Gratis fitness

Ik heb tot mijn schande ooit een bijna gratis jaarabonnement op een fitnesscentrum, gesubsidieerd door de werkgever helemaal ongebruikt gelaten. Toen lokte eigenlijk ook de kleine sauna en de gratis cursussen in steps en zumba. Maar het kwam er niet van. Je moest er dan eerst naar toe fietsen en dan nog aan de gang... Al was ik het wel van plan, dus.

Nu beschouw ik mijn 11 uur per week bladeren harken als een vorm van fitness, ook door de werkgever verstrekt. Na drie weken merk ik dat ik fitter ben, weer iets van buikspieren voel en ook mijn armen meer kracht hebben. Vorige week ben ik vanaf de speeltuin ook nog een uur naar het Afrika Museum gewandeld en de dag erop door Sonsbeek en het Park Zypendaal naar de dierentuin en een paar dagen later toen ook nog eens meer dan een uur geswingd! Ik geloof dat dit me eerder niet zo gelukt was.

En ook deze week is het weer heerlijk, buiten met stralend weer: gisteren heb ik meters gemaakt over het terrein: de strepen die de hark maakt overal, geeft voldoening, het is zen-achting. De klus bestaat in feite uit drie delen: eerst met de riek het bovenblad wegsteken, daarna het natte blad eronder aanharken en wegwerken en tenslotte, als de grond dan bijna kaal is, met de hark het allerlaatste rondslingerend blad bij elkaar vegen en dat geeft die harkpatronen.

De weg erheen en terug, met ėén bus, is een soort prettig reisje door mijn stad en de tijdlagen die ik erin door heb gebracht. Van de laagvlakte aan de ander kant van het kanaal waar ik woon, naar het centrum waar je in de ochtend de stad ziet ontwaken, dat doet me denken aan de tijd dat ex-vriendje H. midden in de stad woonde en ik genoot van die eerste geluiden, als het licht op de daken viel.

Dan vervolgens de berg op, naar de sjieke wijken van de stad, de Goudkust geheten. Langzaam verschijnen er de oude gevels, de grote stadse huizen aan de kant van de stad die niet platgebombardeerd  is in de oorlog. Het ochtend- en avondgloren schemert tussen de bossen door en ook aan de einder, waar de rivier loopt Al met al ben ik dus aardig content met deze fitnessgelegenheid, die mij door de werkgever in de schoot is geworpen

Zoveel werelden

Ik hoef niet elke dag zo’n dag, maar af en toe is het wel héél leuk: dat je van het ene in het andere valt en je geest van heden naar verschillende verledens zwiept omdat je even mensen tegen komt uit dat verleden, ooit... zo lang geleden. Dat jij ook in die andere hoofden dan zit, en dat je dat dan even deelt.

Het begon met de wereld van het geloof, de katholieke kerk, de theologie. De bisschop vierde het 25 jarig jubileum van het kerkgebouw mee. Van te voren dacht ik: ik ga uit antropologische interesse, kijken of de sfeer verandert als er zo’n bisschop over de vloer is. In den beginne moet ik dan wel lachen om die zware staf, die hij als een sinterklaas met zich mee sjouwt en hoe die door de jonge priester, toch de associatie van een knechtje, in de hoek wordt gezet en hoe die ook de mijter aanneemt en zorgvuldig opzij legt. Maar uiteindelijk ben ik ook wat ontroerd, als tijdens de woorden van de eucharistie een helemaal volle kerk uit volle borst een paar keer die woorden zingt waar voor mij het hele christelijke geloof op drijft: Ubi caritas et Amor, Deus ibi Est. 

Ik wilde erna rechtstreeks naar huis en niet deelnemen aan de drankjes en de taart, maar ik hoorde mijn naam en het was L. en ik was even terug in mij studententijd theologie en hoorde nu pas dat hij maar twee jaar op de theologische faculteit heeft rondgelopen en op Grieks en Latijn was afgeknapt, dus via een omweg alsnog theologie had gedaan buiten mijn stad. Wonderlijk, dat we elkaar dan toch bijna veertig jaar zo’ n beetje hebben kunnen volgen. Hoe mild we zijn geworden op onze leeftijd: je kijkt alleen nog naar de goede dingen die er in de kerk gebeuren, gewoon tussen de gewone mensen en  de rest daar schud je je hoofd maar over en haal je je schouders op : er is aan al het wangedrag en schijnheiligheid toch niks te doen en je ergeren helpt ook niet. 

Terugwandelend uit de kerk, na drie Vietnamese loempia’s en dus toch ook een drankje, reed daar ineens G. naast me, van het ontbijtje in het wijkatelier: 'En, hoe bevalt het bladeren harken?' vroeg ze. Daar is dan even de wijkcentrumwereld present. Ze vindt het jammer dat ik er niet meer ben op de dinsdagochtend. En toen ging ik richting de stad, even naar de carnavalsoptocht kijken en daarna weer naar de Thiemeloods, een optreden van Suitcase Suzy, een heel fijne stem met liedjes uit de tachtiger jaren, Grace Jones en Carole King.

Zegt een vrouw tegen me: ‘Ik vind je die grote zwarte hoed wel beter staan, dan dit hoedje’. Ik zeg dat ze me vast voor een ander aanziet, want ik heb héél vroeger wel een zwarte hoed gehad, maar nu dus niet. Blijkt het de barkeepster te zijn van een café waar ik vroeger regelmatig kwam en pas nog, had de vrouwengroep het over haar gehad: dat ze toch wel de beste barkeepster aller tijden was, omdat ze feilloos op het einde van de avond wist wat je gedronken had en vaak je naam ook nog eens erbij. Ze glom van oor tot oor, toen ik haar dat vertelde. 

Tja, we worden allemaal ouder, zeiden we tegen elkaar en toen gingen we maar swingen. Tijdens het dansen ervaar ik dan zo’n levensenergie en ik weet dat ik dát: dansen,  in alle periodes van mijn leven heb gedaan en dit wil ik nu regelmatig blijven doen: het is het leven vieren.

Openingsceremonieën

Bloggen is voor mij ook een manier om gedachtegangen los te kunnen laten. Als het in een blogje staat, dan kan ik weer verder. Zoals nu, ik dacht: blog daar nou maar niet over, dat heb je al eerder gemeld, en dan toch: het blijft in mijn hoofd zitten en het moet er dus uit. Bloggen is dus een soort stofzuigen....

Het gaat over de Openingsceremonie van de Olympische Spelen. Ik zie dat en ervaar dan vergaande dingen zoals: Ja!, dit kan ik helemaal na voltrekken, zie nou wel, ik zal me nooit in het christendom geheel thuis kunnen voelen, maar hier wel in, dit gaat over lucht, water, aarde, hout, metaal, de harmonie die gezocht wordt tussen yin en yang, het gaat over mythische verhalen die in het land zelf ontstaan, passend bij de geografie, over synchroniciteit, waar het individu een ondergeschikte rol speelt. Daarom kan het zich zo makkelijk aanpassen aan het westen: de oude gekleurde Phoenixvogel van de vrede wordt later een witte, bijbelse, vredesduif. 

Dan hoor ik Mart Smeets melden dat alle Olympische Openingen uit de koker van Walt Disney komen en aan de tafel van DWWD vindt men de opening van Londen de allerbeste. Maakt het wat uit als Disney heeft bijgedragen? Nee, dus, het past bij het adaptatievermogen van Korea dat zich presenteert als toekomstgericht en zo prachtig moderne technologie laat samengaan met ouderwetse bewegende stoffen beesten en een massa-synchroniteit in dans: alles voor dat ene verhaal: dat de mens in harmonie wil leven, vooruit kan zonder het menselijke  te verliezen. En dit zonder zware zonde of schuldgevoelens en een al te opgeklopt ego of onderlinge hiërarchie. De vlag van Korea zou mijn eigen vlag kunnen zijn: in het midden een rood/blauwe cirkel van Yin en Yang en daaromheen vier tekens uit de iTjing: hemel, aarde, water en vuur.

Ik heb de openingsceremonie van Londen bekeken van 2012. Zo geheel anders van vorm en sfeer. De Britse humor is er het leukst in. Dat Her Majesty zelf meegedaan heeft in het verhaal dat ze door James Bond wordt opgehaald uit haar paleis, per helicopter naar de arena wordt vervoerd en een duikvlucht maakt naar beneden, om vervolgens het stadion in te schrijden, waar iedereen gevraagd wordt om te gaan staan en God save the Queen aan te heffen. Mr Bean die zich verveelt in het orkest dat speelt. Al die popmuziek en de grote kinderverhalen die uit Engeland komen en de film.... Het geheel is geregisseerd door Danny Boyle, die van Slum Dog Millionaire en Trainspotting en helemaal op het einde zingt als afsluiting het ganse publiek mee met Hey Jude, samen met Paul McCartney.

Hier het verhaal hoe een agrarisch United Kingdom verandert in de zwarte schoorsteenpijpen van de Industriële Revolutie, ter plekke wordt door honderden mensen het podium opgeruimd, grasmatten weggerold, al het landelijke onttakeld. De suffragettes komen langs, maar ook Mary Poppins. Maar al deze dans is zo rommelig en chaotisch, bestaande uit losse  taferelen en scènes... Geef mij maar liever de Oosterse synchroniteit...

Ook de standenmaatschappij sijpelt daar alles heen en ook hoe Groot Brittannië zich het centrum van de wereld waande en nu nog steeds wellicht: de fakkel van het Olympisch vuur komt vanaf de Theems het stadion binnen. Geef mij dan maar liever de reis van de fakkel over de hele wereld zoals die bij de Koreaanse openingsceremonie te zien was: de fakkel door de handen gegaan van velen. De Britten melden liever de rang en de verdienste van degene die de fakkel draagt en de vlag enzovoort.

De oude wereld tegenover de nieuwe wereld? Waarom heb ik wrevel bij de eerste en ben ik razend enthousiast over het tweede? Misschien is het simpelweg zo, dat ik me makkelijker kan identificeren met vijf Aziatische kinderen die een reis van het verre verleden naar ver in de toekomst gaan maken over de rivier van de tijd, omdat ik zelf een Aziatisch uiterlijk heb. Misschien zijn het de genen van mijn verre voorouders die wakker worden geroepen omdat het verhaal gaat dat een tak van mijn familie afstamt van een grote timmermansclan die leefde aan de oever van een grote rivier.

World Press Photo

Ik was pas om toen ik helemaal op het einde van de tentoonstelling de foto zag van een olifant die fier stond  bij een waterplas, met achter haar een immense fonkelende sterrenhemel. In de audio hoorde ik de maker, Bence Máté, uit Hongarije vertellen hoeveel werk, tijd en geduld het maken ervan gekost had. En dat het dan uiteindelijk ook nog geluk is, dat hij op een, twee meter van deze olifant stond. Het moeilijke was om die oneindige sterrenhemel in de verte én de olifant zo dichtbij, allebei haarscherp in één foto te vatten.

Opeens waren alle foto’s die ik gezien had, weer bezield door de makers ervan. Want na me op de Zondagmiddag geheel in de ellende van de wereld gedompeld te hebben, betrad ik de tentoonstelling

en overviel me het gevoel van: O, nee, niet wéér. De World Press Photo, een jaarlijkse wedstrijd wereldwijd om de beste fotojournalistiek, gezeteld in Amsterdam, kan bij nader inzien natuurlijk grotendeels veel ellende  bevatten, want dat is nieuws, gaat maar door en houdt nooit op.

Nu mijn stemming was veranderd door die olifant, zag ik ineens dat de serie er naast waar je midden in het oerwoud verklede mensen als pandabeer zag, met ook een babypandabeer in de armen, niet luguber of spookachtig bleken te zijn, zoals mijn eerste indruk was. De fotoserie van Amy Vitale is juist een heel positief verhaal uit China, waar reuzenpanda’s gered worden en de verzorgers deze pandakostuums dragen zodat de reuzenpanda niet kan wennen aan mensen en zo uiteindelijk succesvol weer in het oerwoud vrij gelaten kunnen worden.

Dus ik liep de hele tentoonstelling terug en keek nóg eens, ditmaal met het oog van de individuele maker: bij al die fotoseries daar zit de gedachte, het blikveld en de esthetische smaak van iemand achter, die daarheen gereisd is, zich vaak bloot heeft gesteld aan het hetzelfde gevaar als de gefotografeerden en die er lang over heeft nagedacht welke selectie van de vele foto’s de meeste impact maken en het verhaal het best vertellen. En welke verhalen willen er dan verteld worden?

Een man begiet bloemen midden op straat, een oude vrouw bij een gebarsten spiegel, een man lijkt het plafond van een gebombardeerd flatgebouw te willen dragen, een baby in een auto kijkt je doordringend aan: Donkere dagen in Oekraïne,de eerste prijs in de categorie lange termijn projecten van Valery Melikov  die zich richt op de gewone burger die niet aan het geweld kan ontsnappen.

Het eerste homo-rugbyteam van de wereld. De Indianen die vechten tegen de oliepijplijn door hun land: juist de grootste gekleurde foto van een indiaan op een paard dat drinkt uit een meer, paarden zijn in de Indiaanse cultuur heel belangrijk,  laat op poëtische wijze de kracht van de natuur en de mens die daar in harmonie mee leeft, zien. Braziliaanse sloppenwijken waar mensen kleur aanbrengen om het leefbaar te maken. Enzovoort.

Vijf vierkante foto’s in pasteltinten met een sfeer van heimwee. In 1905 al, kwamen er 1000 Koreanen aan bij de kust van Mexico, ze kwamen voor contractarbeid, maar ze zijn er gebleven en hebben zich gemengd met de daar aanwezige bevolking, waaronder Cubanen en Mayavrouwen. Iets van hun cultuur is nog aanwezig, getuige de opgetuigde lichtgroene kimono aan een hanger in een lege kamer. De maker Michael Vince Kim,  heeft zelf ook Aziatisch bloed en kon zo het vertrouwen winnen van deze gemeenschap.

Het menselijke en het wereldgebeuren. En nu is er de opening van de Olympische Spelen in Korea. Het Olympisch vuur dat toch ook wil gaan over die éne grote mensengemeenschap, die allemaal houdt van sportieve prestaties. De ene meer dan de andere. Ik heb minieme belangstelling. Behalve zo’n feestelijke opening, dat gaat er bij mij in als zoete koek.

Speeltuin

Het was een fantastisch werkje: hele dunne lagen aan elkaar gevroren oud eikenblad  met de riek los steken en het dan zachtkrakend los scheuren van  het natte blad daaronder, het in je gestrekte armen nemen en dan in de kruiwagen leggen. Het zag er zo mooi uit, als een lichtbruin tapijt, terwijl je alle dunne nerven in dat dorre blad zag.

En er vlogen roodborstjes rond en er ontstonden op de grote bladerhoop in het bos net buiten de speeltuin een soort van kantélen: lichtgevroren torentjes in de vorm van de inhoud van de kruiwagen die ik daar telkens ledigde en op één van die kantélen hipte steeds een roodborstje dat me aan leek te kijken. En dan is het vroeg in de ochtend met een zonnetje dat warm straalt door de vrieskou. heen. Werkelijk, ik heb genoten!

Zo’n speeltuin brengt weer een heel andere wereld binnen. Er wordt  nu een nieuw Romeins fort gebouwd, met verwijzingen naar een aquaduct: vier hoge torens, verbonden met touwbruggen en die torens worden helemaal in Berlijn gemaakt. Want daar zijn nog goedkope arbeidskrachten uit Polen, in Nederland worden nergens meer speeltoestellen gemaakt. Alles wordt in vier vrachtwagen hier gebracht en dan moet alles nog worden aangekleed. Sommige delen ogen naar een Ikea-bouwpakket met een instructie erbij en de opbouwers vertelden, dat als er onverhoopt iets niet geleverd is, ze kunnen bellen, dat gaat dan meteen op het vliegtuig en in Eindhoven wacht dan een speciale koeriersdienst om het rechtstreeks naar de speeltuin te brengen.

Er zijn gigantisch veel testen die ze regelmatig moeten doen, of alle toestellen nog veilig zijn en alles is omgeven met regels. Zo is er een test die de waarde meet van de val naar beneden van een speeltoestel in verhouding met de zachtheid van het val oppervlakte. Als de waarde te hoog is, kan de speeltuin aansprakelijk worden gesteld bij een ongeluk. Alleen blijkt het lastig te meten, want het is nooit één constante: de wind speelt mee en bij 30 graden Celsius komt er totaal iets ander uit, dan als het koud is.

En dan is er ook exact uitgerekend dat de motorische bekwaamheid van een kind, past bij de hoogte en de ingewikkeldheid van een speeltoestel. Dus ouders die hun peuter optillen in een speeltoestel en dat kind valt er vervolgens uit: dan is de speeltuin niet aansprakelijk. Deze speeltuin, De Leemkuil, is ook nog eens aardig uniek in Nederland, er zijn nauwelijks zulke grote speeltuinen en het trekt schoolreisjes uit het hele land, ook bijvoorbeeld uit Rotterdam.

O, als kind vonden we het er ook geweldig en zo spannend en avontuurlijk, die ervaring deelden een collega en ik. Want er was een bos waar je je kon verstoppen, buiten het zicht van je ouders, tenminste dat dacht je, en dan was er ook nog van alles waar je in kon gaan en tunnels om doorheen te kruipen. En toen was er nog niet eens het treintje dat nu rond het hele terrein gaat.

Die collega B. die in de zomer vooral op zijn eigen speeltuin is, een grote buurtspeeltuin, baalt overigens  van de nieuwe generatie ouders. Die zijgen neer op de tafels en de bankjes met een boek of een laptop en komen dan verontwaardigd klagen: Er is geen toezicht bij het poedelbad! ‘Jullie zijn het toezicht’, antwoordt hij dan. Waarom hebben mensen kinderen, als je niet eens met ze wilt spelen in de speeltuin, vraagt hij zich af.

Nu er verder niemand op het terrein is en ik de rijen kleurige klikobakken allemaal in een grote rechthoek tegen elkaar zie staan, kan ik me nog geen beeld maken, dat er straks maximaal 1400 grote en kleine mensen kunnen rondlopen. Maar het kunnen er ook weleens maar twintig zijn. Ik ben benieuwd.

Job tegenover inspiratie

Gisteren, al in bed, bedacht ik me ineens dat ik wellicht de hele dag de zondagse overweging heb zitten beleven... Als een heel brave luisterende kerkganger dus! De schriftlezingen van de dag waren

een stukje uit Job, de klager, hij die de wereld en de staat van de mensen beweent, en een stukje uit Marcus, daar waar Jezus voor het eerst een dag lang in het openbaar optreedt en de mensen om hem heen zich afvragen: Wat is dat voor een man, waar haalt hij zijn gezag vandaan, waarom word ik aangesproken?

(Heel apart, net ging de bel, staan er twee Jehova-getuigen voor de deur: ze willen natuurlijk praten over de bijbel en de toekomstverwachting daarin. Ik heb ooit heel wat gesprekken gevoerd met Jehova’s en zei ze dit ook: 'Ja, de bijbel is een prachtig boek, een bibliotheek vol boeken, geschreven door zoveel mensen in allemaal verschillende tijden, dus daar kan nooit één normen-en-waarden-stelsel uit voortkomen of één toekomstverwachting.’ Ik kan het niet nalaten dat toch nog te zeggen. ‘U hebt al met de onzen gesproken, dus dan laten we het daar ook maar bij’, was hun reactie, en ze gingen weer.)

Maar goed, het ging dus over de toestand van de wereld die ook abominabel is en dat daar tegelijk ook inspirerende mensen in blijven verschijnen. En de hele verdere middag was het niet anders dan dat ik meegetrokken werd, in het menselijk tekort. Het begon ermee dat ik verder las in Mijn vaderland, een appelpit van Herta Müller. Zij heeft de Roemeense dictatuur onder Ceaucescu overleefd. Achteraf is gebleken dat haar huis van onder tot boven werd afgeluisterd. Psychische terreur: ze had een grote  ongeschonden rode vacht van een vos in haar slaapkamer als vloerkleed. Op een dag bleek daar met een vlijmscherp mes de staart van afgesneden te zijn, maar op de oude, goede plaats teruggelegd. En in de loop van de weken, werd er telkens weer iets vanaf gesneden, een poot, een oor, en telkens weer teruggelegd... Zó eng en wreed: wij weten je ook wanneer je slaapt, altijd te vinden.

Toen raakte ik verzeild in The Making of... van een nieuwe documentaire van A Weiwei, The Human Flow. Over de vluchtelingenstromen, wereldwijd. Hij heeft er 23 landen voor bezocht en heeft er met zijn neus bovenop gezeten. Hij ontdekte ergens in China, de fabriek die de grote rubberen boten maakt, voor de vluchtelingen op de Middellandse zee. Daar zit je dan in je warme huis vol spullen en daar zie je ze gaan, al die families die niet weten waar ze hun hoofd kunnen laten rusten, op een veilige plaats....

Toen kwam ik in een TEDtalk van Monica Lewinsky. Zij was 22 jaar... en verliefd... ja. Stom genoeg op de president. Alle waardigheid is haar ontnomen, ze werd wereldwijd ‘that woman’, ze kon zich nergens meer vertonen, haar familie liet haar douchen met de deur open, bang dat ze zichzelf wat zou aandoen. Ze pleit voor empathie en compassie, want alleen dat kan de mensheid verder helpen. En ik realiseer me, dat ik indertijd oók alleen over haar gedacht heb in woorden als: wat een, dom, dom wicht. Hoe kun je het zover laten komen, eigen schuld, dikke bult...

Dus, tja, welke kant kijk je op en wil je op? Hoe is het toch mogelijk dat de mensheid zo slecht en vol geweld richting zichzelf is, terwijl er in potentie zoveel anders mogelijk is? En toen zag ik ook nog het verhaal van de stamboom van Maurice de Hond en ik bleef alleen maar kijken omdat ik hem zag staan met Venetiaanse huizen op de achtergrond. Ja, daar blijken zijn verre voorouders vandaan te zijn gekomen. Maar het blijkt dat bijna zijn hele familie in Auschwitz is vernietigd en zijn moeder bij een dokter in het kamp als experiment  diende om vrouwen onvruchtbaar te maken, dat was bij haar dus mislukt, maar bij een tante die het ook overleefd had, was het dus geslaagd. Een vrouw gemaakt tot reproductie-machine, die kapot gemaakt moet worden....

Met dat surfen op het internet kom je in korte tijd overal... je gevoel kan het helemaal niet meer verwerken, waar je allemaal in terecht komt. Want ik zag ook nog hele reeksen van actrices allemaal #MeToo, door Harvey Weinstein. Het roofdier op jacht, verscholen in een wereld van glitter en glamour. De snelheid van het internet, het is teveel allemaal. Maar willens en wetens kon ik niet stoppen. Ja, ik had de luxe om gewoon een wandeling te gaan maken in een vredige omgeving. Het zou me tot een consument maken van dat internet.

Gisteren, op zondag, wilde ik me de hele lange middag eens niet verwijderen van de wereld van Job. Maar 's avonds toen ik keek naar Door het hart van China met Ruben Terlou, die op zoek ging naar de betekenis van het Taoïsme en in een afgelegen berggebied daar een Taoïstische kluizenaar bezocht en een leermeester die een hele school van jongens opleidde en die sprak over de rust in jezelf en kunnen zien wat is en ervaren wat er werkelijk toe doet... Toen kon ik weer zien dat ook dit zich bevindt in het hart van de mensheid en kon ik de wereld van de inspiratie weer tot me toe laten.

Waarnemingen

Zomaar wat waarnemingen.

- De roze tulpen in de oude blauwe vaas van moeder die eerst strak in het gelid met ook nog bijna groene knoppen in de vaas staan en ik nog even denk: die komen nooit uit, en die nu golvend uitwaaieren naar alle kanten, bol en bloos.

- De serie Top of the Lake, Chinagirl, van Jane Champion die ik woensdag op een middag en avond achter elkaar bekeek. De innerlijke woeste zoekende wereld van rechercheur Robin, gespeeld door Elizabeths Moss, synchroon gekoppeld aan de zaak die zij onderzoekt, een Chinees meisje, gevonden in een koffer, aangespoeld op Bondi beach bij Sidney. In de ochtend had ik, deels in de regen, weer bladeren geharkt, patronen gemaakt rondom de skelterbaan, alles was kleddernat, dus het opscheppen en wegkruien moest maar volgende week. Na anderhalve dag voel je wel allerlei ongebruikte spieren. Een gezond en voldaan gevoel. De middag was één natte koude grauwe regenbui, dus een serie als een boek achter elkaar tot je nemen, languit op bed gelegen, lekker.

- Wat zó handig is om te maken: draadjesvlees met op het einde aardappelen in de schil erbij. Het ruikt heerlijk kruidig in huis, je doet er wat frisse salade bij en ik kan er twee dagen van eten.

- De iPad die in twee maanden tijd een verlengstuk van mezelf is geworden. Zij had ineens geen internetverbinding meer, dus meteen in de ochtend naar de winkel snellen, ondertussen denkend: en wat als ik deze nou een week moet missen? Mijn agenda zit erin, de bieb-app om meteen te kijken welk materiaal terug moet, de bank-app om iets meteen over te maken, zo handig, 's ochtends even kijken bij BBC News, Sandbox de kleurplaatjesapp en ArtStack, kunst bekijken: een nieuwe vorm van meditatie, scrollen door de door jouw gekozen kunst. Ik zat even achter een computer in de bieb en vond dat zó onhandig en een gevaarte, dat scherm, dat grote toetsenbord en die muis.

- Hoe je voortbestaat door materiële zaken: de ketting van de fiets die diep in de avond ervan af was, uiteindelijk was er een nieuwe ketting en een nieuw tandwiel nodig , naar  huis lopen en dat het wel fijn is, dat ik de volgende ochtend niet vroeg ergens moest zijn, omdat wandelen langzamer gaat dan fietsen. Dat ik vorige week ook dacht dat de wasmachine het begeven had, ik me al uitgebreid in een winkel had laten informeren over een nieuwe. Wist u dat een was er nu bijna drie uur over doet? Mijn oude Miele wast in anderhalf uur, dat is minder milieuvriendelijk, maar ook wel handiger. Ik had de aardlekschakelaar in de meterkast niet teruggezet, wat een verrukking dat ik nog met de oude wasmachine vooruit kan.

- Dat er op een verjaardagsfeestje een waterscheiding is tussen zij met kinderen en zij zonder. De laatsten blijken de hit De Luizenmoeder nog niet bekeken te hebben. Dat ik daartussen in zat: ik was meteen fan en - al hing ik maar één keer in de week op een schoolplein door mijn oppaskinderen, alles en de hele sfeer is zó raak en herkenbaar. Maar dat zit ook in al die subtiele hiërarchie: hoe mensen overal aan elkaar snuffelen, de subtiele concurrentie van baas-boven-baas: wie weet nét wat meer, is nét wat populairder, kan zich nét wat meer veroorloven met meer bewegingsruimte; dat zich dit overal afspeelt, niet alleen rondom een lagere school.

- Dat het toch wel verrassend is, dat ik mezelf nog aangeboden heb bij de werkgever om mij werk te laten doen dat past bij mijn capaciteiten, ik had zelf stukjes schrijven en interviewtjes maken rondom de wijkcentra voorgesteld, een soort van blog dus, maar dat ik nu heel content ben met bladeren harken en ik me nu eigenlijk best wel al een beetje met vervroegd pensioen voel.