Vandaag is het écht de laatste nazomerdag. Dus voor het laatst mijn ontbijtje in de ochtendzon.
Een beladen dag… 7 Oktober, Hamas, 1200 mensen gedood en daarna meer dan 74.000 Palestijnen gedood in Gaza…
43 van de 47 kibboetsen zijn weer bewoond en ja, ik snap het trauma dat blijft en de wens om weer naar je huis terug te keren. En dan zie je Palestijnen in krakkemikkige tenten, waar de ratten doorheen lopen, alles vernietigd en dan wil ik bést meeleven met Israëlieten, maar ze tegelijkertijd door elkaar schudden; zié je die ellende niet op anderhalve kilometer afstand van jouw herbouwde huis?
Met zo ongeveer mijn fiets in de hand, klaar voor vertrek naar Kranenburg, hoorde ik ‘boem!’ Het bleek dat een vogelkastje naar beneden gedonderd was, de bodem was eruit geslagen, en toen bleek er een nestje in te zitten, met twee dode jonge koolmeesjes, ze hebben nooit kunnen uitvliegen. Ik wist zo snel niet wat ik ermee aanmoest en stopte ze in een plastic bakje. Bij terugkomst nog herkenbaar, maar het is niet zoals sneeuwwitje in haar glazen kist, geen prins komt ze meer wakker maken.
Hoe moet dit voor alle Palestijnen in Gaza? Blijven ze in de hel totdat hun laatste stem verstomt?
Leeft de wereld om hen heen gewoon maar door? … Bevangen in het eigen kleine wereldje, met in Nederland de bijna perverse houding van de VVD die elke doorbraak tegenhoudt, omdat ze de rijken wil sparen en ‘links’ tot een vijand heeft gemaakt. In het klein vergelijkbaar met de oogkleppen- houding van Israël; de enige boodschap is: Wij Willen Niet en de Rijken hebben het Recht om Rijk te zijn.
Als individu ben je geheel en al machteloos, je snakt naar doorbraken, zowel op het wereldtoneel als in eigen land.
Er vloog een roodborstje naar binnen. Een moment om deze van dichtbij te zien én het fijne gevoel dat je deze kan redden. O! Even dat zachte warme lijfje van veren in de kom van je handen, loslaten, dág vogeltje, je vliegt het bos weer in, naar je eigen nest, de vrijheid tegemoet…Dát voor iedereen…
