Na al het nazomeren ging ik het bos in, op zoek naar de rood-met-witte-stippen, om hiermee de herfst in te luiden.
Het eerste rood dat ik zag, was blad en de beukenbomenlaan is nog groen, er was het wit van een gave paddestoel en van de dunne berkenboompjes, waarbij ik vaak aan het woord ‘serenade’ denk. De eerste vliegenzwammen waren van een ietwat verbleekt oranje.
Ik wandelde naar het berkenbomenpad, waar het jaarlijks vol vliegenzwammen is en daar waren ze dan, weliswaar niet zoveel als andere jaren, was ik te vroeg of al te laat? De lucht die weerspiegelt in het regenwater op een grote platte…To see a World in a grain of sand and Heaven in a wild flower, dichtte Wiliam Blake.
Er waren weinig paddenstoelen, wel waande ik mij af en toe in kleine avontuurlijke kabouterwerelden.
Ik zat in, nu de herfstzon, op de zachte naalden tegen een dennenboom. Stil, alleen de wind loeide af en toe door het bos. Dít kan ik nooit meemaken in New York, dacht ik en wat zou ik het missen! Mijn jaarlijkse herfstfeestje.
