Ik heb wat ‘technische problemen’, zoals dat dan heet, omtrent de plaatjes, die niet van de ene IPad, naar de andere willen. Dus mijn gewoonte om een dag te verwerken via een blogje is wel achter de schermen gebeurd, maar niet zichtbaar hier. Dit plaatje wel op de juiste IPad gemaakt.
Het was onderweg naar de Ellora Caves, waar ik voor de tweede keer heenging.
Eerst moest de riksja bij het rikschaw benzinestation tanken.
En daarna was de weg versperd door drukte.
Een massa mannen die zich met roze poeder hadden besprenkeld. Het blijkt het vieren van een verkiezingsuitslag waar een plaatselijke grootheid gewonnen heeft. Hier bijna alleen maar mannen, omdat het een ‘mannending’ was, deze verkiezing.
Met ‘Holi’ een belangrijk Indiaas feest, volgende maand, dan gooit iedereen kleuren naar elkaar. De ouderen hebben soms een eigen feestje, maar verder doet iedereen mee; jong en oud, vrouwen en mannen. De rijken doen dan witte kleren aan, de armeren hun oudste kleding, want erna kun je alles natuurlijk weggooien. Ook omdat daarbij hoort dat je elkaars kleren dan mag uitscheuren.
Het is een feest van de vergevensgezindheid.
Alles wat in het afgelopen jaar niet goed is gegaan, dat verdwijnt met de kleuren en daarna begint een ieder weer met een schone lei.
Bij ‘Holi’ wordt ook waterverf gebruikt en allerlei poeders, waarvan je niet zeker weet of ze niet ook schadelijk zijn. Dus vele smeren als voorzorg van te voren hun huid in met olie.
Wat een fijne wijze om natiewijd zo’n feest te hebben.
Stel je dit eens in het stijve, calvinistische Nederland voor… Ook spreekt hieruit een heel andere wijze van lichaamsbeleving en privé uit. Dat voel je hier overal, er is geen haptische ruimte. Zoals ik een paar dagen geleden in een opgepropte auto zat, op één bil.
