vrijheid overal op de wereld gekortwiekt wordt, afgenomen, vernietigd; elke dag en soms meerdere keren als je naar het nieuws kijkt, is er weer iets onacceptabels gebeurd.
En dan zie ik mezelf dat waarnemen in mijn kneuterige en knusse boshuisje, mijn fijne plekje thuis, terwijl het voor een vogeltje het object van haar ondergang werd.
Allemaal ongerijmd; zoals mijn eigen gedrag, waar zoals de Boekenclub constateerde, ze nu voor het eerst
hoorden, dat het een onderwerp voor mij was: Hoe het mij niet lukt om vegetariër te worden.
Ik zie bij mezelf dezelfde splitsing als wat er in de film NAZA kennelijk te zien is: dat Israëlitisch militairen vanuit Tel Aviv meeluisteren in de huizen van Palestijnen, gelach, gespeel, huishoudelijke geluiden van potten en pannen, en dan komt vader thuis, het doelwit, want een terrorist, en dan laten ze er een dodelijke drone vallen. De ‘rest’, zijn gezin en het hele gebouw waarin ze leven, dat is NAZA; collateral damage. Het is goed mogelijk dat ze daarna naar buiten gaan en een biertje gaan drinken in een café.
Zo visualiseer ik zelf, als ik vlees eet, bewust het levende dier, ik vind het eigenlijk écht niet kunnen vleeseten; wegens bio-industrie, dierenleed, klimaatimpact, enzovoort, maar ik zie mezelf toch gewoonweg genieten van botjes kluiven van een braadkuiken en ervaar mijn leven als matter, zonder vlees, af en toe.
Wanneer ik wél goed bezig ben, dan maakte ik, sinds ik terug ben uit NY, een foto van de maaltijd, om te onthouden dat ik dit écht heel lekker vond, maar zie nu dat ik dan dus wél vis en garnaaltjes eet, en dat doet de échte vegetariër niet, ontdekte ik, omdat ik iets van tonijnburgers gemaakt had, met zoete aardappel, een zelfverzonnen recept waar ik best trots op was. Eentje at het helemaal niet; want ‘er zit een dier in’, de andere twee zijn niet zó strikt wat vis betreft, dus die namen ieder een helft. Alledrie aten ze wel nog kaas, dat kan volgens een bepaalde stroming in het vegetarisme dus ook niet, maar de ene weer geen melk, want daarmee worden koeien dus kunstmatig in de moedermelkstand gehouden.
Ja, ik heb óók die film gezien, waar je in close-up ziet hoe een koe werkelijk treurt wanneer haar kind van haar wordt afgenomen en ze vervolgens aan de melkmachine wordt gezet, maar ik gebruik dus wel melkproducten.
Het is allemaal gespletenheid: het menselijk brein kan gewoon in twee werkelijkheden tegelijk leven. Meedoen aan vernietiging, wegkijken, en meteen de overgang kunnen maken naar eigen genot en weldadigheid. Het voorbeeld van de Nazi kamphouder, die pal naast de muur van het concentratiekamp woont, in zijn villa met een bloementuin en een happy family, gaat al zó lang met mij mee…
Maar het helpt niet, ook in mij zit dezelfde gespletenheid. Wie was ik geweest als ik Jood was, geboren in Israël en al die verhalen van verdwenen familie in de Holocaust met mij meedragend, in een land met constante bedreigingen rondom de buitengrens?
‘Peulvruchten en pindakaas’, echode het in mij na, klanken uit de Boekenclub en dat je daar heerlijke gerechten van kunt maken. Dus ik bestelde het bij TooGoodToGo, van de weeromstuit, en de boel moet ook binnen enkele maanden op, want daarom wordt het aangeboden. Om mezelf te dwingen om dit de komende tijd vaker te gaan eten en mijn vlees-systematiek te doorbreken.
Bij Buitenhof een interview met Chaja Polak. Weg uit je eigen comfortzone, dat is een heel karwei. Pijn van jezelf en de ander kunnen toelaten, dat heelt gespletenheid.
