Sri Aurobindo Ashram

Gisterenmiddag zat ik zomaar de hele tijd in de ashram van Sri Aurobindo en The Mother. Bij binnenkomst een muur en tapijt van bloemen. In potten op trappen  de hoogte in: feloranje en gele afrikaantjes, alle kleuren zennia’s, bougainville, hoge grote dalhia’s, enzovoort. In het midden een grote boom, wier takken ondersteund worden door pilaren, zo erg de rondte en breedte in dat het een tempel in de buitenlucht lijkt. Daaronder de samedhi; een marmeren rechthoekige ’tombe’, waar de lichamelijke resten van Sri Aurobindo en The Mother zijn, geheel overdekt met bloempatronen. 

Het is er stil, vanaf de ingang is er een gestage stroom mensen die eer komen brengen, vooral Indiërs, misschien is 5% van buitenlandse afkomst. Er is een boekwinkeltje waar ik  eerst in ging, ik kocht enkele kleine boekjes en ging toen langs de kant zitten. Mediterend, dat gebeurt vanzelf, merk ik, als het ergens stil is, en ik ging in de boekjes lezen. Waar ik was, dat wordt voor het gemak de ashram genoemd, het centrale gebouw, omdat bij leven Aurobindo er ook woonde. Hij wilde helemaal geen ashram stichten, want  de oorspronkelijke betekenis is vergelijkbaar met een klooster: volgelingen van een goeroe wonen er bij elkaar en nemen in zekere zin ook afscheid van de gewone wereld.

Sri Aurobindo en The  Mother, dat was een jongere vriendin van hem, die na zijn dood ook Auroville, iets buiten Pondicherry, heeft gesticht, een soort van ideale stad waar mensen van alle gezinden en geloof konden werken en leven, verenigd in het ideaal van... vrede en harmonie, natuurlijk... De leer van Aurobindo is gegrond in de hindoeïstische filosofie: wij zijn allen één, een deel van het goddelijke of God. Wat heel erg bij hem past is, geloof ik, dat hij daarna zegt dat een ieder zich vervolgens  op eigen wijze ontplooit in de Materie. Terugtrekken uit de wereld heeft dus geen zin, want je hoort daarin. Concreet betekent het dat de Aurobindo Ashram op dit moment 400 gebouwen in Pondicherry heeft, waar al die ashram-leden en mensen van buiten, ook werkzaam zijn.

Je herkent de gebouwen  aan een grijze kleur met witte accenten. Er zijn medische klinieken, een huis voor ouderen, een guesthouse prachtig  gelegen aan zee, met een  groene tuin, ik liep er net langs. Er zijn ongeveer 1300 ashramleden: veel Indiërs, en ook buitenlanders, veelal uit Amerika, van alle leeftijden, mannen en vrouwen. Voorwaarde is geen alcohol en drugs en celibatair leven. Ook kinderen zijn er, nog in de tijd van The Mother bijgekomen, was eigenlijk ook niet de bedoeling en zij heeft een groot educational center opgericht. 

Gek, het was helemaal niet mijn bedoeling om dit op te zoeken, ik wist er wel van, maar ben altijd wat sceptisch over grootse plannen van altijddurende vrede en harmonie,maar  het spreekt me nu wel aan. Natuurlijk zijn de idealen al geschonden, las ik in een ander boek, en er is toch, omdat elke grote organisatie niet zonder kan,  ook hiërarchie ontstaan. Het viel me op, dat de stilte rondom de Samedhi het meest doorbroken werd door ashram-leden, die op stoelen de boel in de  gaten hielden en rondliepen met huishoudelijke spullen. Dat herken ik wel uit mijn kloostetijd:  de buitenstaander is onder de indruk van de stilte en het decor, jij van binnenuit kan ook wel eens zonder die altijddurende stilte. Ikzelf vind het nu wel fijn dat er zo’n plek is in Pondicherry, misschien kom ik er nog wel heel vaak.

Flaneren in Pondicherry

Pondicherry of Puducherry, zoals het nu heet, is waarschijnlijk wel geheel uniek in heel India. Het bestaat uit twee delen. er is The White Town aan zee, ongeveer 1,5 km lang en ongeveer 1 km de diepte in en dat is gebouwd door de Fransen. De straten zijn er breed met schaduwrijke bomen, stralend witte grote gebouwen en verder laagbouw gelardeerd met lantaarnlichtjes aan weerszijden. Een strak stratenplan, zoals in New Yiork, recht toe recht aan. Er is hier weinig verkeer, ik zag ergens ook dat er een toeterverbod is. Bij zee een brede boulevard, omzoomt met palmbomen en na 4 pm word de doorgaande straat afgesloten en is het er in de avond éėn druk flaneergebied

Aan de andere kant van het kanaal dat geheel drooggevallen is begint de Black Town, daar heeft de Indiase uitbreiding plaatsgevonden: daar is het meteen druk en chaotisch, hoeveel het wel enigszins ook dat strakke stratenplan heeft doorgezet. Het switchen van het ene deel in het  andere is best prikkelend. Ik kan heel rustig lopen in de drukte en hectiek van bijvoorbeeld Chennai, omdat ik me er dan op instel, gewoon go with the flow, blijven wandelen en het gaat vanzelf. Maar hier loop je Europees-achtig goed op te letten of je kunt oversteken in White Town en dan ben je in het andere deel en dan telt dat niet meer.

Gisteren begon mijn dag, als het ware, in The Immaculate Conception Cathedral, 300 jaar voor het eerst gebouwd door de Jezuïeten en erna door Nederlanders verwoest en daarna weer door de Britten opgebouwd en ze gebruikten voor het front een Portugese stijl. Resultaat is een lichte ruimte met blauwe luiken en accenten, waar het aangenaam toeven was. Ik heb er in boekjes gelezen. Onderwijl was er een klas achterin aan het tekenen en kwamen er mensen binnen om even te bidden. Net als in tempels doet iedereen buiten de sandalen en slippers uit.

En de dag eindigde in de Manukula Vinaya Temple die al bestond voor 1666, voor de Fransen bezetting. Hier wordt  Ganesh vereerd. Bij de ingang een levende olifant die met haar slurf mensen zegent. Zo apart: ik keek in intelligente olifantenogen, die mensen echt aan leek te kijken. Binnen was de grote ruimte vol met al die kleurrijke beelden  en taferelen waar Ganesh een  rol in speelt. Het huis van Ganesh ging open toen er een klok luide en twee muzikanten met trommels en een soort lange toeter het begeleiden, mensen stonden in rijen om de zegen te ontvangen.

Ik ging op de grond zitten om het allemaal eens goed te bekijken. Aan een zijkant afgeschermd waren drie priesters voortdurend aan het zingen en de gouden beelden van Ganesh aan het aan- en uitkleden, grote bloemenslingers werden weggehaald en ververst door anderen, terwijl mensen voor  het hekje een stip op hun voorhoofd konden halen en hun handen even konden zuiveren in het vuur. Ik was niet de enige die op de grond zat en plotseling stonden al die mensen op. Er bleken bakjes rijst uitgedeeld te worden en even later was iedereen om me heen aan het eten! 

De rest van de dag heb ik geflaneerd en kwam uit in het Bharathi Park, een groene oase met een speeltuintje waar een schommel heel erg piepte en ik met mijn speeltuinblik dacht: wie doet er even wat olie in de raderen? En gezeten langs de zee en op zoek gegaan naar een fietsenverhuurplek in Black Town. Ook kwam ik meerdere boekwinkeltjes tegen en er is de mengeling van dure boetiekjes en art gallery’s met beelden en de straatverkoop van kleding en prullaria. En ik vond een aangename plek bij zee en heb er tot twee keer toe koffie gedronken met Samoza’s als snack. Heerlijk bij een zeebriesje weer wat verder lezen in de twee dunne boekjes. Van Vivekananda: On India and Her Problems, en The Goal; Words of Sri Aurobindo and the Mother.  O! Wat is het hier aangenaam!

Avontuur in India

Gisterenavond zat ik even flink in de piepzak. Bij aankomst  op mijn geboekte plek in Tirruvannamalai, bleek dat ik er niet mocht blijven omdat mijn visum dus verlopen is. Het was al donker, ik kende  heg nog steg. Naveen,  de ‘caretaker’, handelde razendsnel. Hij belde zijn baas, die kwam met dat bericht en heeft hem waarschijnlijk ook de opdracht gegeven om de politie te bellen. En ik belde daarna met het consulaat in Nederland, maar die kon niks voor mij doen. Uiteindelijk was er een westerse vrouw, die ook daar verbleef, al tien jaar op een rij, enkele maanden, en die belde met Dominic, de vriendelijkste man die er is, die al heel veel mensen in nood heeft geholpen, zei ze.

Ik kon daar overnachten, maar vanochtend zei hij dat hij me niet kon laten blijven, hij riskeerde om in de gevangenis te komen, als bleek dat hij mij langer onderdak zou verschaffen. Omdat de politie er al van wist, dus, en je weet nooit hoe het nieuws van mond op mond gaat... hij, een westerse man, woonde al 22 jaar in Tiru en hij had al een keer gevangen gezeten. Hij leek mij een oude hippie. 'Maar ik ben nu 68 jaar, mijn longen doen het niet goed meer, ik kan dat niet meer aan.’ ‘Let me hug you’, zei hij bij het afscheid ,’and I will pray for you that you find a good place to stay...’

Hij had als eerste advies om naar Sri Lanka of Nepal te vliegen en van daaruit zou ik zo een nieuw visum voor India krijgen. Ik zag het me niet doen. Ondertussen belde ik naar het lieve echtpaar in Chennai, waar ik verbleef, zo hartverwarmend: die stonden bij het afscheid met geld in de handen: ze wilden me een nacht gratis geven als bijdrage voor de hoge boete die mij te wachten staat. Ik hoopte dus eerst weer naar hen te kunnen gaan tot het einde van mijn reis, maar zij gingen zelf op vakantie naar Rajasthan. Bovendien zou ik hen dan wie weet ook nog in de problemen kunnen helpen, want hun adres staat op het binnenkomstformulier, realiseer ik me nu.

Zij raadden me aan om bijvoorbeeld naar Pondicherry te gaan en dan een family stay of een small lodging te zoeken, eentje waar ze niet uitgebreid in je paspoort neuzen. Dus dat heb ik gedaan. Best spannend om ineens niet te weten of je wel een goede overnachtingsplaats zult vinden, maar in de bus die 80 rupie koste,  dat is dus ongeveer één euro, voor een reis van ongeveer 140 kilometer, dacht ik: maar zo deed je dat vroeger toch ook? ... Dan gaat het wel over 30 geleden, toen de Lonely Planet je reisbijbel was. Er viel toen niks van te voren te boeken of uit te stippelen.

Naveen zei dus bedremmeld dat hij me naar de politie zou brengen... Toen viel hij voor mij op tafel met zijn hoofd in de armen en bleef zo zitten en toen hij zich weer oprichtte meende ik dat hij een traan wegveegde. Hij vroeg of ik me wilde verfrissen. In de kamer dus, waar ik niet mocht blijven. Toen ik terugkwam zag ik hem nergens meer. Het bleek dat hij buiten stond te praten, en uit dat gesprekje ontdekte ik, dat naar de politie gaan écht het einde van mijn verblijf in India zou zijn. En ook niet zo duidelijk was of ik daar wel veilig zou zijn... Maar Naveen durfde mij niet stiekem  een nacht te laten blijven, bang voor zijn baas. Hij vertelde dat de politie nu alle guesthouses waar buitenlanders verbleven, heel streng in de gaten hield, omdat er enkele maanden geleden een westerse vrouw door drie mannen was verkracht. Niet echt om vrolijk van te worden....

Ik begreep dat blijven in Tirruvannamalai echt geen optie meer voor mij  was. Gek, ineens is je bestaan daar een gevaar voor andere mensen die ermee in de gevangenis kunnen komen... Dit is andere kant van India: strikte regelgeving, sterke gehoorzaamheid aan de orde maar ook tegelijk corruptie en onduidelijke verhalen, die elke keer weer een andere kant op kunnen buigen. En mensen die direct hun emotie daarbij laten zien, zoals Naveen, die alleen maar steeds zei I am so sorry, I am so sorry. Hij had ook al onderwijl verschillende vrienden gebeld voor advies.

Maar nu heb ik een prima verblijf gevonden in de White Town, gebouwd door de Fransen vlakbij zee. In de straten ouderwetse Parijse lantaarnlichtjes en er hangt een ontspannen sfeer. Zo heel anders als in Tirruvenmalai. Uiteindelijk denk ik dat ik hier een beter verblijf zal hebben, dat ook beter bij mij past dan wat ik in Tirruvennemelai had gehad. Maar daarover een  andere keer meer.

Hindoe-India-Thomas- Vivekanada-Zee etc.

Gisteren had ik een blogje geschreven, maar heb op de verkeerde knop gedrukt en het was verdwenen... Heel jammer, want ik vind het al zo moeilijk om de veelheid van belevingen op één dag in een blogje te persen... Misschien helpt het om in telegramstijl te denken.

Het afgelopen weekend heb ik twee keer gemediteerd. Gisteren in het Vivekananda House en vandaag in de Ramakrishna Tempel. Vivekananda heeft het hindoeïstische gedachtegoed voor het Westen opengelegd door een zeer inspirerende speech in Chicago in 1893 bij het World Parliament of Religions. Daarna heeft hij tot zijn dood in 1902 zowel in Amerika als Europa veel rondgereisd en hij kreeg vele westerse volgelingen. Ramakrishna was weer de goeroe van Vivenekanda.

Het bijzondere aan mijn verblijf hier, bij dit gastvrije oudere hindoeïstische echtpaar is, om voor het eerst mensen te ontmoeten die vanzelfsprekend hindoe zijn. In de keuken is er een grote buffetkast met open deuren, met daarin centraal Ganesh. Alles vol bloemen en ook andere goden. Ik ervaar zo dat mensen heel vanzelfsprekend met hun goden leven en tegelijk zeggen ze: die goden zijn verschijningsvormen van het Ene, er is maar één God en wij zijn daar een deel van.

Ik vroeg over de betekenis van de kolam: dat zijn bloemachtige, met geometrische motieven mandala-achtige tekeningen die je hier veel ziet voor de drempels van huizen of bij garagedeuren. Welnu: 'Wij hebben een godin die Lhaksmi heet, zij zorgt voor rijkdom en we maken dat om haar te behagen, voordat zij het huis binnenkomt. En het heeft van oudsher een praktische betekenis: het wordt gemaakt van gemalen rijstkorrels en dat houdt de mieren weg uit het huis.' Aha! dat verklaart dus waarom ze altijd wit zijn, zei ik. Ja, maar in Kerala heeft men het gebruik om ze op te vullen met kleurige bloemen.

Omdat het echtpaar volgeling is van Sai Baba, dacht ik dat het wel leuk zou zijn om daar de tempel van te zien. ‘Naar welke dan, want er zijn er vier of vijf in Chennai en sommige zijn niet van de Sai Baba die hier hangt, maar die van zijn vorige incarnatie’. Wij doen in het christendom alsof het zo bijzonder is dat God, een mens is geworden, maar hier is het voortdurend zo dat God in mensen, mens wordt. In de meditatieruimte van Vivekananda. stond een mediterend beeld van hem centraal, in de Ramakrishna tempel, een beeld van Ramakrishna, waar men ook voor op de grond languit gestrekt gaat liggen  en in de nissen was Vivekananda aanwezig, en een vrouwelijke swami, en rondom de zuilen hingen er portretten van 16 andere belangrijke swami’s.

Ik was in de St Thomas Kathedraal en daar hangt Jezus met  gewaad en al aan het kruis en hij staat op een lotusbloem met twee pauwen om hem heen. Men gelooft hier, en ook de paus kennelijk, die op bezoek is geweest, dat de apostel Thomas hier voet aan wal zette en zo het christendom in India bracht. In de tombe onder de kathedraal is hij begraven. Wel frappant vind ik, dat het juist Thomas was, ik geloof dat alle christelijke kerken hier zo heetten, omdat Thomas die ene was die heel concreet de kruiswonden van Jezus wilde zien en voelen om te kunnen geloven. Dat concrete past wel in India

Ik heb nu meerdere wijkjes gezien, heel kleurige huisjes en hutjes, waar op elke hoek wel een huisje was met een kleurig aangeklede Maria met kind, behangen met bloemen. Precies zoals die hindoeïstische tempeltjes, overal. Ik zag vissersboten beschilderd met Maria en aan de andere zijde van  het kleine bootje Parvati, de vrouw van  Shiva en ook een keer Anthonius van Padua, in het westen ook geliefd omdat hij een kind in zijn armen draagt. Het  christendom spreekt vissers hier misschien extra aan, want zij zijn in de  christelijke verhalen immers de eersten, die volgers werden van Jezus...

‘Heb je die grote metalen paal in het begin van tempels niet gezien? vroeg mijn gastvrouw. Wij geloven dat bij het ontstaan van de tempel eerst al het goddelijke zich verzameld heeft in die paal, voordat het al die vormen kreeg van al die goden. Daarom dat mensen hiervoor op de grond gaan liggen en eer brengen, want daar is de meeste goddelijke kracht. Zij vertelde over de rijkste tempel van India: die staat in Thiruvananthapuram. Daar zijn enige jaren geleden gigantische schatten ontdekt onder het tempelcomplex, koningen hebben van oudsher al hun rijkdom daar achter gelaten. En zo is het nog steeds: men weet niet waar het geld allemaal vandaan komt om tempels te onderhouden, dat zijn allemaal grote anonieme giften, wat al duizenden jaren zo is. Kijk maar op internet bij Thiruvananthapuram Temple treasure. 

En zo zit dit blogje alweer vol. O, ja toch nog even melden: ik ben in de bibliotheek geweest van het Ramakrishna Centrum, boekenkasten vol hindoeïstische geschriften, en van de christelijke mystici waren Johannes van het Kruis en Theresa van Avilla aanwezig en bij de filosofen Bertrand Russell en Aristoteles en er
was één boekje over Thomas van Aquino. Er hing in de bieb een sfeer uit mijn jeugd: ouderwetse stalen hoge kasten, stapels met boeken op het bureau van de bibliothecaris en voorin moest er een ouderwetse stempel worden gezet met de uitleendatum.

En ik was in het Goverment Museum met prachtige houten en stenen en bronzen beelden van al uit de tiende eeuw na Christus. In het Westen heeft men het over kunst en kunstenaars, maar kijk naar het leven wat in de beelden zit: zoiets was ergens het commentaar. En o ja, ik sprak op straat heel kort met een jongen die  voor de Sai Baba tempel mij twee boeken wilde verkopen met de woorden: wij denken dat het lichaam het belangrijkste is, maar zo is het niet...

En  ja, ik was tot twee keer toe ook bij de zee, Marina Beach, dat na Miami Beach het grootste zandstrand van de wereld heeft en ik heb mijn lichaam lekker liggend, dat doet niemand hier gaan  liggen,  gekoesterd in de zon.

India maakt het me bont

Eerst maar beginnen met de kleine, en wie weet grote ramp: mijn visum blijkt morgen te zijn verlopen en dan moet ik dus het land uit zijn. Ik heb  dus verkeerde  info daarover in december in Delhi gekregen. Hier bij de grens kwam uiteindelijk de info dat ik meteen naar de immigratiedienst moest gaan, die zouden me dan een nieuw, andersoortig visum verstrekken. Dus dat was de eerste activiteit van deze dag. Niet dus, ze konden niks voor me doen, echt niks.

Dus nu krijg ik straks ‘grote problemen’, zeggen ze, als ik op 28 februari vertrek. Een hele hoge boete en wellicht de eerste vijf jaar India niet meer in kunnen...maar ook daarover krijg ik geen heldere info. De suggestie was eerder dat ik morgen moest vertrekken. Maar hoe? Als een gek een ticket boeken en per omgaande weer in Nederland zijn? Ik zag het me niet doen...Probleem is nu, dat ik écht niet weet wat me boven het hoofd hangt. Wanneer de boete even hoog als de vliegticket zal blijken te zijn, dan is blijven de beste optie.

Dus dat heb ik besloten en geniet van wat er is. En o! wat is er weer veel! Er zijn alweer teveel belevingen om in een blogje kwijt te kunnen. Ik bezocht de Kapaleeshwarar Tempel, vol suikerzoete kleuren die je ook terug vindt in de huizen eromheen, heel aangenaam..Op veel drempels van huizen of bij garagedeuren zie je geschilderde kolams: bloemachtige, mandala-achtige patronen met geometrische motieven, vaak in het wit, en in de tempels zelf knielen mensen ervoor en storten zich op de grond, om de beschilderde bloem op de grond te kussen. De meeste  vrouwen dragen hier kleurige sari’s, met soms zulke mooie stoffen, ik kon het nu uitgebreid van dichtbij bekijken in de bus. Die kost voor een ritje, ongeveer tien kilometer, nog geen 12 cent. 

De sfeer is rustiger dan in Noord-India, maar de bewegingen van mensen juist feller. Maar ook hier die onzichtbare aandacht voor elkaar, mensen waarschuwen me dat ik de bus moet, of ze schieten me te hulp, als ik even niet weet of ik de juiste bus heb. Een vrouw met heel doordringende ogen troostte me toen de bus net voor mijn neus weg reed: over vijf minuutjes komt er weer één, dat duurde natuurlijk veel langer.

Niet dat ik dat erg vindt: ik geniet weer van het zomaar rondkijken. Ik heb met mijn voeten al in de warme oceaan gestaan, op een strand waar ook woonhutjes zijn gebouwd, er is kleurige stenen laagbouw in zonnige steegjes, vlak achter het strand, maar daartussen staan ook gevlochten rieten huisjes. En dan in de drukke straat ervoor ook weer  heel sjieke winkels: alles door elkaar, daar blijf ik naar kijken.

Ik heb het avondritueel in een andere, donkere tempel meegemaakt, waar ik toevallig langs kwam. Alle goden, diep verborgen in eigen met hekken afgesloten ‘huisjes’, worden wakker gebeld, het getraliede hek gaat open, een priester met ontbloot bovenlijf zwaait met vuur, diep in het binnenste waar de godheid woont en legt nieuwe bloemenkransen en fruit neer, terwijl mensen er stil en devoot buiten erom heen staan. Die hebben van tevoren iets gebracht om neer te laten  leggen  en om zegening te vragen, denk ik: de priester komt erna weer naar buiten, en geeft mensen bloemen van binnen terug, of geeft ze een stip op het voorhoofd. Ondertussen is het in alle gangen ertussendoor, waar ook allemaal beelden zijn, het druk.. Mensen lopen zelf met  vuurlichtjes rond of maken op de grond een eigen offerschaaltje klaar met fruit en bloemen. Ze bekleden de beelden met bloemen. Sommigen maken al neuriënd een rondgang.

En dan heb ik ook al twee boekjes gekocht, tezamen voor 1 euro 40 ofzo in de boekhandel en uitgeverij van Sri Ramakrishna Math, dat daar ook in de buurt is. De ene heet Monasticism, Ideal and Traditions, waar ook de christelijke traditie wordt besproken door de president van deze organisatie.
Ik ben benieuwd naar zijn visie hierover, vanuit het hindoeïsme.

Wat kan een mens veel meemaken op één dag! Dit alles dankzij de perfecte gastheer, die plattegrondjes maakte waar de bushaltes zijn, waar ik moet uitstappen enzo. Ze zijn zelf volgers van SaiBaba, van wie er een portret boven de eettafel hangt. Zijn vrouw ging die middag vanuit de Sai Baba vereniging een blinde helpen, er zijn ongeveer 80 blinden in Chennai. Hij heeft hem al als klein jongetje meegemaakt omdat zijn moeder volgeling was. En wéér een gesprekje meteen, over de zin en het doel van het leven... dat kom ik alleen hier in India tegen. ‘Eenvoudig blijven’, was zijn motto, al kwam hij uit de hoogste kaste en bleek zijn familie hoge posten te bekleden, in Amerika en Australië.

Hij vond het niet zo erg, als ik vijf jaar India niet in kon, die zijn zó voorbij en dan ga je gewoon naar andere landen zei hij, heb je die al gezien. Ook een wijze om daar tegen aan te kijken...

Dankbaar om deze reis

Hoe deze reis ook verlopen zal,  ik ben zo  DANKBAAR dat ik het mee zal gaan maken.... Dat wilde ik hier even kwijt, zittend op Schiphol, terwijl iPad gewoon aan het elektriciteitsnet is, nu. Zo snel gaat de menselijke beschaving, dat je alles wat elektronisch is, tegenwoordig overal kan  opladen, we zijn hooked.

Zonder iPad had ik deze reis nooit zo gemakkelijk kunnen ontwikkelen. Liggend op bed  of bank, snel van het een naar het ander, kijken, vergelijken, je verdiepen... al surfend is er al een hele reis gemaakt in mijn hoofd. En  nu gaat het écht gebeuren en zal het weer onvoorstelbaar anders zijn, dan wat je bedenkt of verwacht.

Met een paar  drukken op de knop, is alles zó geregeld. Maar toen het afdrukken van de boardingpas net niet meteen lukte en ik naar een speciale balie moest gaan, schiet het toch door me heen: het zal toch niet... niemand heeft mijn paspoort en  het hele proces gezien. En gisteren heb ik ook voor de zekerheid de vrije keuze-dag, mijn eerste,van de trein uit de machine ‘opgehaald’. Ook niet letterlijk dus, want je krijgt niks in handen, er komt weer geen mens aan te pas.

Want ik heb aanvankelijk héėl ambachtelijke gedachten: hoe kunnen ze nou keuze-vrije dagen op mijn pas zetten, terwijl ik de pas gewoon thuis heb?! Moeten ze  er niet aan ‘ sleutelen’. Ofzo? Alles boeken op de bank heeft meer het idee dat internet een soort telefoon is en dat het daarom zomaar kan. Dat er dan ‘aan de andere kant’ mensen zijn die dit regelen en dat dan weer op internet melden. Maar bij vliegtickets gaat het zó snel, dat moet wel geautomatiseerd zijn. Toch?

O, hellep, ik moet naar de gate lopen! 

Eierendroom, geboortedag

Het nu volgende valt onder de rare ervaringen waarbij ik dan zou willen dat de wetenschap verder zou zijn om mij een verklaring te geven. Meestal wordt ik wakker en weet wel dat ik gedroomd heb, maar niet meer wat. Soms met het gevoel een heel verhaal en film beleefd te hebben. Maar vanochtend werd ik wakker met sterk visuele beelden. 

Ik was in een restaurant, ergens in een dorp, dronk daar een speciaal biertje en er werd me een ei geserveerd. Het was geen kippenei en ik wilde weten waar het vandaan kwam. Ga maar in de tuin kijken, was het antwoord. Ik kwam in een soort van grote tuin met heel hoog gelig gras, in hobbels, het terrein was dus niet egaal en vlak en daar bleken in het gras allemaal verschillende soorten eieren te liggen, kleine en grote, en ik dacht: maar nou weet ik nog niet wat voor een soort ei ik heb gegeten. Zo werd ik wakker, met het beeld van allemaal eieren. Ik dacht, waarom droom ik dit? 

Na de kerk bleef ik koffiedrinken omdat L. er was. Het gesprek ging over een dorp waar iemand vandaan kwam en toen ging het ineens over eieren die de ouders van L. altijd ergens haalden, dat was een bekende plek waar je eieren haalde. Nou ja, eieren, dacht ik, dat is ook sterk, dat het nu gaat over eieren in een dorp! L. gaf me nog een leuke tip: de site Delpher. Daar kun je bijvoorbeeld je achternaam intypen en dan zie je allemaal historische documenten waar je naam in voorkomt.

Ik kwam thuis en typte het meteen in, ook om het niet te vergeten. Ik kwam op de site en werd uitgenodigd om mijn geboortedag in te typen en dan zou ik een krantenoverzicht van die dag zien. Ik typte het dus in en haal de eerste krant dichterbij, Het Parool:  staat er in een kop Ei voor Ei.  Op de foto een man met een heel groot chocolade-ei met een strik in de handen. Trouw heeft op de voorpagina de kop: 'Bollenseizoen is begonnen', met een ronde foto met ei-achtige tulpen erop, Nieuwsblad van het Noorden heeft als één van de kopjes: 'Het eerste kievitsei', Het Vrije Volk heeft op de voorpagina een foto van bloeiende narcissen met in het midden het beeld ‘Flora in steen’ in de Keukenhof, een nakende vrouw. Wat in mijn droom hoopjes hoog gras waren, waartussen al die eieren lagen, zijn hier bedden ofwel  hoopjes van narcissen; de vlakte had dezelfde structuur.

Het blijkt dat op mijn geboortedag zowel het eerste kievitsei is gevonden, de vinder kreeg een paasei in ruil voor dat kievitsei, het was Palmpasen, meldt de Volkskrant op de voorpagina, en de Keukenhof opende op die dag haar deuren. Ik ben op een zaterdag geboren, weet ik nu. Hoe  bestaat het! Dat ik droomde over al die eieren in die tuin en dat dit twee thema’s waren op mijn geboortedag en ik daar vandaag op deze wijze achter kwam.