Waarom zou ik gaan wandelen, als het uit mijn raam zo’n mooi herfstplaatje is? Het blijft genieten in het bos, al blijft het ook zo dat ik dagelijks in New York ben. Vandaag met name door een boek dat ik in de boekhandel zag, ook tweedehands, en die ik nu voor 10 € minder kon bestellen. Sterke titel: Ordinary People Extraordinary Lives, en dan zit er ook nog een opdracht van een van de schrijvers in, aan een zekere Selma.
Leuk, om elke pagina nieuwe dingen te leren en te zien. Over de werkende mens, die NY ook letterlijk hebben gemaakt. De stad die in alles het voortouw heeft genomen: de ontwikkeling van a Culture of Solidarity; de eerste Dag van de Arbeid vond hier plaats, het netwerk van vakbonden en vakbeweging, vrouwen die opkwamen om hetzelfde werk als mannen te mogen doen.
Dat vrouwen ten zeerste ook aanvankelijk onder het juk van de mannelijke werkgevers zaten; het boek zit vol anekdotes en eentje meldt, bijna langs de neus weg, dat het gewoon was dat een werkgever aan je vroeg: wil je je loon met pleasure of zonder?, waarmee bedoeld werd: Als jij mij sexueel plezier geeft is het loon hoger.
Dat ook nog zó lang er het systeem van dagloners was: je had geen enkel recht, wist nooit wat je inkomen was, kon hiermee dus ook geen toekomst plannen. Het resultaat was je altijd minderwaardig voelen; Er waren straten waar eigenlijk een soort van dagelijkse slavenhandel was. Dure auto’s reden voorbij en kozen dan de arbeiders voor de dag uit; bij vrouwen werd er gekeken of ze rode knieën hadden, dat was een teken dat het harde werkers waren.
Maar uiteindelijk gaat het boek over de veerkracht en de inventiviteit van New Yorkers, waar onderlinge solidariteit vorm kreeg in al die samenwerkingen, die ontstaan zijn na harde stakingen en protesten.
Dit zit dus in het DNA van NY en iets daarvan is voelbaar, wanneer ik er wandel…
Vijf jaar geleden, op dezelfde tijd als nu, de namiddag, wandelde ik langs de Waal, laat een foto op Ipad zien; toch wel grappig dat je daar dan niks voor hoeft te doen en zo’n foto zichzelf presenteert.
En zo vloeit het leven, van het ene in het andere…
