Reisdag naar Aurangabad.

 

Nog even bewust het knusse huisje van I in mij opnemen. De schuifdeur ging naar mijn kamer, dan door het gordijntje naar links, het halletje naar beneden en naar de keuken met daarachter wc en douche met een watertank erboven. Het water daarvoor wordt opgepompt en verwarmt  door schakelaars om te zetten. 

Het Jezusbeeld vlak voor haar huisje, de doorgang naar Hill Road door een steegje dat met graffiti was beschilderd. Na geld te hebben gehaald, nog even langs de begraafplaats en daarachter naar zee.

Al die Portugese namen.

Ranwar Village, het Portugese World Heritage Village waar Ingrid in woont, is nu dus ingekapseld door grote wegen en ook gebouwen uit de koloniale tijd.

Sfeervol dorps op dat kleine oppervlakte, met twee boekstalletjes met tweedehandse boeken. Professioneel opgezet. Een meisje vroeg of ik iets speciaals zocht en toen ging ze op haar smartphone kijken of het er was. Dat pastelblauwe huis was mijn oriëntatiepunt om het dorpje in te lopen, vanaf de zee.

Ingrid zwaaide ‘dag’ uit haar raampje, de laatste blik op het fijne hoekje rechts op de veranda en wachten tot de Uber zou komen.

Zó besteld. Ik dacht: lekker rustig en lux van deur naar deur, geen gesjouw met de rugzak de steile trappen op en af op de diverse stations voor een trein, geen gezoek. Voor Indiase begrippen véél geld, tezamen met het geld van de tolweg dat er nog bij kwam, voor ongeveer 50 euro;  dat is goedkoop in Nederland.

Maar ja: het was meteen gedoe. De chauffeur die geen Engels sprak wilde niet vertrekken omdat ik geen code had gekregen van Uber. Hij ging een Engelssprekende vriend (?) bellen die mij wilde ‘helpen’. Ik moest de Uberrit maar cancellen en iets nieuws aanvragen, hij had wel een idee, of anders de auto uitgaan. Ik weigerde en pas nadat ik zei een deel van de rit nu contant te betalen, vertrok hij anderhalf uur later alsnog. Later begreep ik via Whatsapp van A. waar ik naartoe ging, dat Uber dat vaker deed, om alsnog meer geld te kunnen vragen. Uber in India is dus niet zomaar betrouwbaar…

Van de buurvrouw van Ingrid, vanuit haar raampje boven, had ik die ochtend gehoord, dat het nu laat lente, begin van de zomer was, dus vandaar de bomen in bloesem langs de weg. 

In het begin eindeloze files om Mumbai uit te komen, maar ook op de snelweg: zoals in mijn herinnering zéér slecht onderhouden met onafgemaakte viaducten en dat je dan via een ongeasfalteerd stuk op een andere weg moet komen. Maar toen kwam de tolweg, bijna leeg,en veranderde het landschap in groen met af en toe een rivier die overgestoken werd, er moest ook een groot natuurpark zijn. Er was her en der bewoning te zien aan een kleine stupa en er waren bergen in de verte. 

Ja, ik ga naar Aurangabad, toegang tot beroemde grotten.

Eindelijk aangekomen zat de familie op de middenverdieping van hun huis te wachten: zijn vader en moeder en zijn zus van 38 jaar,  die vooral binnenshuis leeft, want ze heeft mentale problemen. Héél zachte en vriendelijke mensen. Ik werd wel geïntrigeerd door de uitnodiging op Airbnb: Be a part of my family.