It takes Two to Tango, gaat er de hele dag door mijn hoofd heen. Heeft het wat te maken met hopenlijk, de definitieve ‘sanering’ van de bosmuis om mij heen? Zeer consequent was ik de laatste tijd, elke vorm van wat eetbaar is, of waar muizen hun eigen geur kunnen achterlaten, uit mijn boshuisje aan het afsluiten of verwijderen. Als er écht niks meer is, dan gaan ze wel ergens anders heen, zo was de gedachte. Er zijn er twee nodig om een feestje te maken; ik trek mij terug.
Al bijna een week geen spoor meer van ze, dus missie geslaagd? Vandaag, onverwacht, het hele schuurtje opgeruimd en in de laatste hoge kartonnen doos, vond ik op de bodem een verlaten muizennest. Bést groot, gemaakt van veel snippers papier en dergelijke, het vulde een heel blik van stoffer-en-blik. Zou de tango nu voorgoed zijn afgelast?
Ik dacht het ook hieromtrent; een foto die voorbij kwam, het is een kersttafereel uit Duitsland uit de 12 e eeuw, de figuren weer bijeengebracht in Met The Cloisters, in New York. Wanneer in de Bijbelse verhalen nou eens géén ‘koningen’ of ‘ wijzen uit het Oosten’ die stal hadden bezocht, hoe beroemd was het kindeke Jezus dan geworden? Dit bezoek doorbrak de klassen en de hiërarchie; een timmermansechtpaar en zij uit het rijkste echalon: It takes Two to Tango, een spannende dans die door de eeuwen heen nu verteld is. De beeldengroep was lang niet bij elkaar, dus lang reikte baby Jezus vergeefs, naar niks.
Nou ja, het zijn zomaar losse gedachten, zittend op mijn bankje, vlak voordat het donker wordt, na gedane arbeid. Letterlijk twee nodig voor de tango, drie om een kindje in een stal koninklijke allure te geven, één om wellicht een familie bosmuis te verjagen… wat een gekke dag, waar ik aan het tellen ben, om niks.
Ze heten Life in 3D: twee broers en een zus, allerdrie met een D als beginletter van hun naam; Hello darkness my old friend…I ‘ve come to talk to you again…
