In de NRC vanochtend een aanstekend interview met Louis Fratino door Hans Hartog de Jager. Hij noemt hem de wie weet grootste kunstenaar van dit tijdperk, op dezelfde hoogte als Henri Matisse en David Hockney. Wat hij met beide deelt, is ook het schilderen van de naaste omgeving.
Hij vertelt dat hij zich afvroeg of hij en zijn partner wellicht ook in de toekomst kinderen zouden hebben, hij was op bezoek bij zijn zus met kinderen in een vakantiehuis en wilde de geurende jasmijn schilderen, denkt ook aan landschapstaferelen van oude meesters, en zo komen al deze elementen samen in een schilderij.
Zijn werk is sensueel en vol leven, alles met zorg geschilderd van kopjes op een tafel, hoe honden elkaar besnuffelen, mensen een ruimte bevolken. Ik vind hem zelf ook al jaren geweldig, ik heb hem ontdekt in Zwolle, zag hem daarna in Venetië en werd afgelopen zomer lyrisch in een boekhandel in New York, toen ik nog niet gekende afbeeldingen zag.
Net als bij Hockney komen er vanzelfsprekend mannen in zijn schilderijen, want zo is zijn leven. Hij heeft een grote tentoonstelling geweigerd, toen het museum vroeg om af te zien van expliciete erotiek. Voor hem is dit geen optie. Zo is het leven in alle facetten en zijn werk is er een ode aan.
Nu is er een tentoonstelling met zijn nieuwste werk in Londen, tot en met 31 Oktober. Zal ik…?
De Eurostar gaat meerdere keren per dag en brengt je in dik vier uur naar de andere kant van het kanaal.
Ik vond ook meteen een geinig onderkomen, studentikoos en eigenzinnig en wél schoon met een innemende gastheer, volgens de recensies.
Ik zag dit alles vroeg in de ochtend, viel daarna weer in slaap en droomde dat ik er was.
Ik laat het een dagje sudderen, wie weet…
