Amersfoort

Dit was boffen, tussen Austin en Boulo, twee stormdagen in; nog donkere wolken toen ik vertrok, maar het laatste spatje regen was voorbij en de hele verdere dag droog en zelfs zon, en ik voelde het eerste spatje regen pas weer, terwijl ik door het pikdonkere bos vanaf de bushalte weer naar huis fietste.

De zon brak door terwijl ik naar het Amersfoorts Museum liep en ik kwam ook nog langs het archeologische centrum. Een potje in de vorm van een bolle vrouwenborst met tepel, spaarvarkentjes uit de 15e eeuw. Al het schone water van de Eem zorgde ervoor dat Amersfoort ooit meer dan honderd bierbrouwerijen had en ook de textielindustrie bloeide.

Toch bijzonder, zo’n deel van een hamer of een bijl die gedateerd is van 3000-9000 voor Christus, gemaakt van een gewei;  ik denk dat dit het oudste voorwerp is dat ik ooit gezien heb.

Na het museum wandelde ik richting de ontmoetingsplek, waar de vrouwengroep een stadswandeling zou gaan maken, maar zoals te doen gebruikelijk was het begin weer een anarchistisch bedoening ; twee kwamen er later, eentje was er juist bijna een uur eerder…dan maar eerst warme drankjes en lunch in een aangenaam café: Amersfoort bleek véél café’s en restaurants te hebben en ook veel variatie aan winkeltjes.

De wandeling starte bij De Kei, die ook ik eerst over het hoofd zag, omdat je die op de grond visualiseert. Amersfoort verraste : een hele oude binnenstad met ergens een mooie binnentuin met de markante Onze Lieve Vrouwentoren,  de kerk erbij is verbrand, er is een  wonderlegende rondom een Mariabeeld, had ik in het museum geleerd, waardoor Amersfoort ook een periode een pelgrimsstad was.

Langs delen van de oude stadswal en ‘muurhuizen’, zo genoemd omdat ze gebouwd zijn van de stenen van de eerste stadsgracht. Om de stad te kunnen uitbreiden is die muur afgebroken en is er een tweede gracht gebouwd. Hoe gewóón het was voor Nederlanders om grachten te graven, dacht ik, en daaromheen te bouwen in het drassige land onder de zeespiegel en hoe ze dat gebruik bij de stichting van Nieuw Amsterdam hebben voortgezet, wat later dus de naam New York kreeg.

Het nieuwe Amersfoort is buiten de stadsring gebouwd en ook daar kregen we wat van mee, ook per ongeluk verdwaald.  De toenmalige haven is er nu voor de pleziervaart, er is een nieuw cultureel centrum en in oude bedrijfsterreinen ontstaat nieuw leven, experimenten en alternatieve cafe’s enzo: een ontwikkeling die wereldwijd in steden zo vorm wordt gegeven; in New York is dat Industry City in Brooklyn.

Ik vind het geinig om mij te laten verassen door de gekke dingen die je onderweg ziet, een kruisbeeld met Jezus bedolven onder een oud tapijt, Maria op de grond naast de elektriciteitsmeter, armzalige zitplekjes gecreëerd tussen wat plantenbakken en daarbij wel de trotse tekst: Delen geeft Ruimte. 

Grappig hoe ik in het levende heden hetzelfde zag als op schilderijen van Adri Pieck (1894-1982) in het museum; bakken vol bloemen die vanaf de markt het huis in werden getild.

De soundtrack van de dag in mijn hoofd was Dreams van The Cranberries, dat ik ontdekt heb doordat het regelmatig op Insta gebruikt wordt bij berichten over New York. Je laten verassen door het onverwachte, dat is wel zo ongeveer mijn hobby en wat mij voort laat gaan: In every possible way/ And oh, my dreams/ It’s never quite as it seems.