Ik kwam terug van de Ajanta Caves, wat was dit weer geweldig, die meer dan honderd kilometer van Aurangabad afliggen. Twee kilometer terugewandeld van waar ik gedropd werd uit een auto die ik deelde met vier mensen op de achterbank. Wat is het handig om Google Maps op mijn smartphone te hebben, die hoef je dan alleen maar op te volgen. Ik wilde een foto maken van het hindoestaanse tempeltje, maar in een fractie van een seconde stond het beeld vol kinderen. Geleid door het jongetje met het blauw geblokte hemd, die als enige Engels sprak; hij zit op een internationale school.
Het is zo levendig en vol op straat! Werkelijk overal taferelen. Anders dan in Mumbai zijn mensen alert, ze zien een foreigner.
Dat geldt trouwens ook voor alle winkels en al het andere aanbod: die is overvloedig.
Druk, druk, druk, een weg oversteken is elke keer een uitdaging, door óók de overvloed aan scooters, riksja’s/ tuk tuks en auto’s, die het allen leuk vinden om almaar te toeteren.
Tegelijk loopt een hond rustig op de railing,
Zijn mensen rustig aan het kletsen,
Zitten mensen rustig in hun winkeltjes,
Worstelt een oudere man met zijn koopwaar op de fiets,
Zitten vrouwen op een bank te zingen bij hun tempeltje,
En blijft het een favoriet beeld van mij: twee jongens gearmd langs een kraam die bloemkransen verkoopt voor in de tempel of voor bij je thuis op het altaar.
Aha! Daar is een ATM om geld te trekken, het maximale bedrag is 10.000 rupee, er is 95,85 euro afgeschreven, het is de derde keer dat ik dit nu doe.
Ik kwam ook nog langs een villawijk met zonnepanelen op de daken. Daar is het op straat volkomen rustig.
