Op het einde van de wandeling in Amersfoort kwamen we geheel toevallig in een event, het allerlaatste uurtje ervan. Ik zag een klein etsje waar ik meteen voor viel, zó poëtisch dat witte eitje in een klein nestje, zou ik het kopen? We zaten aan een drankje en de anderen zeiden: nou, dan moet je wel snel zijn, want ze zijn aan het opruimen, zometeen heb je niks meer te kiezen. Dat bleek te kloppen, alles was al van tafel gehaald, maar desgevraagd haalde Esther, zo was haar naam, die vroeg ik op het laatst, meerdere versies van hetzelfde etsje weer uit de bak.
Al vergelijkend, raakten we aan de praat. Ze had héél vroeger de kunstacademie gedaan in Maastricht, daarna in het boekenvak en management belandt, en toen voelde ze, op latere leeftijd ineens de behoefte om weer te gaan tekenen…’in een periode van rouw’… zei ze erbij en ze kreeg even vochtige ogen. Ze ging altijd al naar deze beurs, met daarbij een soort van vage wens, dat ze er zélf wel wilde staan en dit jaar deed ze dat dus, voor het eerst.
Bij mij vielen de thema’s van de afgelopen week ineens op een plek. Het bleek het nest van een roodborstje te zijn, en zij nam vaker het woord ‘ambacht’ in de mond: hoe ze daarvan genoot; eerst heel veel tekenen, overal en liefst buiten, en daarna kiezen wat ze ging etsen en daarna de kleur op de plaat, steeds wrijvend om de hoeveelheid inkt zo transparant mogelijk te maken en daarna afdrukken. Ja, ik heb het dus gekocht. Ik vind het een mooi klein werkje, dat in de quasi cirkelvormigheid, in balans is, met de slordige sliertjes van takjes en wat blad, opgenomen in de beweging, terwijl het eitje in het donker rust. Een leuke afsluiter van deze dag.
