In den beginne waren er alleen maar weilanden en boerderijen en onduidelijke kleine slordige dorpen. En toen kwam er een keer dat er plots hele grote stallen, de mega-schuren waren verschenen in het landschap. En jaren later viel het me op hoeveel net aangeharkte tuinen met sierfrutsels er waren verschenen voor de huizen en weer een andere keer was er ineens zoveel industrieterrein rondom de dorpen.
Nu waren het de fietsenstallingen die er rondom de bushaltes gemaakt waren. En de oude molens, allemaal in frisse kleuren geverfd met mooie hagen eromheen. Dat zal wel horen bij het cultuur-erfgoed-beleid: alles wat oud en karakteristiek is daar is weer geld voor om dat op te knappen.
En daar stond W. mij bij de bushalte op te wachten. En weer viel het me op, hoe erg ze op haar moeder is gaan lijken. Waarschijnlijk was haar moeder zo oud als ons toen ik haar voor het eerst ontmoette; jonger nog. Haar moeder die ooit over mij zei: 'De hele wereld verandert, maar Mirjam Kho niet'... Haar beeld is ook stil komen te staan omdat zij al gestorven is...
Op de terugweg raakte ik aan de klets met de buschauffeur. Hij kwam van oorsprong van Curaçao en ging daar elk jaar op vakantie. Lekker onbereikbaar want de busdienst heeft de neiging om mensen ook in hun vrije tijd op te bellen of ze een onverhoopt niet-ingevulde dienst wilden rijden. Voeg daarbij de verwachting dat je altijd bereikbaar moet zijn en collega's bij wie je niet bekend wilt gaan staan als 'die wil nooit een dienst overnemen'. Dan was het wel prettig om écht niet te kunnen komen.
Hij vertelde dat elke rit op elke bus gemonitord is. Big Brother is watching you, is dat dus. Iets vond ik daar wel sympathiek aan: de computer kan het rijgedrag van elk persoon, op elke bus zien. Als iemand standaard op een bepaalde bus te langzaam rijdt, dan gaat men ervan uit dat er iets in die specifieke bus niet goed is voor de desbetreffende persoon. De stoel kan net niet genoeg naar voren zodat een chauffeur teveel de tenen moet gebruiken bij de pedalen, bijvoorbeeld. Dan wordt iemand niet meer op die bus ingeroosterd.
Hoe overal hetzelfde soort kleine menselijke universum zich ontvouwt: Hij vertelde dat er haat en nijd is tussen het personeel van twee verschillende bus-ondernemingen die ooit gefuseerd zijn. 'Ongelofelijk, na al die jaren zitten die nog steeds ieder aan één kant van de tafel in de kantine en ze zeggen niks tegen elkaar. Ik doe altijd net of ik dat niet in de gaten heb en begin gewoon met iedereen te praten. Waar blijven we anders?' Ook reed hij met opzet ongeveer een halve minuut later dan de officiële vertrektijden: dan konden sommige mensen nog net wél de bus halen. Sympathiek hoor!, zei ik.
